Η Παλαιστίνη είναι υπόθεση και του δικηγορικού κλάδου
Γράφει η Σοφία Χανή
Όπως ξέρουμε όλες/οι δικηγόροι, κοινά στοιχεία κάθε κώδικα δεοντολογίας του δικηγορικού λειτουργήματος είναι οι διατάξεις που αναφέρονται στην υποχρέωση διασφάλισης από τον δικηγόρο του κράτους δικαίου, την υποστήριξη της ελευθερίας, της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, την δράση για την εξύψωση της δικαιοσύνης και εν τέλει της υπεράσπισης των καταπιεσμένων και του αγώνα ενάντια στην κάθε τυραννία, πέραν φυσικά από την γενική αυτονόητη υποχρέωση τήρησης του νόμου και του δικαίου, είτε αυτό είναι εγχώριο είτε διεθνές. Τι γίνεται όμως σε μια εποχή όπου ειδικά το διεθνές δίκαιο χάνει συνεχώς το νόημα του και απονομιμοποιείται;
Ο πάγιος προβληματισμός και το αδιέξοδο που ανακύπτει από το πώς είναι δυνατόν να υπερασπίζεσαι την κοινωνική δικαιοσύνη, την τυπική μόνο ισότητα και την ελευθερία, εντός ενός συστήματος εξ ορισμού άνισου, κάτι που ισχύει φυσικά και για το ίδιο το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης και της δικαστικής εξουσίας εντός του, γιγαντώνεται σε μια συγκυρία όπου μία γενοκτονία διεξάγεται σε ζωντανή μετάδοση επί δύο χρόνια με την συνενοχή και σύμπραξη όλου του Δυτικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της χώρας μας η οποία άλλωστε “ανήκει εις την Δύσην”.
Το διεθνές δίκαιο, ένα δίκαιο που συχνά κακά τα ψέματα αποτελεί ένα κουρελόχαρτο που τηρείται α λα καρτ από τους ισχυρούς του κόσμου, και υποκατηγορίες του όπως το διεθνές ποινικό δίκαιο (το οποίο περιλαμβάνει φυσικά τα εγκλήματα πολέμου) ή το δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υφίσταται σφόδρα απονομιμοποίηση και ακύρωση, τη στιγμή που ένα κράτος, όπως είναι εν προκειμένω το Ισραήλ, μπορεί να προχωρά επαναλαμβανόμενα σε παραβιάσεις του, χωρίς να υφίσταται για αυτό την παραμικρή συνέπεια, πέραν τυπικών ανακοινώσεων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ, ο οποίος μάλλον επιβεβαιώνει την πάγια κριτική που ασκείται εναντίον του ότι ουσιαστικά δεν αποτελεί παρά έναν απλό παρατηρητή των παγκόσμιων γεωπολιτικών ανταγωνισμών, που αναλαμβάνει κι από πλευράς του να διατηρεί το σύστημα στη θέση του, και που αν δεν αποτελεί για τα καλά πλέον κι αυτός μια “Κοινωνία των Εθνών” είναι γιατί δεν έχει ξεσπάσει ένας ακόμα παγκόσμιος πόλεμος (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του δυτικού στρατοπέδου τα τελευταία χρόνια).
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι αυτοί οι διεθνείς οργανισμοί, είτε μιλάμε για τον ΟΗΕ είτε μιλάμε για διεθνή δικαστήρια όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ενώπιον των οποίων έχει βρεθεί η υπόθεση της Παλαιστίνης, γίνονται έστω κι έτσι αντικείμενο επιθέσεων, είτε με το Ισραήλ να χαρακτηρίζει επανειλημμένα “αντισημίτες” την ηγεσία των οργανισμών για κάθε τυπική και αυτονόητη καταδίκη των ασταμάτητων εγκλημάτων του στη Γάζα, είτε με πρακτικές και άμεσες συνέπειες, όπως είναι για παράδειγμα η επιβολή κυρώσεων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο από τον γνωστό και μη εξαιρετέο “διεθνή χωροφύλακα” των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, πρώτο διδάξαντα άλλωστε (ίσως μετά την πρώην Βρετανική Αυτοκρατορία, η οποία άλλωστε αποτέλεσε την πηγή σχεδόν όλων των δεινών που ταλανίζουν τη Μέση Ανατολή αλλά και την Αφρική μέχρι και σήμερα) των πολλαπλών παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου τις προηγούμενες δεκαετίες, μέσω των διαφόρων επεμβάσεων, άμεσων ή έμμεσων, για τη “διάδοση της ειρήνης” σε ξένες χώρες.
Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά λοιπόν που λαμβάνουν χώρα διεθνή εγκλήματα, ούτε καν η πρώτη φορά που λαμβάνουν χώρα εγκλήματα στην Παλαιστίνη, η οποία άλλωστε τα τελευταία 77 χρόνια ζει σε μια συνεχή συνθήκη διώξεων, δολοφονιών, εθνοκάθαρσης, παράνομης κατοχής και εποικισμών και ενός καθεστώτος καταπίεσης και διακρίσεων τύπου Απαρτχάιντ, αρχής γενομένης από την πρώτη “Νάκμπα” του 1948 και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ως τοποτηρητή των Δυτικών και δη αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή, ρόλο που φυσικά διατηρεί ακόμα υπερήφανα και υπερασπίζεται σθεναρά, με ολοένα και πιο φιλόδοξα και προκλητικά επεκτατικά σχέδια.
Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτά τα εγκλήματα σε ζωντανή μετάδοση μέσω των social media, με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ όχι μόνο να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια να κρύψει την φρίκη που διαπράττει, αλλά να τη διαφημίζει κιόλας. Βέβαια σε αυτό δεν είναι μόνο του, αλλά έχει μαζί του το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας και δη αυτό της γνωστής και ως “πολιτισμένης Δύσης”, ΗΠΑ (ανεξαρτήτως εν τέλει του ποιός κάθεται στο Οβάλ Γραφείο όπως διαπιστώσαμε) και λοιπών συμμάχων του ΝΑΤΟ δηλαδή, που πέραν μερικών τυπικών διακοινώσεων για ανάγκη προστασίας των αμάχων και διέλευση της ανθρωπιστικής βοήθειας όταν το Ισραήλ πιάνει νέα επίπεδα φρίκης στα εγκλήματα του, από τους επανειλημμένους βομβαρδισμούς αμάχων μέχρι τον τεχνητό λιμό λόγω αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας, είτε το υπερασπίζονται στην τρομερή του δράση με δικαιολογία τα “εγκλήματα της Χαμάς” και το “δικαίωμα στην κρατική αυτοάμυνα”, είτε πολύ απλά ενεργά διασφαλίζουν την συνέχιση της γενοκτονίας και της παράνομης κατοχής, συνεχίζοντας ή και εντείνοντας τις κάθε είδους σχέσεις μαζί του, από στρατιωτικές μέχρι εμπορικές και οικονομικές συμφωνίες, πράγμα στο οποίο φυσικά η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση, κάθε άλλο μάλιστα, αποτελώντας έναν από τους πιο αξιόπιστους “στρατηγικούς συμμάχους” του Ισραήλ στην περιοχή της Μεσογείου.
Σε μια συγκυρία λοιπόν που το διεθνές δίκαιο παραβιάζεται κατά κόρον χωρίς την παραμικρή συνέπεια, που οι διεθνές οργανισμοί απαξιώνονται και λοιδορούνται παρά την μουδιασμένη τους αντίδραση μπροστά στο μέγεθος του εγκλήματος, που οι ίδιες οι κυβερνήσεις των χωρών των οποίων αποτελούμε πολίτες είναι συνένοχοι στη συνέχιση της γενοκτονίας και όλης της παράνομης (πέρα από απάνθρωπης) κατάστασης που έχει δημιουργηθεί, ποιός είναι ο ρόλος των συλλειτουργών της δικαιοσύνης που καλούνται σύμφωνα με το λειτούργημα τους να υπερασπίζονται πάντα το δίκαιο, την ελευθερία, την ειρήνη και τη δημοκρατία; Μήπως καλό είναι απλά να ασχολούνται με τη διεκπεραίωση των δικών τους υποθέσεων και να μην ασχολούνται με αυτά που γίνονται έξω από τις δικαστικές τους αίθουσες και τα γραφεία τους; Τι γίνεται όταν ο ίδιος ο νόμος, μέσω για παράδειγμα υπουργικών αποφάσεων για συμφωνίες κάθε είδους με κράτη όπως το Ισραήλ, επικυρώνει την κατάλυση του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων και ελευθεριών; Μήπως αρκεί απλά η “η χρησιμότητα στο κοινωνικό σύνολο” να εξαντλείται στην ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα και να μην πιάνει το τι γίνεται σε άλλες περιοχές του πλανήτη;
Στο τέλος, ο προβληματισμός δεν πρέπει να υπάρχει καν για κάθε ενεργό άνθρωπο, ανεξαρτήτως επαγγελματικής ιδιότητας. Η υπόθεση των Παλαιστινίων είναι υπόθεση και δική μας, όλων των πλανήτη και όλων των καταπιεσμένων κάθε είδους καταπίεσης σε κάθε μεριά της γης. Ειδικά όμως για ένα επάγγελμα που συνεχώς ακούμε ότι αποτελεί λειτούργημα, που δρα θεωρητικά για τη διασφάλιση της δικαιοσύνης και την υπεράσπιση όσων βάλλονται, πώς είναι δυνατόν να είναι απών από μία από τις πιο μεγάλες μάχες της εποχής μας, από μία υπόθεση που πλέον δεν είναι απλώς υπόθεση του παλαιστινιακού λαού, αλλά όλης της ανθρωπότητας.
Χρέος κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη αλλά εν προκειμένω ειδικά κάθε νομικού και δικηγόρου, όχι μόνο να ενημερώνεται και να ενδιαφέρεται ενεργά για τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη, όπως και σε κάθε μέρος του πλανήτη όπου λαμβάνει χώρα μια γενοκτονία και μία τρομερή ανθρωπιστική κρίση, όπως είναι για παράδειγμα το Σουδάν και το Κονγκό, όπου επίσης συνεχίζουν να υφίστανται τις ολέθριες συνέπειες της Δυτικής αποικιοκρατίας και εκμετάλλευσης, αλλά λόγω και της γνώσης του δικαίου και της ιδιότητας του, να αναλαμβάνει και τις απαραίτητες νομικές ενέργειες για να φέρει προ των ευθυνών τους, τόσο τους εγκληματίες όσο και τους συνενόχους τους.
Και όταν λέμε βέβαια για δικηγόρους, δεν λέμε μόνο για το τι κάνει το κάθε άτομο κατά μόνας, αλλά για τις συλλογικές δράσεις λαμβάνονται από τα συλλογικά τους όργανα, και φυσικά τα βασικά τους μέσα εκπροσώπησης δηλαδή τους επαγγελματικούς τους συλλόγους, όπως είναι οι δικηγορικοί σύλλογοι. Οι δικηγορικοί σύλλογοι που ειδικά στην περίπτωση των μεγάλων συλλόγων όπως είναι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, στάθηκαν για ακόμα μια φορά κατώτεροι των περιστάσεων, αρκούμενοι στην έκδοση μερικών ανακοινώσεων και αυτές μετά από πίεση πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό τους (όπως είναι βέβαια η Εναλλακτική Παρέμβαση στην Αθήνα) και για τήρηση προσχημάτων, χωρίς καμία ουσιαστική δράση, προσπάθεια προσέγγισης με τους Παλαιστίνιους συναδέλφους και τον εκεί δικηγορικό σύλλογο όπως επίσης ανέλαβε να κάνει τελικά μόνη της ως παράταξη η Εναλλακτική, ή βέβαια με την α ανάληψη νομικών ενεργειών για μια σειρά ζητημάτων, από τη διέλευση πλοίων από τα ελληνικά χωρικά ύδατα που μεταφέρουν πολεμικό φορτίο με προορισμό το Ισραήλ μέχρι την εκτέλεση των διεθνών ενταλμάτων σύλληψης Ισραηλινών εγκληματιών πολέμου που είτε βρίσκονται στην Ελλάδα είτε διέρχονται μέσω της χώρας.
Δεν χωράει πλέον καμία δικαιολογία, μόνο καθήκον και ανάγκη για δράση. Και ενόψει των εκλογών των δικηγορικών συλλόγων, στα πλαίσια μιας γενικότερης ανασκόπησης για το ρόλο και την προοπτική του επαγγέλματος εν έτει 2025, δεν γίνεται παρά να μη χωράει στην όλη συζήτηση και η υποχρέωση μας ως νομικών και δικηγόρων, αλλά και ως ενεργών μελών των δικηγορικών συλλόγων, να φροντίσουμε ο νομικός κόσμος και ο κλάδος μας να έχει ενεργό ρόλο στο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, όπως και σε κάθε λαό και ομάδα ανθρώπων που διώκεται, δολοφονείται και καταπιέζεται, και να εφαρμόσει τις γνώσεις και τις δεξιότητες του για να εφαρμοστεί στο ελάχιστο ό,τι λένε η θεωρία, οι κώδικες, και όσα θέλουμε να πιστεύουμε για το επάγγελμα που όμως συχνά διαψεύδονται στην πραγματικότητα.
Άλλωστε, τι Δικαιοσύνη μπορεί να υπάρχει όταν καταπατάται η Ειρήνη, και πώς μπορούμε να περιμένουμε να διατηρείται η δεύτερη όταν η πρώτη αποτελεί συνεχώς ζητούμενο και όχι πραγματικότητα;
