LA GRANDE PEUR (ή αλλιώς, οι εκλογές του ΔΣΑ και ο “Μεγάλος Φόβος”)
Ο “ψίθυρος” κατά της Εναλλακτικής Παρέμβασης είναι ότι “αν εκλεγεί πρόεδρος ο Καμπαγιάννης, θα κάνουμε αποχή δυο χρόνια”. Με αυτό το τραγελαφικό επιχείρημα, οι δυνάμεις που επιχειρούν να ανασχέσουν το ρεύμα της αλλαγής στον ΔΣΑ πιστεύουν πως θα φοβίσουν το εκλογικό σώμα και θα πειθαρχήσουν την ψήφο του.
Θα σας το πούμε με απλά λόγια (και σκίτσα) για να το καταλάβετε: την αλλαγή τη φοβάσαι όταν κοιτάς τη γαλέρα από πάνω και τη σχολιάζεις. Όταν τραβάς κουπί, είτε ως αυτοαπασχολούμενος με χαράτσια, εισφορές, λογαριασμούς κάθε 1η του μήνα, είτε ως μισθωτή με “μπλοκάκι” με καθεστώς “συνεργασίας” χωρίς δικαιώματα, την αλλαγή δεν τη φοβάσαι. Την ελπίζεις.
Και για να το ξεκαθαρίζουμε:
Το πώς θα αγωνιστεί το δικηγορικό σώμα, και ιδίως τα πληττόμενα κομμάτια του, και βέβαια το αν θα απέχει και πόσο θα απέχει, θα το αποφασίσει το ίδιο το σώμα, με συλλογικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις (όχι με αποφάσεις ΔΣ χωρίς να ερωτηθούν οι δικηγόροι, και όχι δι’ αναθέσεως). Και, φυσικά, ανοίγοντας όλη τη βεντάλια της παρέμβασης του Συλλόγου όχι μόνο σε οικονομικά, αλλά και σε θεσμικά ζητήματα.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι χωρίς αγώνα και χωρίς διεκδίκηση, καμία κυβέρνηση δεν παραχώρησε ποτέ κανένα δικαίωμα. Αλλιώς, μένει μόνο ο ρόλος του “καρπαζοεισπράκτορα”. Αυτό θέλουμε;
Ξέρουμε καλά τι πρέπει να γίνει για να ανακτήσει ο Σύλλογος το βάρος του και οι δικηγόροι τη συλλογική και εργασιακή τους αξιοπρέπεια. Απαραίτητη συνθήκη είναι ένας συσχετισμός στα θεσμικά όργανα του σώματος που να οργανώνει – και όχι να υπονομεύει – την αναγκαία κινητοποίηση.
Κατά τα λοιπά, λίγος φόβος δεν έβλαψε ποτέ κανέναν…
(Από τον τοίχο του Thanasis Kampagiannis)
