Για την απαγόρευση συναθροίσεων μπροστά στη Βουλή και το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη (του Δημ. Σαραφιανού)
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι είναι ευθέως αντίθετες με τη διάταξη του άρθρου 11 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει την ελευθερία του συνέρχεσθαι, γενικές απαγορεύσεις, είτε κατά χρόνο, είτε κατά τόπο, που δεν σχετίζονται με συγκεκριμένη συνάθροιση και των εξ’αυτής κινδύνων, οι οποίοι μάλιστα κίνδυνοι πρέπει να αιτιολογούνται ειδικά στη σχετική απόφαση απαγόρευσης (βλ. και Α. Σβώλου, Αι εν υπαίθρω συναθροίσεις κατά το δημόσιον ημών δίκαιον και η νομοθετική ρύθμισης αυτών σε Νομικαί Μελέται Ι, 1957 σ. 255 επ., Ι.Μανωλεδάκη, Προσβολές κατά της πολιτειακής εξουσίας Θεσσαλονίκη 1988 σ. 161, Π.Δαγτόγλου, Συνταγματικό Δίκαιο. Ατομικά Δικαιώματα 2012 σ. 716. Α. Τσιφτσόγλου σε Φ.Σπυρόπουλου/Ξ.Κοντιάδη/Χ.Ανθόπουλου/Γ.Γεραπετρίτη (επιμ), Σύνταγμα Κατ’άρθρο ερμηνεία, 2017 σ.261).
Ότι τέτοιου είδους διατάξεις, όπως αυτή που περιέχεται στη συζητούμενη σήμερα τροπολογία, μόνο Χούντα θυμίζουν μας το επιβεβαιώνει η διάταξη της §6 του άρθρου 6 του ν.δ. 794/71, που απαγόρευε τη συνάθροιση σε ακτίνα 200 μέτρων από την κατοικία του Ανώτατου Αρχοντος, ή τη Βουλή.
Επειδή όμως πολύς φόβος διατυπώνεται τελευταία για τον αν θα γίνει η Χώρα ρεντίκολο στην Ευρώπη, ας δούμε τι έχουν πει σχετικά και οι οικείες επιτροπές του Συμβουλίου της Ευρώπης, ερμηνεύοντας την αντίστοιχη διάταξη της ΕΣΔΑ:
“Η τοποθεσία είναι μία από τις βασικές πτυχές της ελευθερίας του συνέρχεσθαι. Το προνόμιο του διοργανωτή να αποφασίζει ποια τοποθεσία ταιριάζει καλύτερα για τον σκοπό της συνέλευσης αποτελεί μέρος της ίδιας της ουσίας της ελευθερίας του συνέρχεσθαι. Η χρήση δημόσιου χώρου για μια συνάθροιση είναι εξίσου νόμιμη χρήση με οποιαδήποτε άλλη. Επιπλέον, ο σκοπός μιας συνάθροισης συχνά συνδέεται στενά με μια συγκεκριμένη τοποθεσία και η ελευθερία του συνέρχεσθαι περιλαμβάνει το δικαίωμα της συνάθροισης να λαμβάνει χώρα «εντός οπτικής και ακουστικής απόστασης» από το στόχο της” (Κοινή Γνώμη σχετικά με τον Νόμο περί Δημόσιων Συνελεύσεων της Σερβίας από την Επιτροπή της Βενετίας και τον ΟΑΣΕ/ODIHR§32 CDL-AD (2010) 031)
«Οι γενικοί περιορισμοί, όπως η απαγόρευση των συγκεντρώσεων σε συγκεκριμένες τοποθεσίες, είναι εξαρχής προβληματικοί, καθώς δεν συνάδουν με την αρχή της αναλογικότητας, η οποία απαιτεί να προτιμώνται πάντα τα λιγότερο παρεμβατικά μέσα επίτευξης του θεμιτού στόχου που επιδιώκουν οι αρχές» (Κοινή Γνώμη σχετικά με τις Τροποποιήσεις του Νόμου περί των Δικαιωμάτων των Πολιτών να Συναθροίζονται Ειρηνικά, Χωρίς Όπλα, για την Ελεύθερη Διεξαγωγή Συγκεντρώσεων και Διαδηλώσεων της Δημοκρατίας της Κιργιζίας από την Επιτροπή της Βενετίας και τον ΟΑΣΕ/ODIHR§22 CDL-AD (2008) 025)
Επειδή όμως έχει γίνει αγαπημένη συνήθεια της κυβερνήσεως να γράφει εκεί που δεν γράφει το μελάνι τις συνταγματικές διατάξεις, ας επισημάνουμε ότι στη συγκεκριμένη πλατεία τα συνταγματικά αιτήματα της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Λαϊκής Κυριαρχίας δεν έχουν γραφτεί με μελάνι. Έχουν χαρακτεί ανεξίτηλα με το αίμα του λαού μας.
Υγ 1. Εξού και το χαρακτικό (έγχρωμη ξυλογραφία) του Α. Τάσσου παραπέμπει σε μια από αυτές τις μέρες και φέρει τον εύγλωττο τίτλο “4 Δεκέμβρη 1944”
Υγ 2. Φαίνεται ότι υπάρχει μια κακή συνήθεια των επιμελητών να μην διαβάζουν τα άρθρα των τόμων που επιμελούνται ή να τα ξεχνούν όταν αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας…
