Η «μάχη» των υποψηφίων για τις μητέρες – δικηγόρους (της Αναστασίας Σταυροπούλου, μέλους ΔΣ ΔΣΑ και υποψηφίας συμβούλου με την Εναλλακτική Παρέμβαση)
Ο διαγκωνισμός υποψηφίων προέδρων και συνδυασμών για το σε ποιον πιστώνονται οι πιο πολλές προτάσεις για τις μητέρες δικηγόρους δεν μας κάνει μέχρι τώρα σοφότερους. Πέρα από τη μάχη των «προθέσεων», υπάρχει και η πραγματικότητα.
Η περίφημη Επιτροπή για τη μητρότητα και τη γονεϊκότητα που συγκροτήθηκε διαπαραταξιακά από συμβούλους του ΔΣ ΔΣΑ πράγματι συνέβαλε στην κωδικοποίηση ενός συνολικού πλαισίου βασικών σύγχρονων διεκδικήσεων για τις μητέρες δικηγόρους με βάση τα σημερινά προβλήματα και ανάγκες. Το πλαίσιο αυτό, σε μεγάλο μέρος του, φυσικά με προσθήκες και συμβολές, είναι το προγραμματικό πλαίσιο που εισηγήθηκαν οι σύμβουλοι της Εναλλακτικής Παρέμβασης με βάση τις επεξεργασίες της παράταξης. Παρά ταύτα, το σύνολο των μελών της Επιτροπής με ευκολία το υποστήριξαν και πρόσθεσαν σημαντικά σημεία στην αιτηματολογία.
Όμως, το ερώτημα δεν είναι ποιος έγραψε το πλαίσιο, ούτε ποιος σκέφτηκε πρώτος το ένα ή το άλλο αίτημα. Το πραγματικό ζητούμενο είναι πως θα καταστεί δυνατό αυτή η απόφαση να μην καταλήξει ένα ακόμη διακηρυκτικό πλαίσιο ενόψει των αρχαιρεσιών, που θα ξεχαστεί όπως και τόσα άλλα τόσες φορές ως ντοκουμέντο στον ιστότοπο του συλλόγου.
Αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι εάν συμφωνεί διακηρυκτικά ή διαφωνεί κανείς με το αυτονόητο, να ενισχυθούν τα επιδόματα και να ελαφρυνθούν τα βάρη στις μητέρες και νέους γονείς. Άλλωστε, ποιος θα μπορούσε πραγματικά και δημόσια να διαφωνήσει;
Αυτό που μετράει είναι ποια διοίκηση του Συλλόγου θα έχει τη διάθεση να διεκδικήσει να γίνουν πράξη αυτά τα αιτήματα, διεκδίκηση που δεν μπορεί να γίνει με τους εναγκαλισμούς της όποιας ηγεσίας του ΔΣΑ με τους Υπουργούς και τα κυβερνητικά στελέχη, τους ίδιους που ευθύνονται για την ανασφάλεια και την απόγνωση στην οποία οδηγούνται οι νέοι γονείς που εργάζονται και πρέπει να συντηρήσουν γραφεία.
Οι «παροχές»
Το περίφημο 900άρι, μόνιμη επωδός των υποτιθέμενων «παροχών», δεν αποτελεί παρά ελάχιστο αντιστάθμισμα στην εγκατάλειψη των εργαζόμενων μητέρων και γονέων από την Πολιτεία. Ποσό που παραμένει καθηλωμένο σε συνθήκες αλματώδους πληθωρισμού και δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο για τις ανάγκες ενός βρέφους. Δεν πρόκειται για «παροχή» ούτε από την κυβέρνηση, που διαφημίζει ως «ευεργεσία» την αυτονόητη και επιβαλλόμενη από την συνταγματική αρχή της ισότητας, επέκταση του επιδόματος στις αυτοαπασχολούμενες και μεταξύ αυτών και τις δικηγόρους, ούτε από τους ανθρώπους της κυβέρνησης στο ΔΣΑ. Πρόκειται για χρήματα που έχουν πληρωθεί και με το παραπάνω από τους ασφαλισμένους και ασφαλισμένες με τη μαύρη τρύπα των εισφορών υπέρ ΟΑΕΔ, ήδη ΔΥΠΑ.
Οι υποψήφιοι δεν καλούνται, λοιπόν, να μας απαντήσουν με το αν συμφωνούν με τα αυτονόητα, αλλά για το πως και εάν είναι διατεθειμένοι να συγκρουστούν με την κυβέρνηση, την ίδια που τους παρέχει το χρίσμα, για να υλοποιηθεί ένα πλαίσιο εντελώς αντίθετο με την ασκούμενη πολιτική της.
Δηλαδή, πρακτικά, πως θα ενισχυθεί η επιδότηση των μητέρων σε ένα καθεστώς εξαφάνισης της κοινωνικής πολιτικής, εξαύλωσης των εισοδημάτων από τον πληθωρισμό και διάλυσης των ταμείων;
Πως θα ανασάνουν οι αμέτρητες μητέρες δικηγόροι και επαγγελματίες που έχουν συσσωρευμένες οφειλές στον ΕΦΚΑ, λόγω του ασφαλιστικού βραχνά που επιβάλλει η διαρκής αύξηση των εισφορών και λόγω αυτού στερούνται αδικαιολόγητα ακόμη και αυτό το ελάχιστο επίδομα των 900 ευρώ, με παράλογο αποτέλεσμα, να στερούνται το επίδομα αυτό οι γυναίκες που περισσότερο το χρειάζονται;
Πως θα παλέψουν για φοροαπαλλαγές και ασφαλιστικές ελαφρύνσεις συναγελαζόμενοι με την κυβέρνηση που δε δίστασε να προβλέψει φορολογικά τεκμήρια ακόμη και για τις νέες μητέρες, «τεκμαίροντας» ότι μέχρι και αυτές «φοροδιαφεύγουν» και έχουν το τεκμαρτό εισόδημα;
Γιατί προφανώς, μέχρι σήμερα, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη «σοβαρών προτάσεων» των δικηγόρων προς την κυβέρνηση, αλλά ότι ο δρόμος για να αποσπαστούν τέτοιες κατακτήσεις απέναντι στην κυβέρνηση του 13ώρου και της κατάργησης των 120 δόσεων για τις ασφαλιστικές εισφορές, είναι μόνο αυτός που προτείνει η Εναλλακτική Παρέμβαση και τόσο ξενίζει τους έτερους υποψηφίους: ο δρόμος της διεκδίκησης και ένας σύλλογος που θα σταθεί απέναντι στην κοινωνική ερήμωση, όχι θα ψαρεύει για κατά καιρούς ψίχουλα μέσω voucher.
Ένας σύλλογος της αλληλεγγύης, που θα συστήσει θεσμούς αλληλεγγύης για τους δικηγόρους, τις μητέρες, τους γονείς, τους πάσχοντες συναδέλφους. Ένας σύλλογος, δηλαδή, που θα διεκδικήσει την επαναφορά όλων των θεσμών και μέτρων που κουτσούρεψαν τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς συλλόγους και τους κοινωνικούς θεσμούς: προνοιών που απέφεραν εισοδήματα που καθιστούσαν ικανούς τους συλλόγους να ασκήσουν κοινωνική πολιτική, όπως τις παραστάσεις σε συμβόλαια και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις. Κι όχι ένας σύλλογος που αναζητεί δημιουργικούς τρόπους να διαχειριστεί τα έξοδά του ψάχνοντας τρόπους αύξησης των εισφορών στους συναδέλφους που δυσκολεύονται, για ελάχιστες παροχές.
Το έργο των μέχρι τώρα διοικούντων
Ας μην επαίρεται η απερχόμενη διοίκηση του ΔΣΑ για το έργο της για τις μητέρες και γονείς δικηγόρους. Πολλά συνέδρια και αφιερωμένες ημέρες, μικρό το έργο. Αντίστοιχο της μηδαμινής πρόθεσης σύγκρουσης με την κυβέρνηση της λιτότητας και της ατομικής ευθύνης που μας κυβερνά.
Ο εξής ένας ιδιωτικός βρεφονηπιακός σταθμός που λειτουργεί σε κτίριο που έχει δωρεάν παραχωρήσει ο ΔΣΑ, με μια σύμβαση που δεν προβλέπει ούτε καν κάποια προτεραιότητα για δικηγόρους στις θέσεις, και με τροφεία που δεν απέχουν ιδιαίτερα από αυτά που ισχύουν ούτως ή άλλως στους ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς, δεν μπορεί να παρουσιάζεται διαρκώς επί τόσα πολλά έτη ως ιστορικό έργο. Πρόκειται για λίγες δεκάδες θέσεις για 25.000 δικηγόρους, χωρίς καν να καλύπτει ο σύλλογος ή η πολιτεία τα έξοδα. Ο ΔΣΑ έχει κτηριακό απόθεμα, αλλά θα πρέπει να έχει και τη βούληση να λειτουργήσει πολύ περισσότερες υποδομές βρεφονηπιακών σταθμών για τους δικηγόρους μέλη του και -το κυριότερο- να εξασφαλίσει την ελάφρυνση των συναδέλφων από τα έξοδα αυτά.
Ούτε φυσικά μπορεί να αξιολογηθεί ως επαρκής στήριξη το ελάχιστο βοήθημα λίγων εκατοντάδων ευρώ εφάπαξ που προβλέπει κατά καιρούς ο σύλλογος για τις δικηγόρους μητέρες με χαμηλά εισοδήματα. Και αυτό όταν, ούτως ή άλλως, οι γυναίκες δικηγόροι αυτοαπασχολούμενες υφίστανται δυσμενή διάκριση λαμβάνοντας συνολικά επίδομα τοκετού και λοχείας ποσό 800 ευρώ (4χ200) έναντι πολλαπλάσιου ποσού (4χ το βασικό μισθό) που ισχύει για τις μισθωτές.
Ώρα να τελειώνουμε με το αρ. 48 του ΚΔ για όλους τους λόγους του κόσμου!
Τέλος, δεν μπορεί να γίνει κανένας πλήρης διάλογος για την στήριξη της μητέρας δικηγόρου εάν δεν είναι κανείς διατεθειμένος να μιλήσει για το μεγάλο χάος της δικηγορίας με «μπλοκάκι» και για την ομερτά της «συνεργασίας» του αρ. 48 του Κώδικα Δικηγόρων. Αυτού του επαίσχυντου καθεστώτος που επιτρέπει σε δικηγόρους να απασχολούν δικηγόρους με όρους που θεωρούνται ασυμβίβαστοι με την επαγγελματική αξιοπρέπεια, όταν δικηγόροι απασχολούνται σε έτερους ιδιώτες με το καθεστώς της έμμισθης εντολής, δηλαδή χωρίς την παραμικρή κατοχύρωση σε περίπτωση απόλυσης, χωρίς πρόβλεψη για άδειες, επιδόματα και άλλα θεμελιώδη δικαιώματα.
Αυτό το καθεστώς, το οποίο το σύνολο των συνδυασμών που σήμερα διαγκωνίζονται στο ποιος πρώτος σκέφτηκε τις μητέρες δικηγόρους εξακολουθούν να αποδέχονται και να διαιωνίζουν, οδηγεί τις μητέρες δικηγόρους – συνεργάτες, ένα ολοένα και πιο μαζικό στρώμα στη δικηγορία, να βρίσκονται σε χειρότερη θέση σε σχέση με κάθε άλλη πιθανή ρυθμισμένη σχέση εργασίας που απαντάται στην έννομη τάξη: δηλαδή εξαναγκάζει τις γυναίκες να διαπραγματεύονται ατομικά με τον εκάστοτε εργοδότη το χρόνο της απουσίας για τον τοκετό, τη λοχεία, το εάν και πόσο θα αμείβονται μετά τον τοκετό, τις εκθέτει στις εκδικητικές και καταχρηστικές απολύσεις και στην ανασφάλεια και το φόβο της επαγγελματικής πορείας σε περίπτωση εγκυμοσύνης. Και οδηγούμαστε, έτσι, σε τραγικές καταστάσεις, εξαιρετικά πρόωρων επιστροφών λεχώνων πίσω από γραφεία και υπολογιστές, ακούσιων απογαλακτισμών, απίστευτης σωματικής και ψυχολογικής κόπωσης.
Το ζητούμενο των εκλογών
Αυτή η απαράδεκτη ομηρία για τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών, και η πλήρης απουσία της πολιτείας και του συλλόγου για το χρόνο που χρειάζεται μια αυτοαπασχολούμενη δικηγόρος για αποθεραπεία και φροντίδα ενός βρέφους με αποτέλεσμα την οικονομική και επαγγελματική ανασφάλεια, είναι οι λόγοι που σήμερα θέτουν εν τοις πράγμασι ένα τραγικό δίλημμα στις συναδέλφους: ή δικηγορία ή μητρότητα.
Και εάν η επόμενη ηγεσία του συλλόγου δεν επιθυμεί να αγγίξει αυτά τα ζητήματα, όπως το «ιερό τοτέμ» της συνεργασίας, και να εκφράσει μια μίνι «εξέγερση» των πολλών, των δικηγόρων που συμπιέζονται διαρκώς από αυτές τις πολιτικές που οι περισσότεροι συνδυασμοί και υποψήφιοι επιχειρούν να «διαχειριστούν» με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, πολύ δύσκολα όλα αυτά τα ωραία αιτήματα, που τόσο ομόθυμα υιοθέτησε η Επιτροπή μας, θα γίνουν πραγματικότητα και ανάσα για τις συναδέλφους.
Η Εναλλακτική Παρέμβαση με υποψήφιο Πρόεδρο ΔΣΑ το Θανάση Καμπαγιάννη, παρότι εργάστηκε για αυτό το πλαίσιο, δεν σας ζητά να τη στηρίξετε γιατί έγραψε τα πιο πολλά μπούλετς σε ένα πρόγραμμα μιας Επιτροπής. Ζητά να της δώσετε την ευκαιρία, για πρώτη φορά τα πολλά τελευταία χρόνια, να αναδείξει ένα άλλο υπόδειγμα συλλόγου, όχι ενός συλλόγου διαδρομιστών – διαχειριστών της κοινωνικής εγκατάλειψης που ζούμε σήμερα. Αλλά ενός συλλόγου – μαχητή για τις δικηγόρους και τους δικηγόρους. Ενός συλλόγου που θα είναι διατεθειμένος να τα βάλει με τα κέντρα λήψης αποφάσεων και να υψώσει ανάστημα.
