Επίσκεψη της Εναλλακτικής στην έκθεση “Στη ζώνη του πυρός. Θαύματα μέσα στα ερείπια- Η Μπιενάλε της Γάζας” στο Λόφος Art Project
Η Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή επισκέφτηκε την Παρασκευή 10/10 τον χώρο του “Λόφος art project” και τη συγκλονιστική έκθεση “Στη ζώνη του πυρός. Θαύματα μέσα στα ερείπια- Η Μπιενάλε της Γάζας”. Ο Δημήτρης Σαραφιανός μας προσέφερε μια συγκινητική ξενάγηση στην Έκθεση.
Μέσα από τα έργα Παλαιστινίων καλλιτεχνών, η τέχνη βρίσκει τρόπο να αναδύεται μέσα από τα ερείπια — να μαρτυρά, να επιμένει, να αντιστέκεται.
Ευχαριστούμε θερμά τον Λόφος art project για τη ξενάγηση και τη δυνατότητα να γνωρίσουμε από κοντά αυτή τη ζωντανή φωνή της Παλαιστινιακής δημιουργίας (επιμέλεια έκθεσης: Δημήτρης Σαραφιανός, Φαίη Τζανετουλάκου).
Παραθέτουμε εδώ το κείμενο του Σαράντου Θεοδωρόπουλου μετά την ξενάγηση στην έκθεση:
Είναι στιγμές στη ζωή που για άλλο πράγμα ξεκινάς και αλλού καταλήγεις. Μια τέτοια εμπειρία είχα χθες με την Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή στο χώρο τέχνης Λόφος Art prolect που έχει δημιουργήσει με περισσευμα ψυχης και ευαισθησίας ο Δημητρης Σαραφιανος .
Πραγματικά δεν περίμενα αυτό που ακολούθησε από τη στιγμή που ο Δημήτρης πήρε το μικρόφωνο και άρχισε την ξενάγηση, μπροστά από ένα ατσάλινο αραβουργημα( αντίγραφο έργου) της λέξης Ειρήνη , σε σχήμα περιστεριού της Ειρήνης που κρατάει στο στόμα το χάρτη της Γάζας . Το πρωτότυπο έργο μεγάλων διαστάσεων θα βυθιστεί στα στενά της Λαμπεντούζα , όπου τόσοι άνθρωποι έχουν βρει το θάνατο προσπαθώντας να δραπετεύσουν από το θάνατο.
Είδαμε τα κεραμικά που είχε δημιουργήσει η μητέρα του Δημήτρη, η γλύπτρια και κεραμίστρια Μαίρη Χατζηνικολή, τέσσερις δεκαετίες πίσω μετά τις σφαγές στη Σάμπρα και τη Σατίλα για την ενίσχυση του παλαιστινιακού κινήματος .
Κατόπιν άρχισε η περιήγηση σε έργα τέχνης από τη Γάζα για τη Γάζα. Από καλλιτέχνες που ζουν μέσα στον πόλεμο και δημιουργούν μέσα σε βομβαρδισμούς, σε τανκς σε πόλεμο . Και είναι φοβερό συναίσθημα ότι γίνεσαι μέτοχος αυτής της τέχνης που είναι κραυγή για ζωή και ελευθερία. Έργα που δεν είναι τα περισσότερα πρωτότυπα καθώς έχουν σταλεί με ηλεκτρονικά μέσα ή με 3d printing .
Έργα που εκφράζουν μια εφιαλτική καθημερινότητα. Έργα που κάποια από αυτά έχουν καταστραφεί χωμενα κάτω από τόνους ερειπίων και η υπαρξή τους είναι η δημόσια έκθεση τους σε τοίχους ενός χώρου τέχνης στο Παλαιό Τέρμα της Κυψέλης. Αλλά έργα που μέχρι χτες που υπήρχαν (αλλά για πόσο θα υπάρχουν; Είτε τα έργα , είτε οι καλλιτέχνες). Και είδαμε και κάποια μικρά βίντεο, όπου οι ίδιοι οι καλλιτέχνες καταστρέφουν οι ίδιοι τα έργα τους για να μη τα καταστρέψει ο πόλεμος .
Δεν είμαι τεχνοκριτικός, και δεν μπορώ να γράψω λεπτομέρειες ή κριτική . Πάντως αυτό που λένε kick το ένιωσα σε αυτή την έκθεση. Και ήταν ένα συναίσθημα που είχα να το νιώσω χρόνια.
Θα πω κάτι νομικό λοιπόν.
Αν ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες κατάφερνε να φτάσει μέχρι την Αίγυπτο δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει αίτηση ασύλου για την Ελλάδα καθώς δεν έχει μόνιμη διαμονή. Αν έφτανε με βάρκα στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να κάνει αίτηση, καθώς το δικαίωμα αυτό, με απαρχή στον Ομηρικό Ικέτη του βάθους των Αιώνων, έχει ανασταλεί με νόμο.
Μέσα στην έκθεση θα δείτε φωτογραφίες πειραγμένες με πενάκι που θυμίζουν τον Επιτάφιο, τις φωτογραφίες της Απεργίας της Θεσσαλονίκης και το Γιάννη Ριτσο, το Δίστομο , τη Βιάννο.
Πχ. Υπάρχει έργο για τον φυλακισμένο Παλαιστίνιο , που ήταν ζωγραφισμένο σε μια πολυκατοικία στη Γάζα . Το έργο καταστράφηκε όταν ο βομβαρδισμός έριξε την πολυκατοικία. Ο αδελφός της ζωγράφου που είχε δημιουργήσει το έργο σκοτώθηκε . Η ζωγράφος και η οικογένεια της έθαψαν το νεκρό αδελφό σε ένα στοιχειώδες σήμα μπροστά στο γκρεμισμένο σπίτι σε κάποιο μικρό ταφικό σήμα όπως αυτά που εξακολουθούν να υπάρχουν στο δρόμο μαρτυρίου του Διατόμου.
Και θα μου πεις ο ανθρώπινος πόνος παντού ο ίδιος είναι . Ναι , αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή ενσυναίσθησης, αισθητικής , ψυχισμού που μέσα μας βγαίνει μια ταύτιση που μπορούμε να νιώσουμε και είναι εξαιρετικά δύσκολο.να εκφράσουμε.
Είναι η σύνδεση μας με την Ελιά , σύνδεση που έχει και ο παλαιστινιακός λαός με την Ελιά , που καταστρέφει ο Ισραηλινός Στρατός. Είναι η παλαιστινια μάνα , η “μάνα του Αντάρτη” ( όπως στο ιστορικό τραγούδι του πρώην Προέδρου του ΔΣΑ Ευάγγελου Μαχαίρα ) . Είναι χρυσυστομικη “μητέρα τιμάν , των οσίων. Μήτηρ άλλη μεν άλλου, κοινή δ’ όλων η Πατρίς” ;
Τελειώνω εδώ το σεντόνι, καθώς αρχίζω να ξεφεύγω και να γίνομαι βαρετός .
Αν θέλετε να νιώσετε γερά συναισθήματα που έχετε καιρό να να νιώσετε να επισκεφθείτε την έκθεση στη Βελβενδού 39.
Και να βομβαρδιστεί ο Σαραφιανός με μηνύματα και τηλεφωνήματα ώστε αυτή την ξενάγηση να την κάνει ντοκυμαντέρ να την ανεβάσει στο YouTube ώστε αυτή η πραγματικά ιστορική στιγμή Τέχνης και Ζωής να μένει και να παιδαγωγεί .
