Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας - www.epda.gr
εκτύπωση

πολιτική επικαιρότητα 2021






26 Μαϊου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Παρουσίαση του νομοσχεδίου Χατζηδάκη για τα εργασιακά από την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή»


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται, εξωτερικοί χώροι και πλήθος

Παρουσίαση του νομοσχεδίου Χατζηδάκη για τα εργασιακά από την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή» (επιμέλεια: Παναγιώτης Κολοβός, Γρηγόρης Μισκεδάκης, δικηγόροι με ειδίκευση στο Εργατικό Δίκαιο)

Το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά συνιστά κήρυξη πολέμου για τους εργαζόμενους με ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα πλέον θεμελιώδη δικαιώματα τους, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Είναι πρόκληση ότι η κυβέρνηση τολμάει και εμφανίζει ως δήθεν φιλεργατικό ένα τόσο σαρωτικό νομοσχέδιο σε βάρος των συμφερόντων των δυνάμεων της εργασίας. Πρόκειται για ρητορική βγαλμένη από το «1984», το μυθιστόρημα του Όργουελ. Δεν χρειάζεται παρά να διαβάσει κανείς τις προτεινομενες ρυθμισεις για να το διαπιστωσει.

Οι βασικοτερες αλλαγές είναι οι ακολουθες:

Καταγγελία σύμβασης εργασίας

Για πρώτη φορά, πλην της βραχύβιας καθιέρωσης του βάσιμου λόγου απόλυσης (ίσχυσε από 17/5/2019 μέχρι 9/8/2019), ανατρέπεται εκ βάθρων το σύστημα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας που ισχύει εδώ και 100 χρόνια (νόμος 2112/1920).

Επιγραμματικά όταν μια καταγγελία σύμβασης κριθεί ως άκυρη ο εργαζόμενος έχει το δικαίωμα για επιστροφή στην θέση εργασίας του και στην καταβολή σε αυτόν των μισθών υπερημερίας, δηλαδή των μισθών από την ημέρα της άκυρης καταγγελίας μέχρι και την επιστροφή του στην εργασία.

Με την νέα ρύθμιση (άρθρο 65) ο εργαζόμενος αν απολυθεί, πλην από συγκεκριμένες περιπτώσεις που προβλέπονται στην παρ. 1, δεν θα έχει την ανωτέρω δυνατότητα, αλλά με μια απλή δήλωση του εργοδότη στο Δικαστήριο θα δικαιούται ένα ποσό πρόσθετης αποζημίωσης, το οποίο δεν μπορεί να είναι μικρότερο των τακτικών αποδοχών τριών (3) μηνών, ούτε μεγαλύτερο του διπλάσιου της κατά νόμο αποζημίωσης λόγω καταγγελίας κατά τον χρόνο απόλυσης. Πλέον δεν θα έχει νόημα η προσφυγή στην Δικαιοσύνη, αφού το τελικό ποσό που θα λάβει ο εργαζόμενος όταν κριθεί τελεσίδικα ως άκυρη η καταγγελία της σύμβασης του θα είναι εξαιρετικά μειωμένο σε σχέση με την ισχύουσα ρύθμιση και δεν θα έχει την δυνατότητα για επιστροφή στην εργασία του. Την ίδια στιγμή, δίνεται η δυνατότητα στον εργοδότη ακόμη και όταν έχει ασκήσει αγωγή ο εργαζόμενος, είτε να διορθώσει τις όποιες τυπικές παραλείψεις της απόλυσης, και να καταστεί αυτή έγκυρη (αρ. 65 παρ. 5), είτε να πληρώσει την αστική ποινή που προβλέπεται και να κλείσει τη δίκη (αρ. 65 παρ. 3).

Ουσιαστικά πρόκειται για κατάργηση της δυνατότητας δικαστικού ελέγχου της καταχρηστικής απόλυσης, έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες του εργατικού δικαίου και μια από τις ελάχιστες δικλείδες εξισορρόπησης της συντριπτικής δύναμης του εργοδότη εις βάρος του εργαζόμενου στην διαπραγματευτική σχέση.

Άλλη διάταξη (άρθρο 64) προβλέπει την «Απαλλαγή από την υποχρέωση παροχής εργασίας μετά την προμήνυση καταγγελίας» δηλαδή μετά την προειδοποίηση για απόλυση και μέχρι την ημερομηνία της απόλυσης ο εργοδότης θα δικαιούται να αξιώσει να μην προσέρχεται ο εργαζόμενος στην εργασία, αλλά μόνο να μισθοδοτείται. Δηλαδή, ο εργοδότης να μπορεί να απολύει με «προειδοποίηση» και οι εργαζόμενοι να διώχνονται άμεσα από τον εργασιακό χώρο, δυσκολεύοντας την πάλη με τους συναδέλφους τους ενάντια στις απολύσεις, την ενημέρωση των άλλων εργαζόμενων για την απόλυση κλπ. γιατί «χαλάει το κλίμα» στην επιχείρηση… Ταυτόχρονα με τον τρόπο αυτό, διευκολύνεται ο εργοδότης να απολύει με προειδοποίηση αντί για έκτακτη καταγγελία και συνεπώς να καταβάλλει την αποζημίωση σε δόσεις ανεξαρτήτως ύψους, αφού θα απαλλάσσεται άμεσα από τον εργαζόμενο και θα μπορεί να καταβάλει το ίδιο συνολικό ποσό, το μισό σαν αποζημίωση και το μισό σαν μισθός του διαστήματος προειδοποίησης. Στόχος, λοιπόν και των δύο ρυθμίσεων είναι η διευκόλυνση των απολύσεων.

Διευθέτηση ωραρίου

Η κύρια διάταξη που υπήρξε αντικείμενο των αντιδράσεων είναι η αλλαγή του τρόπου της διευθέτησης του χρόνου εργασίας (άρθρο 58). Η ΝΔ και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ παρουσιάζουν την συγκεκριμένη ρύθμιση ως καθιέρωση της δυνατότητας του εργαζόμενου να καθορίζει τον χρόνο απασχόλησης του. Μάλιστα ορισμένα ΜΜΕ ανέφεραν ότι καθιερώνεται στην Ελλάδα η τετραήμερη εργασία. Στόχος της ρύθμισης είναι η μείωση του εργατικού κόστους που συνεπάγεται την μείωση των εισοδημάτων του εργαζόμενου.

Η διευθέτηση είναι ένας θεσμός που ισχύει από το 1990 (άρθρο 41. Ν.1892.1990). Στην ισχύουσα του μορφή απαιτεί η διευθέτηση του χρόνου εργασίας καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή συμφωνία του εργοδότη με συνδικαλιστική οργάνωση στην επιχείρηση που αφορά τα μέλη της ή συμφωνία του εργοδότη και του συμβουλίου των εργαζομένων ή συμφωνία του εργοδότη και ένωσης προσώπων. Αυτή η ασφαλιστική δικλείδα, οδήγησε στην ουσιαστική αχρησία της συγκεκριμένης πρόβλεψης του νόμου, αφού τα σωματεία εύλογα δεν συμφωνούσαν, και ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο η κυβέρνηση επιχειρεί με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο να καταργήσει αυτές τις ασφαλιστικές δικλείδες. Με τον τρόπο αυτό καταργείται ουσιαστικά και επίσημα το 8ωρο, 100 χρόνια μετά την νομοθέτησή του. Πλέον θα αρκεί μια έγγραφη συμφωνία ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη. Καταλαβαίνουμε βέβαια, πόση ελευθερία έχει ένας εργαζόμενος σε ατομικό επίπεδο να αρνηθεί μια τέτοια συμφωνία.

Ο εργαζόμενος για την πέραν του νομίμου ωραρίου απασχόληση του δηλαδή το οκτάωρα δεν θα δικαιούται προσαύξηση για υπεργασία και υπερωρία.

Είναι σαφές ότι θεσμοθετούνται αφενός απλήρωτες υπερωρίες που θα «καλύπτονται» με ρεπό ή άδειες. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται τουλάχιστον κατά 20 ώρες την εβδομάδα ο χρόνος εργασίας, όποτε θέλει ο εργοδότης, δίχως μάλιστα αντίστοιχη αύξηση των αποδοχών. Μάλιστα η αύξηση του χρόνου εργασίας δεν θα μπορεί καν να υπολογιστεί αφού προβλέπεται αύξηση των ωρών των νόμιμων υπερωριών. Με τον τρόπο αυτό, καταργείται ουσιαστικά και η αποζημίωση του εργαζόμενου για τις πρόσθετες ώρες εργασίας, πέραν του 8ώρου, η οποία είναι μια μορφή αποζημίωσης για τη φθορά που προκαλούν στον εργαζόμενο οι πρόσθετες ώρες δουλειάς πάνω από το 8ωρο και για αυτόν ακριβώς το λόγο υπάρχει η προσαύξηση στο ωρομίσθιο για την υπερωρία και την υπερεργασία. Αφενός για να αποζημιώνεται ο εργαζόμενος από την μεγαλύτερη φθορά των δυνάμεών του, αφετέρου για να λειτουργεί ως αντικίνητρο στον εργοδότη να απαιτεί, χωρίς να υπάρχει μεγάλη ανάγκη, αυτή την πρόσθετη φθορά. Είναι ενδεικτικό ότι και η νομολογία των δικαστηρίων, για το λόγο αυτό μέχρι σήμερα, αν και δεχόταν την νομιμότητα αποζημίωσης του εργαζόμενου με ρεπό ή άδεια αντί για αμοιβή υπερωρίας, εφόσον όμως υπήρχε σχετική συμφωνία, απαιτούσε όταν υπήρχε τέτοια συμφωνία, η αποζημίωση του πρόσθετου χρόνου να μην γίνεται με ισόχρονη άδεια, αλλά προσαυξημένη. Π.χ. αν εργαζόμενος πραγματοποιούσε συνολικά 16 ώρες υπερωρίας, θα έπρεπε να λάβει ρεπό όχι 16 ωρών (2 ημέρες), αλλά 22,5 ώρες (σχεδόν 3 ημέρες) που αντιστοιχούν στην προσαύξηση 40% της αμοιβής υπερωρίας.

Με την ρύθμιση αυτή καταργείται ουσιαστικά και επίσημα το 8ωρο, 100 χρόνια μετά την νομοθέτησή του. Επίσης, με τον τρόπο αυτό είναι προφανές ότι μειώνονται οι νέες θέσεις εργασίας, αφού είναι πιο φθηνό για τον εργοδότη να εξαντλεί τους εργαζόμενους του «με το νόμο», αντί να προσλαμβάνει νέους για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών. Παράλληλα ενισχύεται η λεγόμενη «εργασιακή ευελιξία» με τα ωράρια- λάστιχο και μειώνεται ο μέσος μισθός.

Υπερωρία

Σύμφωνα με την ισχύουσα διάταξη (άρθρο 1. Ν. 3885.2005): «Μισθωτοί απασχολούμενοι υπερωριακά δικαιούνται για κάθε ώρα νόμιμης υπερωρίας και μέχρι τη συμπλήρωση εκατόν είκοσι (120) ωρών ετησίως αμοιβή ίση με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά σαράντα τοις εκατό (40%). Η αμοιβή για την πέραν των εκατόν είκοσι (120) ωρών ετησίως νόμιμη υπερωριακή απασχόληση είναι το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά εξήντα τοις εκατό (60%)».

Πλέον το όριο αυξάνεται στις 150 ώρες (άρθρο 57). Ο εργαζόμενος θα δικαιούται την προσαύξηση του 40% μέχρι το όριο των 150 ωρών. Δηλαδή θα δικαιούται μειωμένη προσαύξηση σε σχέση με τα σήμερα ισχύοντα ανάμεσα στην 121η και 150η ώρα. Άλλος ένας τρόπος μείωσης του εργατικού κόστους και αύξησης της ανεργίας, αφού διευκολύνεται ο εργοδότης να εξαντλεί το υπάρχον προσωπικό του, αντί να προσλαμβάνει, όταν χρειάζεται περισσότερες ώρες εργασίας.

Παροχή Πρόσθετης εργασίας στην σύμβαση μειωμένου ωράριου

Η νέα ρύθμιση (άρθρο 56) προβλέπει την υποχρέωση του εργαζόμενου με μειωμένο ωράριο (part time) να παράσχει πρόσθετη εργασία και κατά ωράριο που δεν είναι συνεχόμενο σε σχέση με το συμφωνημένο ωράριο της ίδιας ημέρας. Δηλαδή ένας εργαζόμενος που εργάζεται τις πρωινές ώρες μπορεί να κληθεί να εργαστεί και κατά τις απογευματινές ώρες. Άλλη μια «ευέλικτη ρύθμιση» που οδηγεί στον εργαζόμενο λάστιχο, χωρίς δυνατότητα κανενός προγραμματισμού της προσωπικής του ζωής.

Κατ’ εξαίρεση απασχόληση την Κυριακή

Στις εργασίες που κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η απασχόληση την Κυριακή προστίθενται οι κάτωθι τομείς (άρθρο 62): «ιζ) Εφοδιαστικής αλυσίδας (“logistics”), ιδίως παραλαβής, αποθήκευσης, συλλογής και διανομής εμπορευμάτων, όπως και επισκευής και συντήρησης περονοφόρων και ανυψωτικών μηχανημάτων.

ιη) Κέντρων κοινών υπηρεσιών (“shared services centers”) ομίλων επιχειρήσεων, ιδίως στους τομείς της λογιστικής, του ανθρώπινου δυναμικού, της μισθοδοσίας, των Η/Υ (ΙΤ), της κανονιστικής συμμόρφωσης, των προμηθειών και άλλων.

ιθ) Κέντρων δεδομένων (“data centers”) και εν γένει μηχανογραφικών κέντρων ομίλων επιχειρήσεων,

κ) Ψηφιοποίησης έγχαρτου αρχείου.

κα) Παροχής υπηρεσιών τηλεφωνικού κέντρου εξυπηρέτησης και τεχνικής υποστήριξης πελατών.

κβ) Παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος και λατομείων, εξόρυξης ορυκτών και μεταλλευτικών δραστηριοτήτων.

κγ) Φύλαξης (security).»

Και για τις περιπτώσεις που επιτρέπεται η απασχόληση μετά από άδεια της επιθεώρησης εργασίας:

«η) σε περιπτώσεις διενέργειας εξετάσεων για την απόκτηση πτυχίων και διπλωμάτων εν γένει.

θ) σε περιπτώσεις νομίμων εξωσχολικών δράσεων ιδιωτικών σχολείων, όπως σε ημερίδες, διημερίδες, σεμινάρια, συνέδρια, ρητορικούς και άλλους διαγωνισμούς, αγώνες, προπονήσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, ανθρωπιστικές, φιλανθρωπικές και περιβαλλοντικές δράσεις, συμπεριλαμβανομένων των φυλάκων, οδηγών και συνοδών λεωφορείων, καθαριστριών, προσωπικού μηχανογράφησης και γραμματείας και κάθε άλλου εργαζομένου αναγκαίου για τη διενέργεια και ομαλή διεξαγωγή αυτών. ι) σε περιπτώσεις συντήρησης κτιρίων δημόσιων ή ιδιωτικών σχολείων, η οποία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί τις ημέρες παρουσίας εκπαιδευτικών και μαθητών,

ια) σε περιπτώσεις προσαρμογής και αναβάθμισης πληροφοριακών συστημάτων».

Στην ουσία, επιχειρείται μια μεγάλη διεύρυνση που είναι βήμα προς την πλήρη κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας, αρχικά για όλο και περισσότερους κλάδους και τελικά για όλους.

Συλλογικές σχέσεις εργασίας

Με το άρθρο 82 δημιουργείται μια αντίστοιχη υπηρεσία με το ΓΕΜΗ για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις (ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.) όπου θα έχουν την υποχρέωση ανάρτησης του καταστατικού, των μελών της Διοίκησης και των στοιχείων έδρας, επικοινωνίας κλπ των σωματείων, αλλά και τον αριθμό των μελών που είχαν δικαίωμα ψήφου στις τελευταίες αρχαιρεσίες και καθιερώνει την υποχρεωτική δυνατότητα για εξ’ αποστάσεως συμμετοχή και την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Επίσης προβλέπεται (άρθρο 83) ότι τα απαιτούμενα βιβλία των σωματείων, όπως το μητρώο μελών, θα τηρούνται ψηφιακά, χωρίς να διευκρινίζεται (υπάρχει εξουσιοδοτική διάταξη για ρύθμιση με Υπουργική Απόφαση) αν αυτά τα ψηφιακά βιβλία θα πρέπει να είναι προσβάσιμα στις Κρατικές Αρχές. Μάλιστα η μη τήρηση των υποχρεώσεων αυτών, συνεπάγεται την στέρηση της δυνατότητας του σωματείου, να υπογράφει σ.σ.ε. να κηρύσσει απεργία, να ασκεί κάθε νόμιμο δικαίωμα και να έχει κάθε νόμιμη διευκόλυνση και να απολαμβάνει την προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών της έναντι απόλυσης και μετάθεσης. Ουσιαστικά λοιπόν, η μη καταχώρηση οδηγεί σε ουσιαστική κατάργηση του σωματείου ή αλλιώς τίθεται ως υποχρεωτική προϋπόθεση για να λειτουργεί ένα συνδικάτο, η αποδοχή του ηλεκτρονικού φακελώματος του από το κράτος και την εργοδοσία.

Απεργία

Στο άρθρο 90 προστίθεται νέες υποχρεώσεις στα σωματεία, ως προς την κήρυξη της απεργίας, αφού ακόμη και για ολιγόωρες στάσεις εργασίας, πρέπει η προειδοποίηση προς τον εργοδότη να είναι έγγραφη και να επιδίδεται με δικαστικό επιμελητή, να περιλαμβάνει την ημέρα και ώρα έναρξης και λήξης της απεργίας, τη μορφή αυτής, τα αιτήματα της απεργίας και τους λόγους που τα θεμελιώνουν.

Στο άρθρο 92 αναφέρει: « 1. Η συνδικαλιστική οργάνωση που κηρύσσει απεργία υποχρεούται να προστατεύει το δικαίωμα των εργαζομένων, οι οποίοι δεν συμμετέχουν στην απεργία, ώστε να προσέρχονται και να αποχωρούν ελεύθερα και ανεμπόδιστα από την εργασία τους και να παρέχουν αυτήν χωρίς εμπόδιο και ιδίως χωρίς την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας σε βάρος τους από οιονδήποτε.

2. Σε περίπτωση παραβίασης της υποχρέωσης της παρ. 1, η απεργία μπορεί να διακοπεί με απόφαση που λαμβάνεται κατά τη διαδικασία της παρ. 4 του άρθρου 22 του ν. 1264/1982 (Α΄79). Στην περίπτωση αυτή, για την κήρυξη νέας απεργίας απαιτείται η τήρηση όλων των διατυπώσεων του άρθρου 20 του ν. 1264/1982 και της προθεσμίας της παρ. 1 του άρθρου 19 ή της παρ. 2 του άρθρου 20 του ν. 1264/1982, κατά περίπτωση».

Το άρθρο αναφέρει χωρίς εμπόδιο και ιδίως χωρίς την άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας από τον οιονδήποτε. Ουσιαστικά η συνδικαλιστική οργάνωση είναι εκτεθειμένη και για ενέργειες τρίτων κατά των μη συμμετεχόντων ανεξάρτητα από τον βαθμό πταίσματος της. Αν πάρουμε κατά γράμμα την διάταξη αν ο εργοδότης ή αντιπρόσωπος αυτού ασκήσει ψυχολογική βία στους μη συμμετέχοντες στην απεργία αυτό συνεπάγεται την διακοπή αυτής. Με τον τρόπο αυτό καταργείται ουσιαστικά η δυνατότητα των σωματείων να περιφρουρούν τις απεργίες που κηρύσσουν, αφού μια απεργιακή περιφρούρηση ή ένα απεργιακό σύνθημα έξω από τον χώρο εργασίας, εύκολα βαφτίζεται άσκηση ψυχολογικής βίας και οδηγεί στην κήρυξη της απεργίας παράνομης, με τους εργαζόμενους να διώκονται ποινικά…

Στην παράγραφο 2 του άρθρου 94 αναφέρει : «Στις υπηρεσίες οργανισμούς, επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις της παρ. 2 του άρθρου 19, πέραν του προσωπικού ασφαλείας διατίθεται και προσωπικό για την αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά τη διάρκεια της απεργίας, το Προσωπικό Ελάχιστης Εγγυημένης Υπηρεσίας. Οι στοιχειώδεις αυτές ανάγκες ορίζονται ως τουλάχιστον το ένα τρίτο (⅓) της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας, ανάλογα με τους κινδύνους που προκύπτουν για τη ζωή, την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών».

Με την νέα ρύθμιση αυξάνεται ο αριθμός των απεργών που είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν την εργασία τους. Αφού για να εξασφαλιστεί το 1/3 της παρεχόμενης υπηρεσίας καθίσταται σαφές ότι θα πρέπει να εργαστεί το ήμισυ περίπου των εργαζομένων. Δηλαδή, στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ, αλλά και σε κάθε κλάδο και μεγάλη επιχείρηση που θα κρίνονται κρίσιμοι για το κεφάλαιο από το ίδιο και το κράτος του, όπως στις πρώην ΔΕΚΟ, στις μεταφορές, στα λιμάνια κ.ο.κ., στην απεργία θα υποχρεώνονται να δουλεύουν «τουλάχιστον» σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι! Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε αριθμητικός προσδιορισμός, αλλά καθοριζόταν ο αριθμός του προσωπικού ασφαλείας από συμφωνία με την συνδικαλιστική οργάνωση. Επίσης μέχρι σήμερα, το προσωπικό ασφαλείας παρέχεται γιά διαφύλαξη τής ασφάλειας τών εγκαταστάσεων τής επιχείρησης καί τήν πρόληψη καταστροφών ή ατυχημάτων. Με την νέα ρύθμιση, ουσιαστικά προβλέπεται όχι προσωπικό ασφαλείας, αλλά προσωπικό που θα εργάζεται, (το οποίο μάλιστα ονομάζεται ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας) δηλαδή νομοθετείται η υποχρεωτική απεργοσπασία μέρους των εργαζομένων ως υποχρέωση των συνδικάτων που κηρύσσουν την απεργία!

Ουσιαστικά με το νομοσχέδιο, τίθεται υπό διωγμό, ακόμα και ποινικό, το απεργιακό δικαίωμα. Τίθενται αυστηρότερες προϋποθέσεις για την κήρυξη της απεργίας και διευκολύνεται η δικαστική καταστολή των απεργιών αφού, εκτός από αυστηρότερες προϋποθέσεις, προβλέπονται περισσότεροι λόγοι για τους οποίους μία απεργία μπορεί να κηρυχθεί παράνομη από τα δικαστήρια. Και αυτά τη στιγμή που ήδη 9 στις 10 απεργίες βγαίνουν παράνομες ή καταχρηστικές…

Επίσης, με τα άρθρα 85 και 86, επέρχονται ρυθμίσεις που πλήττουν και ουσιαστικά καταργούν τις Γενικές Συνελεύσεις ως ανώτερο όργανο των συνδικάτων, στο οποίο υπάρχει ζωντανή συμμετοχή των εργαζομένων στην ενημέρωση, στη συζήτηση, στη συνδιαμόρφωση και τη λήψη των αποφάσεων. Αντίθετα, ορίζεται ότι το Συνδικάτο πρέπει να παρέχει πραγματική πρακτική δυνατότητα συμμετοχής και ψήφου εξ αποστάσεως, ηλεκτρονικώς, ιδίως για τη λήψη απόφασης απεργίας…. Δηλαδή, αντί για λήψη αποφάσεων μέσα από συλλογικές, ζωντανές και ουσιαστικά δημοκρατικές διαδικασίες με συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, οι αποφάσεις συνολικά και ειδικά για τις απεργίες θα λαμβάνονται με τους εργάτες απομονωμένους τον έναν από τον άλλον, να πατούν ένα κουμπί από το σπίτι τους, ίσως και υπό την «επίβλεψη» των εκπροσώπων της εργοδοσίας…Είναι ευνόητο ότι η συγκεκριμένη διάταξη έρχεται να διευκολύνει το στήσιμο απεργοσπαστικών μηχανισμών.

Η παραπάνω διάταξη, μάλιστα, έρχεται να «κουμπώσει» με την απεργοκτόνα διάταξη Αχτσιόγλου που ψήφισε η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (νόμος 4512/2018), περί απαρτίας του 50%+1 στις Γενικές Συνελεύσεις.

Με όλες τις παραπάνω ρυθμίσεις, αφενός γίνεται πιο δύσκολο να ληφθεί απόφαση και να κηρυχθεί απεργία αφετέρου δίνεται η δυνατότητα στους δικαστές να κηρύσσουν παράνομες ακόμα και αυτές τις ελάχιστες απεργίες που δεν κηρύσσονταν παράνομες μέχρι σήμερα.

Ακόμη, με το άρθρο 91, διευρύνεται ο ισχύων σήμερα κατάλογος των «Επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, η λειτουργία των οποίων έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου» με την προσθήκη σε αυτές των επιχειρήσεων αποκομιδής και εναποθέσεως απορριμμάτων και της Τραπέζης της Ελλάδος, της Πολιτικής Αεροπορίας και «κάθε είδους υπηρεσίες ή τμήματα υπηρεσιών που απασχολούνται με την εκκαθάριση και πληρωμή των μισθών του προσωπικού του κατά το άρθρο 14 του ν. 1470/2014 δημόσιου τομέα.». Στις επιχειρήσεις αυτές προβλέπονται πιο αυστηρές προϋποθέσεις για την κήρυξη απεργίας.

Μάλιστα οι προϋποθέσεις αυτές γίνονται ακόμη πιο αυστηρές, καθώς με το άρθρο 93 προβλέπεται ότι όσο διαρκεί ο δημόσιος διάλογος, ο οποίος και σήμερα είναι υποχρεωτικός (υποχρεούνται τα σωματεία των επιχειρήσεων αυτών να υποβάλουν στον ΟΜΕΔ αίτηση διεξαγωγής δημοσίου διαλόγου για τα αιτήματα της απεργίας) αναστέλλεται το δικαίωμα στην απεργία!

Αποδυνάμωση των σωματείων – Περιορισμός της προστασίας της συνδικαλιστικής δράσης

Με το άρθρο 87 περιορίζεται σημαντικά η προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών, δηλαδή η προστασία από απόλυση ή μετάθεση των εκλεγμένων μελών της Διοίκησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Συγκεκριμένα, περιορίζεται η έκταση της προστασίας α) σε 5 αντί για 7 μέλη διοίκησης του σωματείου που έχει έως 200 μέλη β) σε 7 αντί για 9 η προστασία διοίκησης σωματείου που έχει από 200 έως 1000 μέλη και γ) σε 9 αντί για 11 οργάνωσης που έχει περισσότερα από 1000 μέλη. Επίσης, περιορίζεται η προστασία των ιδρυτικών μελών της πρώτης υπό σύσταση συνδικαλιστικής οργάνωσης σε 21 μέλη, εφόσον στην επιχείρηση εργάζονται περισσότεροι από 80 εργαζόμενοι, ενώ μέχρι τώρα προστατεύονται τα πρώτα 25 μέλη αν απασχολεί πάνω από 150 εργαζόμενους η επιχείρηση, 30 μέλη αν απασχολεί πάνω από 300 και 40 μέλη εάν απασχολεί πάνω από 500.

Επίσης, με το άρθρο 99 καταργείται η επιτροπή προστασίας συνδικαλιστικών στελεχών του άρθρου 15 του Ν. 1264/2010 που έκρινε την δυνατότητα απόλυσης, ή μετάθεσης των προστατευόμενων συνδικαλιστικών στελεχών, μετά από προσφυγή του εργοδότη προκειμένου να επιτραπεί η απόλυση ή μετάθεση για κάποιους περιοριστικά αναφερόμενους σπουδαίους λόγους: (α) Όταν κατά τη σύναψη της σύμβασης εργασίας με τον εργοδότη ο εργαζόμενος τον εξαπάτησε παρουσιάζοντας ψεύτικα πιστοποιητικά ή βιβλιάρια για να προσληφθεί ή να λάβει μεγαλύτερη αμοιβή. β) Όταν ο εργαζόμενος απεκάλυψε βιομηχανικά ή εμπορικά μυστικά ή ζήτησε ή δέχτηκε αθέμιτα πλεονεκτήματα, κυρίως προμήθειες από τρίτους. γ) Όταν ο εργαζόμενος προκάλεσε σωματικές βλάβες ή εξύβρισε σοβαρά ή απείλησε τον εργοδότη ή τον εκπρόσωπό του. δ) Όταν ο εργαζόμενος επίμονα και αδικαιολόγητα αρνήθηκε να εκτελέσει την εργασία για την οποία έχει προσληφθεί. ε) "Οταν ό εργαζόμενος δέν προσέρχεσαι αδικαιολόγητα στήν έργασία του γιά περισσότερο άπό 7 μέρες διάστημα η εξακολουθεί νά συμμετέχει σέ άπεργία πού κρίθηκε μέ δικαστική απόφαση1 μή νόμιμη η καταχρηστική.) Ταυτόχρονα καταργούνται και οι συγκεκριμένοι αποκλειστικοί λόγοι που επέτρεπαν, μετά από έγκριση την απόλυση και διευρύνεται εξαιρετικά η δυνατότητα απόλυσης συνδικαλιστικού στελέχους.

Περαιτέρω, ενώ μέχρι τώρα απαγορεύεται η μετάθεση των προσώπων που προστατεύονται από απόλυση ως συνδικαλιστικά στελέχη, χωρίς τη συγκατάθεση του σωματείου και ο εργοδότης είχε τη δυνατότητα για σπουδαίο λόγο να προσφύγει στην επιτροπή του άρθρου 15 του Ν. 1264/1982 για να επιτραπεί η μετάθεση, πλέον καταργείται εξ’ ολοκλήρου η επιτροπή αυτή, καταργείται επίσης η προϋπόθεση συγκατάθεσης του σωματείου και επιτρέπεται η μετάθεση «αν αυτή είναι απολύτως αναγκαία για τη λειτουργία της επιχείρησης ή επιβάλλεται από λόγους προστασίας της υγείας» (αρ. 87 παρ. 9 σε συνδυασμό με άρ. 99)

Ακόμη με το άρθρο 88, επέρχονται περιορισμοί στα δικαιώματα των σωματείων εντός του εργασιακού χώρου. Προβλέπεται με την παρ. 2 ότι «Κάθε σωματείο της επιχείρησης ή της εκμετάλλευσης δικαιούται να έχει ιστότοπο στο διαδίκτυο ή στο εσωτερικό ηλεκτρονικό δίκτυο της εργοδοτικής επιχείρησης. Ο εργοδότης επιβαρύνεται με τα εύλογα έξοδα σχεδιασμού, λειτουργίας και συντήρησης του ιστότοπου αυτού. …. Αν ο εργοδότης δεν τους παρέχει τη δυνατότητα των προηγούμενων εδαφίων, τα σωματεία της επιχείρησης ή της εκμετάλλευσης δικαιούνται να έχουν πίνακες ανακοινώσεων για τους σκοπούς τους στους τόπους εργασίας και σε χώρους που συμφωνούν ο κάθε εργοδότης και η διοίκηση του κάθε σωματείου» Δηλαδή περιορίζεται η μέχρι σήμερα υποχρέωση του εργοδότη να παρέχει χώρο για πίνακες ανακοινώσεων στο σωματείο, μόνο στις περιπτώσεις που δεν τους παρέχει «χώρο» στο εσωτερικό δίκτυο της επιχείρησης ή το διαδίκτυο! Ουσιαστικά η επικοινωνία του σωματείου με τους εργαζόμενους εξοβελίζεται από το χώρο της εργασίας, στα μέιλ και στο ίντερνετ!

Με την παρ. 6 περιορίζονται οι χώροι του τόπου εργασίας, που έχει δικαίωμα κάθε σωματείο να μοιράζει τις ανακοινώσεις του, εκτός χρόνου εργασίας στους «χώρους του τόπου εργασίας που συμφωνούν με τον εργοδότη ή στους κοινόχρηστους χώρους ή στους χώρους εστίασης, όπου υπάρχουν, ή σε υπαίθριους χώρους του τόπου εργασίας,»

Συμπερασματικά, το νέο νομοσχέδιο για την μεταρρύθμιση του εργατικού δικαίου κινείται στην ίδια κατεύθυνση με σχεδόν όλες τις προηγούμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες από 2010 και έπειτα. Ο βασικός πυλώνας τους είναι η αποδυνάμωση της συλλογικής διάστασης των εργασιακών σχέσεων, η ελαστικοποίηση του ωραρίου κατά τις ανάγκες του εργοδότη και η διευκόλυνση των απολύσεων.

Το Υπουργείο Εργασίας έβαλε μέσα σ' αυτό το αντεργατικό τερατούργημα κάποιες ρυθμίσεις (όπως η άδεια πατροτητας, το ύψος της αποζημίωσης του εργατοτεχνίτη, κλπ) που λειτουργούν όπως το δόλωμα στο αγκίστρι για να "ψαρέψει" συναίνεση. Αλλά οι εργαζόμενοι δεν είναι χρυσόψαρα για να τσιμπήσουν ούτε έχουν πάθει συλλογική αμνησία.

Ο νομικός κόσμος πρέπει να σταθεί πρωτοπόρος στην αποκάλυψη της αλήθειας σε ολόκληρη την κοινωνία για τον χαρακτήρα του νομοσχεδίου και να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της μάχης για την αποτροπή της ψήφισής του

Η απάντηση που πρέπει να λάβει το νομοσχέδιο είναι μια κήρυξη πολέμου από την πλευρά του εργατικού κινήματος ενάντια στην κυβέρνηση - συνώνυμο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της κατεδάφισης του εργατικού δικαίου.

Μεγάλος σταθμός στην πάλη κατά του νομοσχεδίου, μετά την απεργιακή κινητοποίηση της 6ης Μαϊου, αποτελεί η ήδη εξαγγελθείσα απεργία της 3ης Ιουνίου, στην οποία ως «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή» καλούμε σε μαζική συμμετοχή.

 
   
   
   
   
23 Μαρτίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Κάλεσμα συγκρότησης της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι

Κάλεσμα συγκρότησης της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα

Ως δικηγόροι και νομικοί που παρεμβήκαμε τις τελευταίες εβδομάδες στον δημόσιο διάλογο για τα δικαιώματα των κρατουμένων και την υπόθεση της απεργίας πείνας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα, χαιρετίζουμε τη μαζική κινητοποίηση συναδελφισσών και συναδέλφων σε όλη την Ελλάδα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που βρίσκονται αυτή την περίοδο υπό πολιορκία από μια κυβέρνηση που έχει κάνει επίσημη πολιτική της τον αυταρχισμό.

Η περιφρούρηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, όπως είναι η εφαρμογή του νόμου για όλους τους πολίτες, ελεύθερους ή κρατούμενους, έδωσε αφορμή για την ανάδειξη ενός μαχόμενου ρεύματος δικηγόρων και νομικών: το ρεύμα αυτό εκφράστηκε δημόσια, τοποθετήθηκε με αρθρογραφία, παρενέβη σε Δικηγορικούς Συλλόγους και Διοικητικά Συμβούλια, εκφράστηκε μαζικά στον δρόμο με τα μπλοκ της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών, γι' αυτό εξάλλου και χτυπήθηκε άγρια από τις δυνάμεις καταστολής με αύρες, χημικά και γκλομπ.

Εν όψει της εντεινόμενης προσβολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων κάθε πολίτη, ολόκληρου του λαού, της ασυδοσίας των δυνάμεων καταστολής και της αφωνίας της θεσμικής ηγεσίας των Δικηγορικών Συλλόγων, η κινητοποίηση αυτή δεν πρέπει να σταματήσει. Τουναντίον, πρέπει σήμερα να διευρύνουμε το πεδίο δράσης της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών που έκανε την εμφάνισή της στη διάρκεια της απεργίας πείνας και να συγκροτήσουμε μια μόνιμη συσπείρωση νομικών για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Γι' αυτό και απευθύνουμε κάλεσμα, πρώτα σε όσες και όσους υπέγραψαν τις εκκλήσεις για την υπόθεση της απεργίας πείνας, τοποθετήθηκαν, διαδήλωσαν, δέχτηκαν στα σώματά τους την κρατική καταστολή, αλλά και παραπέρα σε κάθε προοδευτικό νομικό που αντιλαμβάνεται την εξελισσόμενη απειλή για τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Το πλαίσιο δράσης μιας τέτοιας κοινής πρωτοβουλίας είναι αυτονόητο και μας το επιβάλλει η επικαιρότητα: η κυβερνητική επίθεση στο δικαίωμα της συνάθροισης (νόμος Χρυσοχοϊδη, διάλυση δημοσίων ειρηνικών συναθροίσεων, στημένες δικογραφίες, καταχρηστικά πρόστιμα, κοκ), η νομοθέτηση αστυνομικής δύναμης εντός των Πανεπιστημίων (νόμος Κεραμέως), η δημιουργία αστυνομικών σωμάτων όπως η ΔΡΑΣΗ κατ' απομίμηση της διαλυθείσας ΔΕΛΤΑ, η κλιμακούμενη αστυνομική βία και αυθαιρεσία (γεγονότα Ν. Σμύρνης, καταγγελίες για βασανισμούς στη ΓΑΔΑ, κοκ), η αξιοποίηση της πανδημίας για την φαλκίδευση όλων των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Πάνω σε αυτές τις αιχμές, μπορούμε να αναδείξουμε και όλα τα διαχρονικά ζητήματα δημοκρατίας και αυθαιρεσιών των δυνάμεων καταστολής, από την ποινικοποίηση των αγώνων και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες μέχρι τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών που επληγησαν απο όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Να δημιουργήσουμε, έτσι, ένα κίνημα αδιαπραγμάτευτης υπεράσπισης των δικαιωμάτων απέναντι στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά και σε κάθε επίδοξο κυβερνητικό διαχειριστή που επιλέγει την περιστολή τους για να ασκήσει αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές. Πρόταγμά μας είναι όχι μόνο η μαχητική υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων, αλλά και η διεύρυνσή τους, με την οικοδόμηση μετώπου και με άλλες κοινωνικές δυνάμεις.

Φιλοδοξούμε το κάλεσμά μας αυτό να καταλήξει σε μια ανοιχτή διαδικτυακή συνάντηση, όπου θα συγκροτήσουμε την Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα και θα ξεκινήσουμε τη δράση της, απευθύνοντας ταυτόχρονα έκκληση συντονισμού σε φορείς, συλλογικότητες και άτομα που επιθυμούν και εκείνοι να δώσουν την ίδια μάχη. Ως πρώτο βήμα καλούμε στη συνυπογραφή του παρόντος καλέσματος.

Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών

Για υπογραφές εδώ: https://forms.gle/Nbcf8E7ZB6ESZp9E9

 
   
   
   
   
18 Μαρτίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Κάλεσμα της «Εναλλακτικής Παρέμβασης» για την 20η Μάρτη, διεθνή μέρα δράσης ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό


Μπορεί να είναι εικόνα 3 άτομα και άτομα που στέκονται

Κάλεσμα της «Εναλλακτικής Παρέμβασης» για την 20η Μάρτη, διεθνή μέρα δράσης ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό

Τώρα που η συζήτηση για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, έχει ανοίξει διάπλατα με αφορμή την αστυνομική βία στις γειτονιές της Αθήνας,

τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για τους “αόρατους” των πόλεών μας, αυτούς που η κυβέρνηση θέλει να κρατήσει εγκλωβισμένους στα σύνορα ή εξορισμένους έξω από τον αστικό ιστό.

Οι προσφύγισσες και οι πρόσφυγες, οι μετανάστριες και οι μετανάστες, δεν χρειάζονται την αλληλεγγύη μας «μόνο» γιατί ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους, λόγω ιμπεριαλιστικών πολέμων, εθνικιστικών συγκρούσεων, πολιτικών διώξεων ή οικονομικής εξαθλίωσης. Αυτός φυσικά είναι ένας λόγος που από μόνος του έχει την δική του αυτοτελή αξία: κάθε άνθρωπος είναι πιθανό, σε κάποια στιγμή της ζωής του, να βρεθεί στην ανάγκη να φύγει από τον τόπο που τον γέννησε, εξαναγκασμένος από πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει την εμπειρία της μετανάστευσης και της προσφυγιάς.

Οι προσφύγισσες και οι πρόσφυγες, οι μετανάστριες και οι μετανάστες, χρειάζονται την αλληλεγγύη μας παραπέρα, γιατί είναι κομμάτι της τάξης μας. Η μεταχείρισή τους είναι το πρελούδιο των περιορισμών, των απαγορεύσεων και των πολιτικών που η κάθε κυρίαρχη τάξη θέλει να επιβάλει σε βάρος του συνόλου των εργαζόμενων. Ξεκινάει όμως από τους πιο αδύναμους, για να διασπάσει και να αδυνατίσει το μέτωπο των εργαζομένων.

Ας σκεφτούμε: Ποιοι βίωσαν για πρώτη φορά την απαγόρευση κυκλοφορίας; Ποιοι γνώρισαν τον γεωγραφικό περιορισμό στην ελευθερία κίνησης; Ποιοι στοχοποιήθηκαν ως άρρωστοι και φορείς μόλυνσης; Ποιοί γνώρισαν την απουσία δημόσιας υγείας και παιδείας για τους ίδιους και τα παιδιά τους; Ποιοι στερήθηκαν την δυνατότητα πρόσβασης στη δικαιοσύνη και τη δημόσια διοίκηση; Ποιοι γνώρισαν πρώτοι την παρενόχληση από την αστυνομία, το άγχος να έχουν διαρκώς πάνω τους τα χαρτιά τους, τον πόνο από την αστυνομική βία και αυθαιρεσία;

Όλες οι απαγορευτικές και καταχρηστικές πολιτικές που βλέπουμε να αξιοποιούνται σήμερα στην περίοδο της κρίσης και της πανδημίας δοκιμάστηκαν πρώτα πάνω στα σώματα των προσφύγων και των μεταναστών.

Κάθε συζήτηση για δημοκρατία που δεν συμπεριλαμβάνει τα δικαιώματα των προσφύγων και των μεταναστών είναι ένα αδειανό πουκάμισο.

Ειδικά σήμερα: που στα σύνορα, στον Έβρο και τα νησιά του Αιγαίου, κράτος και παρακρατικές συμμορίες συνεργάζονται αρμονικά στις παράνομες επαναπροωθήσεις για να απωθήσουν τον «εισβολέα» όπως ντροπιαστικά αποκαλούν οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ άοπλους ανθρώπους, πολλές φορές γυναίκες και παιδιά. Που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνωστίζονται οι ζωές που το σύστημα θεωρεί περιττές, χωρίς δικαιώματα και χωρίς ούτε καν σχολείο για τα παιδιά, με μόνο στόχο την απώθηση και την διατήρηση της ΕΕ ως ενός κλειστού κλαμπ πλούσιων χωρών, μέσα σε μια θάλασσα παγκόσμιας φτώχειας. Που στα αστυνομικά τμήματα, τις φυλακές και τα «προαναχωρησιακά κέντρα» εξευτελίζονται άνθρωποι, κλεισμένοι επί μήνες με μοναδικό τους «έγκλημα» την προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα και να βρουν μια καλύτερη ζωή.

Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης υπηρετεί πιστά τις ρατσιστικές πολιτικές της ΕΕ, που σε συμφωνία με την «προαιώνια εχθρό» Τουρκία οδηγεί σε χιλιάδες πνιγμένους στο Αιγαίο. Κι όταν οι άνθρωποι αυτοί σώζονται, κλείνονται στα αίσχη του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, τις Μόριες χτες, τα Καρα-Τεπέ σήμερα, στις «κλειστές δομές» του Μηταράκη, ή εξωθούνται στην αστεγία ή στη συνέχιση του ταξιδιού τους με τον πέλεκυ του Κανονισμού του Δουβλίνου να καραδοκεί. Εκτός βέβαια αν είναι «επενδυτές», οπότε σ' αυτή την περίπτωση βρίσκουν ανοιχτές τις πύλες για μια golden visa! Αυτές οι πολιτικές είναι που θρέφουν τα φασιστικά και ρατσιστικά μορφώματα, όπως η ναζιστική Χρυσή Αυγή, που εμφανίζονται ως το «ακτιβίστικο» άκρο του θεσμικού ρατσισμού.

Ως δικηγόροι και νομικοί που συμμετέχουμε στην «Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή», αντιπαλεύουμε το νομοθετικό σύμπλεγμα των αντιμεταναστευτικών/αντιπροσφυγικών πολιτικών, τον ρατσισμό και την φασιστική απειλή. Ζητάμε αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και άσυλο για τους πρόσφυγες, χαρτιά για τους μετανάστες, σχολείο και ιθαγένεια για τα παιδιά τους και προκρίνουμε τον κοινό αγώνα όλων των εργαζόμενων, ντόπιων, μεταναστών και προσφύγων, πάνω στη βάση των κοινών ταξικών μας συμφερόντων.

Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις της 20ης Μάρτη, διεθνή μέρα ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό, που θα διεξαχθούν και στην Αθήνα.

 
   
   
   
   
9 Μαρτίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Πέμπτη 11/3, 6μμ στο Σύνταγμα: Μέρα Δράσης για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα και ενάντια στον αυταρχισμό


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και εξωτερικοί χώροι

Την Πέμπτη 11/3, στις 6μμ στο Σύνταγμα, καλούμε σε Μέρα Δράσης για τα Δημοκρατικά Δικαιώματα και ενάντια στον αυταρχισμό.

Απευθυνόμαστε στον νομικό κόσμο, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους πανεπιστημιακούς που κινητοποιήθηκαν ενάντια στην αστυνομία στα πανεπιστήμια, τις επιτροπές δημοκρατικών δικαιωμάτων, τις πρωτοβουλίες καλλιτεχνών, τα εργατικά σωματεία, όλες τις οργανώσεις, τους φορείς και τις συλλογικότητες που αγωνιούν για την διαφαινόμενη απειλή κατά της δημοκρατίας.

Και τους ζητάμε να μετατρέψουν την Πέμπτη 11 Μαρτίου σε μέρα μαζικής υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών.

Την Τρίτη 9/3, στηρίζουμε την συγκέντρωση των κατοίκων της Νέας Σμύρνης για να υπάρξει μια πάνδημη καταδίκη της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας.

Ως Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών έχουμε ήδη κάνει οκτώ καλέσματα σε συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα προκειμένου να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας στην ολέθρια κυβερνητική επιλογή να οδηγήσει σε θάνατο τον κρατούμενο απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Οι έξι πραγματοποιηθείσες συγκεντρώσεις ήταν μαζικότατες και ειρηνικές, ενώ οι δύο χτυπήθηκαν αναίτια από την Αστυνομία με αύρα, γκλομπ, δακρυγόνα και κρότου λάμψης χωρίς να έχει προηγηθεί οποιοδήποτε βίαιο επεισόδιο και χωρίς καν να έχει υπάρξει εκδοθείσα απαγόρευση.

Ως δικηγόροι βιώσαμε στα σώματά μας την “αύρα” της δημοκρατίας του κυρίου Χρυσοχοϊδη και τις ύβρεις αφιονισμένων αστυνομικών οργάνων κατά των οικογενειών μας. Τους το λέμε και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους: η μαχόμενη δικηγορία, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε και την ασκούμε, δεν πρόκειται να τρομοκρατηθεί από τη βία και τις ύβρεις κρατικών τραμπούκων.

Μετά και τα γεγονότα στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, είναι πλέον πανθομολογούμενο ότι υπάρχει δομικό και θεσμικό πρόβλημα αστυνομικής βίας, αυθαιρεσίας και ατιμωρησίας. Η δημοσιοποίηση στοιχείων συλληφθέντος πολίτη, με πρωτοβουλία του κυβερνώντος κόμματος και με ταυτόχρονη παράθεση των πολιτικών του φρονημάτων και της οργανωτικής του ένταξης, ξυπνάνε μαύρες μνήμες φακελώματος των πολιτών και πρέπει να καταδικαστούν από κάθε δημοκρατικό πολίτη και να διερευνηθούν δικαστικά.

Κατόπιν τούτων, και με την προοπτική του θανάτου του κρατούμενου απεργού πείνας να είναι ανοιχτή καθώς οι δικαστικές αποφάσεις δικαίωσαν απόλυτα την υπεράσπιση του κρατούμενου που από την πρώτη στιγμή διατυμπάνιζε ότι τα δικαστήρια είναι αναρμόδια και η επίλυση μπορεί να είναι μόνο πολιτική, απευθυνόμαστε στους χιλιάδες που συμμετείχαν στα καλέσματά μας και στους ακόμα περισσότερες/ους που δεν έχουν συμμετάσχει ακόμα.

Όλοι μαζί στον αγώνα για τα δημοκρατικά μας δικαιώματα, ενάντια στον αυταρχισμό.

Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών

 
   
   
   
   
8 Μαρτίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   8 Μάρτη – Διεθνής Ημέρα των γυναικών, Ημέρα κατά της πατριαρχίας!


Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα

8 Μάρτη – Διεθνής Ημέρα των γυναικών, Ημέρα κατά της πατριαρχίας!

«Ζητείται συνεργάτις δικηγόρος, με ύψος άνω του 1.70» Αγγελία στα δικαστήρια Πειραιά.

«Ξέρεις πώς ξεχωρίζω τις δικηγορίνες απ’ τις ασκούμενες; Οι γυναίκες δικηγόροι φοράνε τακούνια, οι ασκούμενες όχι» Οδηγός ταξί στην Ευελπίδων.

«Να εύχεσαι να μην πέσεις σε αυτή η δικαστίνα, είναι αγά@@τη» Καθόλου σπάνια έκφραση δικηγόρων.

«Αγάπη μου, φτιάξε ένα καφεδάκι» Εργοδότης δικηγόρος σε «συνεργάτιδα»

“Καλύτερα να γίνεις συμβολαιογράφος ή ειρηνοδίκης, ειδικά αν σκέφτεσαι να κάνεις παιδιά. Η δικηγορία δεν είναι για τις γυναίκες, θέλει @ρχίδι@ για να αντέξεις”

Η είσοδος των γυναικών στο παραδοσιακά ανδροκρατούμενο δικηγορικό επάγγελμα δεν ήταν ούτε εύκολη υπόθεση ούτε αυτονόητη κατάκτηση. Σε ένα βαθμό, συνοδεύτηκε από την σταδιακή αποδόμηση σεξιστικών στερεοτύπων σχετικά με το τι “επιτρέπεται” και τι μπορούν να κάνουν οι γυναίκες.

Ακόμη και σήμερα όμως, σχεδόν 100 χρόνια μετά και παρότι οι γυναίκες αποτελούμε ίσως την πλειοψηφία στον κλάδο μας, παραμένουμε εκτεθειμένες σε υποτιμητική μεταχείριση, με την μορφή καθημερινών απαξιωτικών σεξιστικών συμπεριφορών από εργοδότες, συνεργάτες, δημοσίους υπαλλήλους ή δικαστικούς λειτουργούς, σεξουαλικών παρενοχλήσεων ή ακόμα και βίαιων επιθέσεων, λεκτικών ή και σωματικών.

Παράλληλα, όσες από εμάς έχουμε παιδιά, απλά προσπαθούμε να κλωνοποιηθούμε για να συνδυάσουμε τις ταυτότητες «μητέρα», «σύζυγος», «επιστήμονας», «δικηγόρος», χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη από το ασφαλιστικό ταμείο που όλ@ πληρώνουμε και από τον Σύλλογό μας.

Φυσικά ο δικηγορικός κλάδος δεν είναι μια αεροστεγώς κλειστή κάψουλα, σε αυτόν αντανακλάται η ανισότητα των φύλων και η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων σε ολόκληρη την κοινωνία. Ως Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων – Δικηγορική Ανατροπή αναγνωρίζουμε το κοινό νήμα που συνδέει όλα τα πεδία παραγωγής και εμπέδωσης διακρίσεων και ανισοτήτων: από την κεντρική – θεσμική εξουσία μέχρι τις διαπροσωπικές και τις εργασιακές σχέσεις, τις οποίες διαπερνά η έμφυλη διάσταση διακριτά και ταυτόχρονα άρρηκτα συνδεδεμένη με την έμφυλη βία, τη ρητορική μίσους, τον ρατσισμό και την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Ο αγώνας για την ισότητα των φύλων και την κοινωνική χειραφέτηση γυναικών και θηλυκοτήτων πρέπει να δίνεται και «επί του συγκεκριμένου» αλλά και να συνδέεται με τους αγώνες άλλων εργασιακών κλάδων, για να αποκτήσει εκείνη την κεντρικότητα και ευρύτητα που θα τον κάνει αποτελεσματικό.

Ως παράταξη έχουμε λάβει την πρωτοβουλία διακίνησης ενός ερωτηματολογίου, το οποίο θα αποτελέσει την αφορμή για την οικοδόμηση διεκδικητικών πρωτοβουλιών, ώστε οι σεξιστικές συμπεριφορές, παρενοχλήσεις και επιθέσεις στον δικηγορικό κλάδο να μην μένουν στο σκοτάδι.

https://docs.google.com/.../1FAIpQLSfdodSL4EX.../viewform...

Στις 8 Μάρτη μαζί με εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο διαδηλώνουμε, σπάζοντας τον φόβο απέναντι στην κυβερνητική καταστολή, αναδεικνύοντας ζητήματα για όσα αντιμετωπίζουμε στους χώρους δουλειάς, από σεξιστικές και απαξιωτικές συμπεριφορές μέχρι και συνολικά ζητήματα εργασιακής ανασφάλειας, εκμετάλλευσης από εργοδότες και «συνεργάτες» και την επιθετική κυβερνητική πολιτική.

Άραγε πόσες εργαζόμενες – και εργαζόμενοι - σε δικηγορικά γραφεία θα έχουν βγει σε αναστολή καθώς δεν καλύπτονται σχεδόν από πουθενά; Άραγε πόσες εργαζόμενες -και εργαζόμενοι - σε δικηγορικά γραφεία μπορούν να επιβιώνουν στην περίοδο της πανδημίας;

Διεκδικούμε:

- την έγκαιρη και ουσιαστική οικονομική ενίσχυση κατά το χρόνο της κύησης και για χρονικό διάστημα έξι μηνών μετά τον τοκετό

- την έγκαιρη κάλυψη από τον ΕΦΚΑ του συνόλου των εξόδων του τοκετού.

- τη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών κατά το χρόνο της κύησης και για έξι μήνες μετά τον τοκετό.

- τη θεσμοθέτηση της εγκυμοσύνης και της λοχείας ως σπουδαίων λόγων αναβολής σε ΚΠΔ, ΚΠολΔ και ΚΔΔ.

- την ουσιαστική κάλυψη εξόδων για βρεφονηπιακό και παιδικό σταθμό τέκνων δικηγόρων

Δευτέρα 8 Μάρτη διαδηλώνουμε με τα σωματεία του δημόσιου τομέα (ΑΔΕΔΥ) τα πανεπιστήμια, τα πρωτοβάθμια σωματεία, με τις φεμινιστικές και ΛΟΑΤΚΙ συλλογικότητες και άλλους φορείς στις 13:00 στην Πλατεία Κλαυθμώνος και στις 17:30 στην πλατεία Συντάγματος.

Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων – Δικηγορική Ανατροπή

 
   
   
   
   
6 Μαρτίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Έκθεση Πρωτοβουλίας Δικηγόρων/Νομικών: Λεπτό προς λεπτό, όλα τα ψέματα και οι παραβιάσεις της νομιμότητας από την ΕΛΑΣ την Παρασκευή 5/3


Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο, στέκεται και εξωτερικοί χώροι

Έκθεση της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών: Λεπτό προς λεπτό, όλα τα ψέματα και οι παραβιάσεις της νομιμότητας από την ΕΛΑΣ την Παρασκευή 5/3 στο Σύνταγμα

Το κατασταλτικό όργιο της ΕΛΑΣ την Παρασκευή 5/3 δεν κουρέλιασε μόνο το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των πολιτών στις δημόσιες συναθροίσεις, αλλά ακόμα και αυτόν τον νόμο 4703/2020 (νόμο Χρυσοχοϊδη για τις διαδηλώσεις). Όλες οι προβλέψεις που είχε ανακοινώσει ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοϊδης στην από 21/1/2021 συνέντευξη τύπου με θέμα «Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Υπαίθριων Συναθροίσεων» γελοιοποιήθηκαν την Παρασκευή από τους υφιστάμενους και τους επιτελείς του. Αυτός είναι ο λόγος που το από 5/3/2021 δελτίο τύπου της ΓΑΔΑ (https://archive.is/0dmPu) ψεύδεται ασύστολα, προκειμένου να συγκαλύψει το γεγονός της παραβίασης ακόμα και αυτού του νόμου Χρυσοχοϊδη.

Αναλυτικά λεπτό προς λεπτό τι συνέβη στις 5/3 στο Σύνταγμα:

- 17:30-18:00: Κόσμος που προσέρχεται στο Σύνταγμα από τις οδούς Πανεπιστημίου, Σταδίου κοκ, για να συμμετάσχει στην κληθείσα συνάθροιση από την Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών, τους φοιτητικούς Συλλόγους, αριστερές οργανώσεις και την «Συνέλευση Αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα», εμποδίζεται από μπλόκα αντρών των ΜΑΤ, με κριτήριο ποιοί/ές «μοιάζουν» πιθανοί διαδηλωτές και διαδηλώτριες.

ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΠΡΩΤΗ: Η απαγόρευση μετάβασης σε νόμιμη συνάθροιση είναι παράνομη. Η συνάθροιση ήταν απολύτως νόμιμη, καθώς καμία απαγόρευση δεν είχε εκδοθεί από την Αστυνομία κατ' άρθρο 7 του ν. 4703/2020. Η μετάβαση στη συνάθροιση ήταν περαιτέρω νόμιμη σύμφωνα με την ΚΥΑ (ΦΕΚ Β τ. 843/3.3.2021, με αριθ.. Δ1α/ΓΠ.οικ. 13805/3.3.2021 ΚΥΑ), άρθρο 3 παρ. 2, περίπτωση ιγ): «Μετάβαση προς τον σκοπό συμμετοχής σε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις προστασίας της δημόσιας υγείας».

- 18:00: Πάνω στην πλατεία Συντάγματος, οι επικεφαλής της Αστυνομίας προσεγγίζουν περίπου 50-60 άτομα, στην πλειοψηφία τους δικηγόρους, που έχουν ήδη ανοίξει το πανό της Πρωτοβουλίας Δικηγόρων και Νομικών. Ο επικεφαλής ενημερώνει ότι η συγκέντρωση – η οποία δεν έχει κατέβει στον δρόμο αλλά βρίσκεται στο συντριβάνι της πλατείας – πρέπει να διαλυθεί.

ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Η νόμιμη διαδικασία διάλυσης συνάθροισης ουδέποτε τηρήθηκε. Η συνάθροιση διαλύθηκε κατά παράβαση του α. 9 του ν. 4703/2020, καθώς α) δεν είχε εκδοθεί απαγόρευση του άρθρου 7, β) οι συμμετέχοντες δεν παραβίασαν περιορισμούς του άρθρου 8, καθώς τέτοιοι δεν είχαν τεθεί, γ) η συνάθροιση δεν είχε εξελιχθεί σε βίαιη με τη διάπραξη σοβαρών αξιόποινων πράξεων και δ) ο επικεφαλής δεν ζήτησε από τους παριστάμενους να ορίσουν οργανωτή κατ' άρθρο 3.

- 18:10: Διμοιρία των ΜΑΤ σφίγγει εντός κλοιού τους συγκεντρωμένους πάνω στην πλατεία Συντάγματος και τους απωθεί κάνοντας χρήση χημικών.

ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΡΙΤΗ: Η αστυνομία παραβιάζει με δική της πρωτοβουλία τα μέτρα αποστασιοποίησης για τη μη διασπορά του COVID-19, περιορίζοντας τους συγκεντρωμένους σε ασφυκτικά μικρό χώρο προκαλώντας τεχνητό συνωστισμό τους.

- 18:00-18:15: Στην οδό Σταδίου, στο ύψος εισόδου στην πλατεία Συντάγματος, οι άντρες των ΜΑΤ εμποδίζουν δεκάδες άτομα να μεταβούν στη συνάθροιση. Όταν οι συγκεντρωμένοι επιχειρούν να προσπεράσουν τους άντρες των ΜΑΤ, αυτοί κλείνουν τον δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος αυτοκίνητα και αποκλείουν την κυκλοφορία. Σε επανειλημμένες εκκλήσεις δικηγόρων να πληροφορηθούν ποιός είναι ο λόγος αποκλεισμού της μετάβασης σε νόμιμη συνάθροιση και απαγόρευσης της κυκλοφορίας πολιτών και οχημάτων, οι επικεφαλής της διμοιρίας αρνούνται να απαντήσουν και προετοιμάζουν τον εξοπλισμό τους για να επιτεθούν στους συγκεντρωμένους.

ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ: Η νόμιμη διαδικασία διάλυσης συνάθροισης ουδέποτε τηρήθηκε. Δεν υπήρξε καμία απεύθυνση προς τους συγκεντρωμένους κατά τα αναφερόμενα στο άρθρο 10 του Προεδρικού Διατάγματος 73/2020 (ΦΕΚ Α' 167/7-9-2020).

- 18:15: Με πρωτοβουλία των συγκεντρωμένων στην οδό Σταδίου, οι πολίτες μετακινούνται στην οδό Πανεπιστημίου μέσω της πεζοδρομημένης οδού Βουκουρεστίου και συγκροτούνται σε μπλοκ βαδίζοντας προς την Ομόνοια. Χωρίς να έχει τελεστεί οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη, η Αστυνομία επιτίθεται στους συγκεντρωμένους κάνοντας χρήση της αύρας, καθώς και χημικών, ξύλου, κρότου λάμψης, απωθώντας τον κόσμο προς την Ομόνοια, ενώ μηχανές κινούνται ανάμεσα στους διαδηλωτές με φρενήρη ταχύτητα θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα.

ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΠΕΜΠΤΗ: Όπως και παραπάνω, η νόμιμη διαδικασία διάλυσης συνάθροισης ουδέποτε τηρήθηκε.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από όλα αυτά, η ανακοίνωση της Αστυνομίας ψεύδεται ασύστολα και παραπλανά τους δημοσιογράφους που τυχόν δεν ήταν παρόντες, διασπείροντας fake news:

1) Είναι ΨΕΥΔΕΣ ότι η συγκέντρωση κατέλαβε το οδόστρωμα της Σταδίου: Το αληθές είναι ότι η συγκέντρωση δεν επετράπη να συγκροτηθεί ποτέ, διαλύθηκε επί της πλατείας Συντάγματος και οι ευρισκόμενοι στη Σταδίου ήταν πολίτες που επιθυμούσαν να μεταβούν πάνω στην πλατεία.

2) Είναι ΨΕΥΔΕΣ ότι οι αστυνομικές δυνάμεις κάλεσαν τους συγκεντρωμένους επί της οδού Σταδίου να αποχωρήσουν. Το αληθές είναι ότι οι αστυνομικοί απέκλεισαν το οδόστρωμα προκαλώντας κυκλοφοριακό χάος και συνωστισμό, απαξίωσαν δε την οποιαδήποτε επικοινωνία με τους δικηγόρους που επανειλημμένα ζήτησαν να μιλήσουν με τον υπεύθυνό τους με σκοπό την αποκατάσταση της νομιμότητας.

3) Είναι ΨΕΥΔΕΣ ότι οι συγκεντρωμένοι αποχώρησαν προς την Ομόνοια. Το αληθές είναι ότι οι συγκεντρωμένοι επιχείρησαν να διαδηλώσουν τα αιτήματά τους και οι αστυνομικές δυνάμεις τους διέλυσαν τελείως παράνομα με χρήση αύρας, χημικών και κρότου λάμψης.

4) Καμία αναφορά δεν υπάρχει στο Δελτίο τύπου στην ύπαρξη ή μη απαγόρευσης και στη διάλυση της συνάθροισης, όπως επίσης και στο αν υπήρχε παρών Εισαγγελέας. Η μη αναφορά των πραγματικών ενεργειών των αστυνομικών δυνάμεων έχει ως προφανή σκοπό να μην αποκαλυφθούν οι συγκεκριμένες έκνομες ενέργειες οι οποίες έλαβαν χώρα.

5) Στο πλαίσιο της αναίτιας επίθεσης και διάλυσης της συνάθροισης στην οδό Πανεπιστημίου, πραγματοποιήθηκαν και οι παραδοσιακές προσαγωγές πολιτών στον σωρό, 14 τον αριθμό, που τράπηκαν σε συλλήψεις. Πολλές εκθέσεις σύλληψης αναφέρουν ψευδή χρόνο και χώρο για να συμφωνούν με το «αφήγημα» της Αστυνομίας. Επί πολλές ώρες, κατά τη γνωστή παράνομη πρακτική, οι δικηγόροι εμποδιζόμασταν να επικοινωνήσουμε με τους εντολείς μας που βρίσκονταν υπό κράτηση σε κλειστό χώρο και σε συνθήκες συνωστισμού στη ΓΑΔΑ, ενώ στο ισόγειο μπροστά στους αναμένοντες συνηγόρους είχε στηθεί αστυνομική διμοιρία με πλήρη εξάρτυση. Τα φερόμενα ως τελεσθέντα αδικήματα είναι η παραβίαση του α. 285 ΠΚ (παραβίαση υγειονομικών μέτρων), σε συνδυασμό με την εν ισχύ ΚΥΑ, πρόκειται δηλαδή για δικογραφίες που θα καταπέσουν πανηγυρικά όταν φτάσουν στο ακροατήριο με δεδομένη τη νομιμότητα της συνάθροισης και της μετάβασης σε αυτήν.

Η διάλυση δημόσιων συναθροίσεων στις οποίες οι πολίτες προσέρχονται «ήσυχα και χωρίς όπλα», όπως προβλέπει το άρθρο 11 του Συντάγματος, αποτελεί μια αντισυνταγματική εκτροπή.

Η παραβίαση ακόμα και αυτού του νόμου Χρυσοχοϊδη για τις διαδηλώσεις αποδεικνύει ότι πλέον η κυβέρνηση καταπατά ακόμα και τους νόμους που η ίδια ψηφίζει, όπως κάνει και με την παραβίαση του φωτογραφικού νόμου για τον κρατούμενο απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Για όλα όσα γράφονται στην παρούσα ανακοίνωση, η Πρωτοβουλία μας διαθέτει άφθονο και ακράδαντο αποδεικτικό υλικό από φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες, κατέγραψαν τα γεγονότα και καποιοι εξ αυτών χτυπήθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις, όπως συμβαίνει σε αυταρχικά καθεστώτα. Επιφυλασσόμαστε να συγκεντρώσουμε και να καταθέσουμε το υλικό αυτό στις αρμόδιες αρχές για να αναζητηθούν ποινικές και πειθαρχκές ευθύνες αυτών που έδωσαν τις ως άνω παράνομες εντολές και αυτών που εν γνώσει της παρανομίας τους τις υλοποίησαν.

Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών.

 
   
   
   
   
26 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δελτίο τύπου της πρωτοβουλίας δικηγόρων και νομικών: κάλεσμα για Σάββατο 27/2, 12μ, Σύνταγμα


Δελτίο τύπου της πρωτοβουλίας δικηγόρων και νομικών που υπογράφουν την «Έκκληση για τη ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα».

Αθήνα, 26/2/2021

Οι ώρες που διανύουμε είναι οι τελευταίες, πριν η Ελλάδα καταταχτεί στις χώρες όπου πεθαίνουν κρατούμενοι απεργοί πείνας. Ως δικηγόροι και νομικοί επιστήμονες, κινητοποιηθήκαμε μπροστά στον κίνδυνο της απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής ενός κρατούμενου αμετάκλητα καταδικασμένου, του Δημήτρη Κουφοντίνα, που διεκδικεί με το σώμα του ένα νόμιμο και εύλογο αίτημα, σχετιζόμενο αποκλειστικά με την έκτιση της ποινής του. Το ίδιο έπραξε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κόμματα, ενώσεις, φορείς, προσωπικότητες από όλο το πολιτικό φάσμα από την αριστερά μέχρι την κεντροδεξιά. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες αξιοποίησαν τις νέες τεχνολογίες για να απευθυνθούν στην ανώτατη πολιτειακή παράγοντα, την Πρόεδρο της Δημοκρατίας κυρία Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που ως τέως δικαστική λειτουργός αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη σημασία του κράτους δικαίου.

Δεν έχουν μείνει άλλα πράγματα να κάνουμε. Όταν οι θεσμοί δεν εισακούουν την φωνή της κοινωνίας και της κοινής λογικής, οι πολίτες πρέπει να βρουν τρόπο να ακουστούν. Τυχόν θάνατος του κρατούμενου απεργού πείνας θα συνιστά μια άτυπη επιβολή θανατικής ποινής, που για τελευταία φορά εφαρμόστηκε σ' αυτή τη χώρα το 1972 επί δικτατορικού καθεστώτος. Μ' αυτή την εφιαλτική σκέψη και συμμετέχοντας σε κάθε άλλη καλούμενη μαζική διαμαρτυρία, οι 1000+ δικηγόροι και νομικοί που υπογράφουμε την “Έκκληση” θα βρεθούμε το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου, στις 12μ, στην πλατεία Συντάγματος. Και από εκεί, μαζί με τους δημοκρατικούς πολίτες της Αθήνας που το επιθυμούν, θα απευθυνθούμε την ύστατη ώρα προς την πολιτική και πολιτειακή εξουσία. Γιατί αυτό το αίμα θα πέσει πάνω στα κεφάλια όλων μας.

(Το κείμενο της έκκλησης και οι υπογραφές στο λινκ: https://tinyurl.com/4xch98m7)

 
   
   
   
   
25 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Κείμενο παρέμβασης για το σεξισμό και τα έμφυλα στερεότυπα στην ελληνική δικαιοσύνη


International Day for the Elimination of Violence against Women - MEIK

Δημοσιεύουμε κείμενο που επεξεργάστηκε συλλογικά η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας, ως μια πρώτη τοποθέτηση-συμβολή στα ζητήματα έμφυλης βίας και αντιμετώπισής της από τη δικαιοσύνη.

Κείμενο παρέμβασης για το σεξισμό και τα έμφυλα στερεότυπα στην ελληνική δικαιοσύνη.

Η δίκη για τον βιασμό και τη γυναικοκτονία[1] της Ελένης Τοπαλούδη, αλλά και το ελληνικό ‘metoo’, που ξεκίνησε με καταγγελίες στο χώρο του αθλητισμού, της τέχνης και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, επανέφεραν με επιτακτικό τρόπο τα έμφυλα ζητήματα στο δημόσιο διάλογο, με τη συζήτηση να επεκτείνεται αναπόφευκτα και στη νομική τους διάσταση. Η αγόρευση της Εισαγγελέως της έδρας στη «δίκη Τοπαλούδη», μια από τις πιο σχολιασμένες αγορεύσεις εισαγγελικού λειτουργού των τελευταίων ετών, καθώς και οι πρόσφατες αντιδράσεις στις καταγγελίες δεκάδων θυμάτων έμφυλης βίας, πυροδότησαν το ενδιαφέρον και του νομικού κόσμου.

Στη μεγάλη συζήτηση που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δίκης και συνεχίζεται, θεωρούμε, από θέση αρχής, θετικά τα οξυμένα αντανακλαστικά των συναδελφισσών και των συναδέλφων να καταδικάσουν την έμφυλη βία, προασπίζοντας παράλληλα τις αρχές της δίκαιης δίκης και του τεκμηρίου αθωότητας. Φυσικά, διαχωριστήκαμε εξαρχής από την ντροπιαστική παρέμβαση μέλους του ΔΣ του ΔΣΑ, κατά τη διάρκεια της δίκης Τοπαλούδη που προκάλεσε την αγανάκτηση μεγάλου μέρους του κλάδου και της κοινωνίας[2]. Απέναντι στον αποπροσανατολισμό που επιχείρησε η ανακοίνωση του Βερβεσού (με την εκ των υστέρων στήριξη της Ολομέλειας) και την πλήρη απουσία ή υποβάθμιση της οπτικής του φύλου από το νομικό διάλογο, θεωρούμε αναγκαία την ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των έμφυλων εγκλημάτων, των λόγων που (πρέπει να) μας αφορά μια ειδικότερη ανάλυση πάνω στο ζήτημα.

Θεωρούμε, επίσης, αναγκαία την καλλιέργεια -εδώ και τώρα- και την όξυνση των αντανακλαστικών εκείνων που θα επιδεικνύουν αντίστοιχο ενδιαφέρον και ανησυχία για τα δικαιώματα των επιζωσών/θυμάτων έμφυλων εγκλημάτων και τα φαινόμενα συστηματικής και κατάφωρης παραβίασής τους από την αστυνομία, τους δικαστικούς-εισαγγελικούς λειτουργούς αλλά και την πλειοψηφία των συνηγόρων υπεράσπισης στις υποθέσεις βιασμού, στις οποίες διαπιστώνονται οι περισσότερες προβληματικές.

Κεντρικό άξονα στην πατριαρχία αποτελεί το βαθιά κοινωνικά εμπεδωμένο σύστημα σεξιστικών λόγων και πρακτικών που κωδικοποιούνται ως «κουλτούρα του βιασμού» (rape culture), η οποία αναπαράγεται και διαπερνά οριζόντια όλη την κοινωνία και δε θα μπορούσε, επομένως, να απουσιάζει από τους κρατικούς μηχανισμούς, το νόμο, την ερμηνεία του και το δικαστικό σύστημα. Η στερεοτυπική αντίληψη του βιασμού ως εγκλήματος που τελείται σε εξωτερικό/δημόσιο χώρο, μεταξύ αγνώστων και που περιλαμβάνει αποκλειστικά τη διείσδυση και τη χρήση βίας από τον δράστη και την ισχυρή αντίσταση/πάλη του θύματος, παρότι συντριπτικά μειοψηφική στην πράξη, αποτυπώνεται σε μεγάλο βαθμό στη νομική αντιμετώπιση αυτών των υποθέσεων. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εν γένει εχθρική διάρθρωση του δικαιικού συστήματος, όπως θα αναλυθεί, συμβάλλει στο ανησυχητικά μικρό ποσοστό καταγγελιών (οι επιζώσες ξέρουν καλά τι θα αντιμετωπίσουν) αλλά και στο ακόμα μικρότερο ποσοστό καταδικαστικών αποφάσεων.

Η έννοια της συναίνεσης στον βιασμό.

Η αντίληψη πως οι γυναίκες επιζητούν την σεξουαλική συνεύρεση ακόμα κι όταν δεν εκφράζουν ρητά τη συναίνεσή τους, πολλώ δε μάλλον όταν δεν εξωτερικεύουν με τον “αναμενόμενο” τρόπο την άρνησή τους, αποκρυσταλλώνεται στην κοινωνική παραδοχή πως οι γυναίκες ακόμα κι όταν λένε όχι εννοούν ναι, νομικά δε, μεταξύ άλλων, στην συμπερίληψη της χρήσης σωματικής βίας ως στοιχείου της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, στην πλειοψηφία των εννόμων τάξεων διεθνώς. Παρότι το προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι η σεξουαλική ελευθερία («γενετήσια», κατά την απαρχαιωμένη έκφραση του ελληνικού νόμου) στο μέχρι πρόσφατα ισχύον άρθρο 336 ΠΚ προϋπόθεση για την στοιχειοθέτηση του βιασμού αποτελούσε η άσκηση σωματικής βίας ή η απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου. Η πλέον ισχύουσα ως παράγραφος 1 του άρθρου 336 του ΠΚ που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, εισάγει μια ακόμα πιο αντιδραστική προσέγγιση: χωρίς καμία επαφή με τις επιστημονικές εξελίξεις, τις διεκδικήσεις του φεμινιστικού κινήματος και κυρίως με την πραγματικότητα των θυμάτων βιασμού, θέτει ως προϋπόθεση την άσκηση σωματικής βίας ή την απειλή σοβαρού και άμεσου κινδύνου ζωής ή σωματικής ακεραιότητας, περιορίζει επομένως τους λόγους του σοβαρού και άμεσου κινδύνου, αφήνοντας ουσιαστικά ατιμώρητες – ή υποβιβάζοντας αυτές στο αδίκημα της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας - την πλειοψηφία των περιπτώσεων (εξαναγκασμός χωρίς σωματική βία, απειλή άλλου έννομου αγαθού, απώλεια συνείδησης κ.α.). Ενάντια σε αυτή την απαρχαιωμένη, αντιεπιστημονική και πλήρως υποταγμένη στην ανδροκεντρική αντίληψη του βιασμού πρόταση της επιτροπής και της κυβέρνησης, τάχθηκε από την πρώτη στιγμή το φεμινιστικό κίνημα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η αριστερά - τουλάχιστον στο μεγαλύτερο κομμάτι της - με αποτέλεσμα την προσθήκη της παραγράφου 5 που θέτει για πρώτη φορά την έννοια της συναίνεσης (σε συμμόρφωση και με το άρθρο 36 της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης). Η προσθήκη αυτή έγινε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή πριν την ψήφιση του νόμου, καθιστώντας έτσι αδύνατο τον απαραίτητο επιστημονικό, κοινωνικό διάλογο και επεξεργασία του όρου «συναίνεση». Χωρίς να υποβαθμίζουμε την αξία της νίκης αυτής, οι αντιφάσεις από την εξέταση της παραγράφου 1 και 5 του άρθρου 336 ΠΚ σε συνδυασμό και με το άρθρο 343 ΠΚ οδηγούν σε νομοθετική σύγχυση και, κατ’ επέκταση, σε ανασφάλεια δικαίου, που πιθανόν θα προκαλέσει δυσκολίες στην εφαρμογή του νόμου. Διακύβευμα αποτελεί, επομένως, η θεωρητική εξειδίκευση και η νομολογιακή σφυρηλάτηση της έννοιας της συναίνεσης -και της απουσίας της- με έναν τρόπο που να ανταποκρίνεται στην βιωμένη πραγματικότητα χιλιάδων θυμάτων βιασμού. Η επίγνωση πως οι νόμοι, ακόμα και όταν επιβάλλονται από την πίεση των κινημάτων, δε μπορούν να διαρρήξουν άνευ ετέρου εδραιωμένα εξουσιαστικά πλέγματα, όπως η πατριαρχία και ο ρατσισμός, καθιστούν αναγκαία την παρέμβαση σε όλη την κοινωνία και την πάλη μας εντός και εκτός των δικαστικών αιθουσών. Πολύτιμες αποτελούν και οι εμπειρίες από άλλες έννομες τάξεις, όπως της Αυστραλίας, που παρότι έχει εντάξει την έννοια της συναίνεσης στον ορισμό του βιασμού από το 1989, οι αντιστάσεις του δικαστικού συστήματος παραμένουν ισχυρές (ενδεικτικά στο “Meanings of ‘Sex’ and ‘Consent’ The Persistence of Rape Myths in Victorian Rape Law”,Dr Anastasia Powell, Dr Nicola Henry, Dr Asher Flynn and Dr Emma Henderson Griffith Law Review, January 1, 2013).[3]

Οι «ψευδείς καταγγελίες» των θυμάτων.

Στοιχεία από διεθνείς και εγχώριες έρευνες (ενδεικτικά για την Ελλάδα, Άγγελος Τσιγκρής, «Ψευδείς καταγγελίες βιασμού: Μερικές αλήθειες για ένα μύθο», 1999) ανατρέπουν πλήρως την αντίληψη πως στο έγκλημα του βιασμού η πλειοψηφία των υποθέσεων βασίζονται σε ψευδείς καταγγελίες, οι οποίες γίνονται από τις καταγγέλλουσες με σκοπό να αποκομίσουν κάποιο χρηματικό όφελος, για να «περισώσουν» κοινωνικά την χαλαρή ηθική τους είτε ακόμα και για να εκδικηθούν κάποιον πρώην ερωτικό σύντροφο. Φυσικά, ο μύθος αυτός δε μπορεί παρά να ιδωθεί υπό το πρίσμα της αμφισβήτησης συνολικά του γυναικείου λόγου, βιώματος και της αντίληψης πως ακόμα κι όταν λέει ή δείχνει πως δε θέλει, στην πραγματικότητα θέλει, όπως αναλύθηκε προηγουμένως. Είναι άλλωστε ενδεικτικό πως, ενώ τα εγκλήματα τα οποία τελούνται ενώπιον μόνο δύο προσώπων (δράστης / θύμα) και άρα χωρίς μάρτυρες, είναι πολλά (εξύβριση, κλοπή, εκβίαση κ. α), τα εγκλήματα έμφυλης βίας και δη σεξουαλικής είναι η κατεξοχήν περίπτωση στην οποία θεωρείται ότι τα θύματα προβαίνουν σε ψευδείς καταγγελίες για σκοπούς αποζημίωσης. Αυτό από μόνο του ενσωματώνει μία έμφυλη διάκριση στη δόμηση του λόγου και στη συγκρότηση της νομικής επιχειρηματολογίας, χωρίς να υποστηρίζεται από επιστημονικά και ερευνητικά δεδομένα.

Σε ό,τι αφορά -εν γένει- το δικαστικό σύστημα, η καχυποψία απέναντι στο θύμα αποτελεί τον κανόνα, πρακτική που γίνεται αντιληπτή από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη επαφή με τις Αρχές, οι οποίες θα αμφισβητήσουν το γεγονός, θα αποθαρρύνουν το θύμα με κάθε τρόπο από το να υποβάλει καταγγελία, με την επίκληση νομικών ανακριβειών (όπως η παραγραφή του αδικήματος ή η έλλειψη αποδείξεων) που η ίδια, αν δεν διαθέτει νομική υποστήριξη, δεν είναι σε θέση να αντικρούσει, όπως συνέβη άλλωστε και στον πρώτο βιασμό της Τοπαλούδη.

Στις ελάχιστες περιπτώσεις που υποθέσεις βιασμού φτάνουν στις δικαστικές αίθουσες, η εξέταση επικεντρώνεται στα ίχνη βίας στο σώμα του θύματος, για την απόδειξη των οποίων απαιτούνται ιατροδικαστικές εκθέσεις συχνά ελλιπείς, καθώς τις περισσότερες φορές πραγματοποιούνται ημέρες μετά το συμβάν, είτε λόγω έλλειψης κατάλληλης ενημέρωσης του θύματος είτε γιατί η εξέταση δεν κατέστη δυνατόν να γίνει εγκαίρως (με μόλις 13 ιατροδικαστικές υπηρεσίες σε όλη την Ελλάδα στις έδρες των Εφετείων, οι οποίες δεν λειτουργούν καν τα Σαββατοκύριακα). Η αμφισβήτηση της αλήθειας της καταγγελίας επιτείνεται στην περίπτωση που δεν πραγματοποιηθεί σε σύντομο χρόνο μετά την τέλεση του βιασμού, παραγνωρίζοντας πλήρως την διαχείριση του τραύματος και θέτοντας, άρρητα, μια εξωνομική προϋπόθεση. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που η σωματική βία δεν αποδεικνύεται με βεβαιότητα ή δεν υπάρχουν μαρτυρικές καταθέσεις, η διερεύνηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στην προσωπική της ζωή, στην αξιοπιστία του λόγου και την ακεραιότητα του χαρακτήρα της καταγγέλλουσας και όχι στα στοιχεία του ίδιου του εγκλήματος. Στο σημείο αυτό, οι πατριαρχικές αντιλήψεις για την γυναικεία υποκειμενικότητα και τους έμφυλους ρόλους συναντώνται με τις ταξικές και φυλετικές διακρίσεις με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Ένα επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα υιοθέτησης ενός λόγου με έμφυλο πρόσημο, αντλείται από τις δικαστικές αίθουσες και το λόγο συναδέλφων αλλά και δικαστών: ένα θύμα έμφυλου εγκλήματος θα αμφισβητηθεί σκληρά για τις συνθήκες υπό τις οποίες το ίδιο κινήθηκε και “συνετέλεσε” στη θυματοποίησή του, ενώ στην περίπτωση ενός βίαιου εγκλήματος του κοινού ποινικού δικαίου (ληστεία π.χ.), υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και τα ίδια πραγματικά περιστατικά, δε θα αμφισβητηθεί ούτε ο λόγος του ούτε η ορθή ή μη εξωτερίκευση της άρνησής του και το αν αυτή κατέστη σαφής. Αντίστοιχα, σε επιθέσεις με κίνητρο οικονομικό/ περιουσιακό και σε κάθε περίπτωση, μη έμφυλο, όσο ‘αφελώς’ και απρόσεκτα και να φέρθηκε το θύμα, κανένα άτομο, είτε εκπρόσωπος της δικαστικής εξουσίας ή συνάδελφος, δε θα τολμήσει να αρθρώσει επιχειρηματολογία της ‘ατομικής ευθύνης’ του θύματος που έθεσε εαυτόν σε κίνδυνο, «προκαλώντας το δράστη»[4]. Αυτού του τύπου η επιχειρηματολογία δυστυχώς και αρθρώνεται και βρίσκει ευήκοα ώτα, στις περιπτώσεις σεξουαλικών αδικημάτων.

Περαιτέρω, το θύμα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπιστεί με σεβασμό, εάν προσιδιάζει στην κατηγορία ‘σωστό θύμα βιασμού’ - από πλευράς κοινωνικού προφίλ και σεξουαλικής ζωής. Καθίσταται έτσι σαφές πως για όποιες δεν πειθαρχούν στις επιταγές της πατριαρχίας και της ετεροκανονικότητας, για όσες δεν «ταιριάζουν» στο αρχέτυπο του θύματος που άρρητα υιοθετεί το σεξιστικό, ρατσιστικό και ταξικό δικαστικό σύστημα, όπως οι παρέχουσες σεξουαλικές υπηρεσίες, οι τρανς γυναίκες, όσες δεν έχουν σταθερή, μονογαμική, ετεροφυλοφιλική σχέση, οι προσφύγισσες ή μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι γυναίκες με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης και κοινωνικό στάτους, ακόμα κι αν καταφέρουν να φτάσουν στις διωκτικές αρχές, οι πιθανότητες να ασκηθεί δίωξη για την υπόθεση τους ή να τιμωρηθεί ο δράστης είναι σχεδόν μηδενικές. Τέλος, με αφορμή και τις πρόσφατες καταγγελίες στον χώρο του θεάτρου, δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το ζήτημα του βιασμού ανδρών από άνδρες, (σε περιβάλλοντα όπως τα εκπαιδευτικά ιδρύματα κάθε είδους, ο στρατός, οι φυλακές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων, όπου πολλαπλασιάζονται οι συνέπειες της τοξικής αρρενωπότητας) που φέρει ακόμα μεγαλύτερο στίγμα και καχυποψία, επομένως καταγγέλλεται ακόμα λιγότερο.

Η ευθύνη του θύματος (victim blaming).

Στις περιπτώσεις που η υπόθεση φτάσει στις δικαστικές αίθουσες η επιζώσα θα κληθεί να αντιμετωπίσει την ίσως πιο διαδεδομένη αντίληψη γύρω από τον βιασμό, πως το θύμα προκάλεσε την πράξη του δράστη. Η διαδικασία αυτή είναι επιπρόσθετη στη διαδικασία self-blaming που ήδη έχει περάσει και ενδεχομένως περνάει το θύμα βιασμού: “μήπως παρέλειψα να κάνω κάτι που θα απέτρεπε το δράστη, μήπως έπρεπε να έχω αντισταθεί πιο σθεναρά;” τι θα μπορούσε εν γένει να έχει κάνει διαφορετικά. Οι ερωτήσεις της έδρας και κυρίως των δικηγόρων που αναλαμβάνουν την υπεράσπιση των βιαστών αφορούν σχεδόν αποκλειστικά το αν η επιζώσα/θύμα είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα αυτοπροστασίας της ή αν περπατούσε έξω μέχρι αργά, πόσο «προκλητικές» ήταν οι ενδυματικές της επιλογές και το είδος των εσωρούχων της, αν και πόσο είχε πιει, αν χόρευε πολύ, φλέρταρε ή δημιούργησε στον δράστη την εντύπωση πως είναι σεξουαλικά απελευθερωμένη, αν τον γνώριζε, αν τον είχε καλέσει η ίδια στο σπίτι της και αν είχε προηγούμενη σεξουαλική επαφή μαζί του. Παράγουν, συνεπώς, για άλλη μια φορά, το προφίλ της γυναίκας που δεν αποτελεί υποψήφιο θύμα βιασμού, ενοχοποιώντας συγχρόνως όλες τις υπόλοιπες και αποτρέποντάς τες ακόμα περισσότερο από το να προβούν σε καταγγελία.

Η ανάδειξη των παραπάνω προκαλεί συχνά ενστάσεις συναδέλφων, οι οποίοι/ες θεωρούν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος αναζήτησης της αλήθειας από τη δικαιοσύνη και ότι τα φεμινιστικά αιτήματα ελλοχεύουν τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας και των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων εν γένει. Διευκρινίζοντας ότι ρητώς απορρίπτουμε οποιαδήποτε συζήτηση περί αντιστροφής του βάρους απόδειξης, ως αποπροσανατολιστική για τα πραγματικά καθήκοντα που έχουμε απέναντι στην έμφυλη βία, δε μπορούμε παρά να αναδείξουμε ότι στις υποθέσεις βιασμών αυτό που κυριαρχεί είναι ένα άτυπο τεκμήριο ενοχής του θύματος και συγχρόνως το βάρος απόδειξης της σύνεσης και συμμόρφωσής του με τα χρηστά ήθη και τις επιταγές της πατριαρχίας. Οι ερωτήσεις και οι αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης των βιαστών και δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη εντάσσονται πλήρως σε αυτό το μοτίβο. Σε μια προσπάθεια να κεντρίσουν τα πατριαρχικά ένστικτα επιβίωσης των ανδρών ενόρκων (οι δύο γυναίκες είχαν βεβαίως εξαιρεθεί από πλευράς συνηγόρων υπεράσπισης) αναφέρθηκαν στη δραστήρια σεξουαλική της ζωή, αμφισβήτησαν τις μαρτυρικές καταθέσεις σχετικά με τις ψυχολογικές συνέπειες του προηγούμενου βιασμού που είχε υποστεί λίγους μήνες πριν την δολοφονία της και ένας από αυτούς έθεσε και μια νέα ευφάνταστη προϋπόθεση για την αναγνώριση τέλεσης βιασμού, την προηγούμενη αφαίρεση του στηθόδεσμου του θύματος από τους δράστες.

Η αναπαραγωγή όλων των παραπάνω από συναδέλφους, συνηγόρους υπεράσπισης δραστών έμφυλων εγκλημάτων και από τις αστυνομικές αρχές, τους δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς είναι η κανονικότητα που θα αντιμετωπίσουν όσες βρουν το κουράγιο να καταγγείλουν τον βιασμό τους. Αυτή την εμπεδωμένη κανονικότητα της κουλτούρας του βιασμού καλούμαστε να ανατρέψουμε, εντός κι εκτός των δικαστικών αιθουσών.

Για όλα τα παραπάνω, θεωρούμε αναγκαίο και επιτακτικό να αρθρωθεί από μεριάς μας ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο νομικών διεκδικήσεων, τόσο απέναντι στην κυβέρνηση όσο και απέναντι στον ίδιο τον ΔΣΑ και την Ολομέλεια των Δ.Σ.

-Να υπάρξει πρόβλεψη για ειδική εκπαίδευση πάνω στην έμφυλη βία όλων των εμπλεκόμενων μερών της δίκης (στις νομικές σχολές, σχολές αστυνομίας, Εθνική Σχολή Δικαστών).

-Ο ΔΣΑ να λάβει άμεσα απόφαση για την διενέργεια ειδικών σεμιναρίων και την έκδοση πρωτοκόλλων καλών πρακτικών για τον χειρισμόυποθέσεων έμφυλης βίας και σεξουαλικών εγκλημάτων.

-Να υπάρξουν ειδικές νομοθετικές προβλέψεις και να εφαρμοστούν οι υπάρχουσες για την αντιμετώπιση της δευτερογενούς θυματοποίησης των θυμάτων/επιζωσών έμφυλων εγκλημάτων, όπως η πρόβλεψη εξοπλισμού που θα επιτρέπει την εξέταση του θύματος με οπτικοακουστικά ή άλλα μέσα, ώστε να μην βρίσκεται δίπλα στον κακοποιητή/βιαστή, με τρόπο που να εξασφαλίζονται τα δικαιώματα όλων των μερών, όπως άλλωστε έχει ήδη νομολογηθεί από το ΕΔΔΑ.

-Να προβλεφθεί η τοποθέτηση εξειδικευμένων αστυνόμων σε κάθε Τ.Α., να αναλαμβάνει από την αρχή την υπόθεση ένας υπάλληλος, του φύλου προτίμησης του θύματος και κατάλληλων εκπαιδευμένων διερμηνέων και ψυχολόγων, για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο συνεχών καταθέσεων και εξιστόρησης του συμβάντος που επιβαρύνει την ψυχική κατάσταση του θύματος.

-Να αυξηθούν οι ιατροδικαστικές υπηρεσίες και να εξασφαλιστεί εξοπλισμός (kit βιασμού) ακόμα και στα πιο μικρά κέντρα υγείας της επαρχίας, ώστε να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος για την λήψη των αποδεικτικών στοιχείων.

-Να διευρυνθούν οι προβλέψεις για δωρεάν νομική βοήθεια στα θύματα έμφυλης βίας.

-Να υπάρξει νομοθετική παρέμβαση όπου με σαφήνεια θα ορίζεται το αδίκημα του βιασμού, στα πλαίσια που ορίζει η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης (Άρθρο 36, παράγραφος 2): “Η συναίνεση πρέπει να παρέχεται εκουσίως, ως αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης του ατόμου η οποία αξιολογείται στο πλαίσιο των περιστάσεων’, και η συναίνεση, ως μια εκούσια και συνεχιζόμενη συμφωνία συμμετοχής σε μια συγκεκριμένη σεξουαλική δραστηριότητα που μπορεί να ανακληθεί οποιαδήποτε στιγμή.”

- Να υπάρξει νομοθετική παρέμβαση για την ποινική αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης, με επιβαρυντικές περιστάσεις όταν συμβαίνει σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και χώρους εργασίας.

Σημειώσεις

[1] Συνειδητά επιλέγουμε αυτόν τον όρο, που δεν έχει νομική κατοχύρωση, αλλά συμπυκνώνει κατά την άποψή μας ακριβέστερα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ανθρωποκτονιών λόγω φύλου.

[2] Θυμίζουμε ότι ο Σύμβουλος του ΔΣΑ, χωρίς καμία εσωτερική διαδικασία, «κόμισε» εκτός κάθε δικονομικής πρόβλεψης στο Δικαστήριο τη διαμαρτυρία του Προέδρου του ΔΣΑ για τις υποτιμητικές κατ’ αυτόν σε βάρος των δικηγόρων αποστροφές της Εισαγγελέα.

[3] https://tinyurl.com/2zrswe8v

[4] Δύσκολα δηλαδή θα φανταζόμασταν να τίθεται μια ερώτηση σε θύμα ληστείας «γιατί περάσατε από τον τάδε δρόμο που έχει ελλιπή φωτισμό το βράδυ;».

 
   
   
   
   
24 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δελτίο Τύπου για το διάβημα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Τετάρτη 24/2


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι

Δελτίο τύπου, 24/2/2021

Δικηγόροι που υπογράφουμε την «Έκκληση νομικών για τη ζωή του απεργού πείνας κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα» βρεθήκαμε σήμερα, Τετάρτη 24/2, στις 12μ, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για να υποστηρίξουμε το νόμιμο και εύλογο αίτημά του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως ορίζει ρητά και ο νόμος. Η Έκκληση, που δημοσιοποιήθηκε χτες 23/2, συγκέντρωσε πάνω από 1000 υπογραφές δικηγόρων και νομικών μέσα σε ελάχιστες ώρες, δείγμα της αυξημένης ευαισθητοποίησης του νομικού κόσμου για την καταπάτηση του κράτους δικαίου. Ήδη, σύμβουλοι του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών από όλο το πολιτικό φάσμα έχουν υποστηρίξει το αίτημα του κρατούμενου. Τριμελής αντιπροσωπεία της συγκέντρωσης, αποτελούμενη από τον εν ενεργεία σύμβουλο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Βασίλη Παπαστεργίου, τον πρώην σύμβουλο του ΔΣΑ με την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή» Θανάση Καμπαγιάννη και την εκπρόσωπο της «Ένωσης Δικηγόρων για την Υπεράσπιση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων» Χρυσάνθη Ζαχάρωφ, συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης κ. Πάνο Αλεξανδρή και επέδωσε το ψήφισμα με τις 1000 υπογραφές, καθώς και δύο προγενέστερα κείμενα δικηγόρων (κείμενο Πάτρας και κείμενο των 79), με τα οποία ζητείται η ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας.

Στη συζήτηση με τον Γενικό Γραμματέα, τα μέλη της αντιπροσωπείας τόνισαν πως η επιλογή προσέλευσης στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (και όχι στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) έχει να κάνει αφενός με το ότι τα ζητήματα σωφρονιστικής πολιτικής είναι κατεξοχήν ζητήματα δικαιοσύνης και όχι δημόσιας τάξης, αφετέρου με την οριακή κατάσταση της υγείας του απεργού, που απαιτεί πλέον άμεση πρωτοβουλία από τους κόλπους της Δικαιοσύνης, τόσο του Υπουργού όσο και της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, με σκοπό τη διάσωση της ζωής του κρατουμένου. Ο Γενικός Γραμματέας κ. Πάνος Αλεξανδρής αρκέστηκε να παραλάβει το ψήφισμα και άκουσε με προσοχή τις τοποθετήσεις της αντιπροσωπείας. Δήλωσε πως η ανθρωπιστική διάσταση του θέματος επέτασσε στον ίδιο να μας υποδεχτεί και να μας ακούσει και πως θα μεταφέρει το περιεχόμενο των τοποθετήσεων στον αρμόδιο Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Τσιάρα που έχει την πολιτική ευθύνη, καθώς το συγκεκριμένο ζήτημα άπτεται του επιτελικού πυρήνα της κυβέρνησης.

Η αντιπροσωπεία συμφώνησε πως το ζήτημα είναι πλέον ανθρωπιστικό και οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν κατεπειγόντως με αυτή την οπτική.

Η συλλογή των υπογραφών συνεχίζεται στο λινκ: https://tinyurl.com/4xch98m7

 
   
   
   
   
24 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η στοχοποίηση των συναδέλφων μας, συνηγόρων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης, στόχο έχει να φιμώσει τα θύματα


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο που λέει

Η στοχοποίηση των συναδέλφων μας, συνηγόρων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης, στόχο έχει να φιμώσει τα θύματα (Ανακοίνωση της Εναλλακτικής, 24/2/2021).

Για άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες επιθέσεων και απροσδιόριστων υπονοουμένων που στέφονται κατά συναδέλφων μας, δικηγόρων, από δημοσιεύματα που ουδεμία σχέση έχουν με τη δημοσιογραφική ενημέρωση και δεοντολογία.

Σε πρόσφατο δημοσίευμα στο in.gr, αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρέθηκαν οι συνάδελφοι δικηγόροι και μέλη της παράταξής μας, Εναλλακτικής Παρέμβασης δικηγόρων Αθήνας, Γεωργία Παλαιολόγου και Πατρίκιος Πατρικουνάκος, δικηγόροι του Νίκου Σ., που προέβη πρόσφατα σε μία θαρραλέα καταγγελία για βιασμό και σεξουαλική κακοποίησή του σε νεαρή ηλικία.

Το δημοσίευμα προφανώς δεν έχει κανένα δημοσιογραφικό σκοπό καταγραφής γεγονότων και πληροφόρησης του κοινού. Ο αποκλειστικός σκοπός του είναι η απροσδιόριστη σύνδεση του εντολέα των συναδέλφων και θύματος βιασμού, με άσχετα με την υπόθεσή του ζητήματα όπως το κείμενο έκκληση 1000 νομικών για την εξοντωτική μεταχείριση απέναντι στην απεργία πείνας και δίψας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα.

Η προσπάθεια τέτοιων δημοσιευμάτων να παρουσιάσουν την καταγγελία του θύματος ως τρόπον τινά συνδεδεμένη με την αξιωματική αντιπολίτευση ή με την απεργία πείνας κρατούμενου αποτελεί χυδαία διαστρέβλωση. Επενδύει στα αντιδραστικά αντανακλαστικά που καλλιεργούν κύκλοι συστηματικής συκοφαντίας που ταυτίζουν τους ενσυνείδητους νομικούς επιστήμονες που υπερασπίζονται το κράτος δικαίου με «υπερασπιστές της τρομοκρατίας». Φαίνεται ότι τώρα, επιχειρείται να παρουσιαστούν οι καταγγελίες ειδεχθών σεξουαλικών κακοποιήσεων που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας ως προϊόντα κάποιας δήθεν «πολιτικής πλεκτάνης».

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ

Η ανατριχιαστική προσπάθεια απαξίωσης των θυμάτων και καλλιέργειας κλίματος υποψίας σε βάρος τους από μερίδα του τύπου αποτελεί επιχείρηση ξεπλύματος των θυτών και των ασύλληπτων εγκλημάτων που τελούνται τόσα χρόνια σε βάρος ανηλίκων και νέων παιδιών. Τέτοια δημοσιεύματα κηλιδώνουν τον τύπο στη χώρα μας και θα έπρεπε πρώτα από όλα να καταγγέλλονται από τον κόσμο της δημοσιογραφίας.

Απαιτούμε από το ΔΣΑ να υπερασπιστεί τα μέλη του από τέτοιες αήθεις επιθέσεις σε βάρος των δικηγόρων και της δικηγορίας.

Δεν θα ανεχτούμε τη στοχοποίηση των συναδέλφων μας, που τιμούν με τη δουλειά και τη στάση τους τη μαχόμενη δικηγορία και το νομικό επάγγελμα ως μέσο υπεράσπισης των αδυνάτων και αποκατάστασης του δικαίου με ευρύτερη κοινωνική προσφορά.

Ούτε θα ανεχτούμε τη στοχοποίηση των θυμάτων, σε μια στιγμή συλλογικής δύναμης για όσους και όσες έχουν βιώσει σεξουαλική κακοποίηση. Η αλήθεια θα βγει στο φως και η δικαιοσύνη θα αποκατασταθεί. Να το γνωρίζουν, όσοι απεργάζονται τρόπους εκφοβισμού των θυμάτων, ότι δεν πρόκειται να το αποτρέψουν.

 
   
   
   
   
24 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ακραία αστυνομική βία και ξυλοδαρμός δικηγόρων κατά τη διάλυση της διαμαρτυρίας στις 24/2


Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και εξωτερικοί χώροι

Ακραία αστυνομική βία και ξυλοδαρμός δικηγόρων κατά τη διάλυση της διαμαρτυρίας στις 24/2: Υπάρχει πλέον κάποιο δικαίωμα που να σέβεται η κυβέρνηση;

Για άλλη μια φορά, η αστυνομία διέλυσε με ακραία καταστολή την διαδήλωση που είχε προγραμματιστεί σήμερα στις 18.00 στα Προπύλαια για το ζήτημα της εξοντωτικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στον απεργό πείνας και δίψας Δ. Κουφοντίνα, όπως άλλωστε και όλες τις προηγούμενες απόπειρες διαμαρτυρίας.

Χωρίς καμία απολύτως αφορμή, ένα λεπτό μετά την προγραμματισμένη ώρα της συγκέντρωσης, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταδίωξαν τους πολίτες ακόμη και με μηχανές και άσκησαν ακραία καταστολή με ξυλοδαρμούς, ρίψη δακρυγόνων και χημικών και τυφλές προσαγωγές. Έφτασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν την αύρα νερού απευθείας στο σώμα διαδηλωτών προκαλώντας τραυματισμούς.

Δεν δίστασαν να χτυπήσουν βίαια ακόμη και τους συναδέλφους και μέλη της παράταξής μας, Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας, Π.Α. και Β.Κ., αφού επέδειξαν στις αστυνομικές δυνάμεις τις δικηγορικές τους ταυτότητες ζητώντας να απόσχουν αυτές από αυθαίρετες ενέργειες και την δυσανάλογη άσκηση βίας.

ΩΣ ΕΔΩ

Καταγγέλλουμε την άσκηση απρόκλητης αστυνομικής βίας στους διαδηλωτές. Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων στους συναδέλφους δικηγόρους, που αποτελεί ξεκάθαρα παράνομη ενέργεια και παρεμπόδιση του δικηγορικού λειτουργήματος, έναν θεσμό που γίνεται σεβαστός ακόμη και στα πιο αυταρχικά καθεστώτα.

Η εκστρατεία κατατρομοκράτησης κάθε φωνής που τολμά να διαμαρτυρηθεί για την πρωτοφανή παραβίαση της νομιμότητας στην υπόθεση του κρατούμενου απεργού πείνας, έχει φτάσει πλέον σε επικίνδυνα όρια. Η πολιτική της κυβέρνησης και του πολιτικού προϊσταμένου της ΕΛΑΣ κ. Χρυσοχοΐδη, καταλύει πλέον τον πυρήνα του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Φαίνεται πως έχουν αποδώσει πλέον στην αστυνομία και την εξουσία να συναρτά το δικαίωμα στη διαδήλωση με το πολιτικό της περιεχόμενο.

Το μέγεθος της αυταρχικής στροφής που λαμβάνει σήμερα η Πολιτεία οφείλει να κινητοποιήσει κάθε θεσμό που σέβεται τη δημοκρατία και τις κεκτημένες ελευθερίες, κάθε δημοκρατικό άνθρωπο.

Η Εναλλακτική Παρέμβαση, τα μέλη της, και οι μαχόμενοι δικηγόροι δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε για το δίκιο, να βρισκόμαστε στους δρόμους στο πλάι κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου.

 
   
   
   
   
23 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Έκκληση νομικών για τη ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα (UPDATE: 1250 υπογραφές)


Έκκληση νομικών για τη ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα (UPDATE: 1250 υπογραφές)

(Συλλογή υπογραφών νομικών - το κείμενο υπογράφεται ήδη από δύο συμβούλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, την Αγγελική Σεραφείμ και τον Βασίλη Παπαστεργίου).

Όσες και όσοι νομικοί υπογράφουμε αυτό το κείμενο νιώθουμε πως δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπήσουμε τη στιγμή που η ζωή ενός κρατούμενου απεργού πείνας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Το αίτημα του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα να μεταχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού (συγκεκριμένα στην αντιτρομοκρατική πτέρυγα του υπογείου των γυναικείων φυλακών όπου εξέτιε την ποινή του με άλλους καταδικασμένους για παρόμοιες πράξεις) έχει σαφές έρεισμα στον νόμο 4760/2020 και τη γραμματική διατύπωση του α. 3 («επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη»).

Από τη στιγμή που ο νόμος δεν εφαρμόστηκε και ο κρατούμενος οδηγήθηκε στις φυλακές Δομοκού, ο κρατούμενος θα έπρεπε, σε κάθε περίπτωση, να έχει στη διάθεσή του τις αποφάσεις της Διοίκησης (της ΓΓ Αντεγκληματικής Πολιτικής και της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών) για να γνωρίσει το σκεπτικό μεταγωγής του και να μπορεί να τις προσβάλει. Κι όμως, παρά τις σχετικές συστάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, δεν του χορηγούνται τα έγγραφα που τον αφορούν. Αυτή η ανασφάλεια δικαίου και η πρωτοφανής έλλειψη διαφανειας κείται εκτός νομιμότητας και εξηγεί τη σφοδρότητα της αντίδρασης του κρατούμενου που αυτή τη στιγμή θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω λέγονται πλέον εκ περισσού. Η ζωή αποτελεί το μέγιστο αγαθό στον νομικό μας πολιτισμό. Και η ζωή του συγκεκριμένου κρατούμενου βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε άμεση διακινδύνευση. Ο κρατούμενος έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για τις πράξεις που τέλεσε και η έκτιση της ποινής του δεν έχει καμία σχέση με αυτές. Το κράτος δικαίου ισχύει για όλους, δεν είναι a la carte. Τυχόν επιμονή της κυβέρνησης στην αδιάλλακτη στάση της θα σημάνει από πλευράς εκτελεστικής εξουσίας την άρρητη επιβολή θανατικής ποινής, η οποία έχει καταργηθεί στην ελληνική έννομη τάξη και για τελευταία φορά εφαρμόστηκε το 1972 από τη Χούντα.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες: ο θάνατος κρατούμενου απεργού πείνας θα αποτελεί αυταρχική τομή για την Ελληνική Πολιτεία. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για να αλλάξει κεφάλαιο η Ελλάδα στα σχετικά βιβλία και να βρεθεί δίπλα στις χώρες όπου απεργοί πείνας πεθαίνουν όντας έγκλειστοι. Όποια και αν ήταν η άποψή μας για τα όσα προηγήθηκαν, πλέον μετριόμαστε με μοναδικό ζύγι τη διατήρηση της ζωής.

Ας δώσει το νεύμα η κυβέρνηση, αλλιώς το αίμα δεν θα πέσει μόνο στα χέρια όσων αδράνησαν, αλλά στα κεφάλια όλων μας.

Μπορείτε να δείτε όλες τις υπογραφές και να υπογραψετε στο λινκ:

https://docs.google.com/.../1FAIpQLSeXvXS5dd52OL.../viewform

 
   
   
   
   
18 Φεβρουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η στοχοποίηση του Θ. Καμπαγιάννη δεν θα φιμώσει τις φωνές υπεράσπισης του κράτους δικαίου


Η στοχοποίηση του Θανάση Καμπαγιάννη από τη ΝΔ και καταδικασμένους συκοφάντες δεν θα φιμώσει τις φωνές υπεράσπισης του κράτους δικαίου (Ανακοίνωση της Εναλλακτικής, 18/2/2021).

Με τα γνωστά μέσα της προσωπικής στοχοποίησης και διαστρέβλωσης, η Ομάδα Αλήθειας της ΝΔ και ο εκδότης των «Παραπολιτικών» Γιάννης Κουρτάκης επιτέθηκαν στον Θανάση Καμπαγιάννη, πρώην σύμβουλο του ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή, αναφορικά με άρθρο του για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα.

Η μέθοδος της προσωπικής στοχοποίησης του εκφραστή μιας θέσης είναι γνωστή και έχει σκοπό να αποτραβήξει το ενδιαφέρον από την ουσία της άποψης, να φιμώσει τον ίδιο τον εκφραστή, αλλά και όσους άλλους «τολμήσουν» να την υποστηρίξουν.

Να ξέρουν καλά ότι δεν θα το πετύχουν. Οι αγώνες που προσωπικά ο Θανάσης Καμπαγιάννης, και τόσοι και τόσες δικηγόροι και νομικοί δίνουν αδιάκοπα ενάντια στο φασισμό, για τη δημοκρατία, την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών των πολιτών, δεν μπορούν να θαφτούν από βδελυρές αναρτήσεις και τους σκοτεινούς μηχανισμούς της κυβέρνησης.

Σήμερα η κυβέρνηση φέρει στα χέρια της ακέραια την ευθύνη για το ενδεχόμενο να υπάρξει ο πρώτος νεκρός απεργός πείνας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μετά την εποχή Θάτσερ, απλώς και μόνο γιατί η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει το νόμο που η ίδια ψήφισε και που προβλέπει τη μεταγωγή του κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα στις φυλακές Κορυδαλλού. Χιλιάδες νομικοί, ακαδημαϊκοί, γιατροί, πολίτες και διεθνείς οργανισμοί έχουν αναδείξει την κρισιμότητα της κατάστασης.

Η εκδικητική πολιτική εξόντωσης που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι ένα ανεξίτηλο στίγμα για το κράτος δικαίου και τις εγγυήσεις νομιμότητας στη χώρα μας. Η υπόθεση της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα δεν αφορά μόνο στα δικαιώματα ενός κρατουμένου. Αφορά στα δικαιώματα όλων των κρατούμενων, αλλά και κάθε πολίτη εν γένει. Ο σεβασμός των δικαιωμάτων των πολιτών δεν μπορεί να υπόκειται στις προσωπικές απόψεις των εκάστοτε κυβερνώντων, ούτε εξαρτάται από τα αδικήματα για τα οποία ο εκάστοτε κρατούμενος έχει καταδικαστεί.

Θα συνεχίσουμε να υψώνουμε τις φωνές μας με τη συνείδηση που μας επιβάλλει η ιδιότητά μας ως πολιτών και το λειτούργημά μας ως νομικών. Για έναν δημοκρατικό νομικό πολιτισμό, για τα δικαιώματα που εγγυάται σε όλους και όλες.

Δεν πρόκειται να μας φιμώσουν.

 
   
   
   
   
28 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Για τις διαδηλώσεις της 28/1/2021 - Ανακοίνωση της «Εναλλακτικής»


Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται και φαγητό

Για τις διαδηλώσεις της 28/1/2021 - Ανακοίνωση της «Εναλλακτικής» (28/1/2021)

Χαιρετίζουμε τις χιλιάδες διαδηλώτριες και διαδηλωτές στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, που κουρέλιασαν σήμερα τις απαγορεύσεις του Χρυσοχοϊδη και βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο Κεραμέως για τα πανεπιστήμια. Ο εξευτελισμός του Αρχηγού της ΕΛΑΣ και της κυβέρνησης, που με το ΦΕΚ της αστυνομικής απαγόρευσης μετέτρεψαν την Εφημερίδα της Κυβέρνησης σε διήγημα (κατασταλτικής) φαντασίας, είναι απόλυτος.

Οι δικηγόροι είχαμε τη δική μας μαζική παρουσία στη σημερινή συγκέντρωση και πορεία στην Αθήνα. Ως Εναλλακτική Παρέμβαση, απαιτήσαμε διά της συμβούλου μας στο Διοικητικό Συμβούλιο, που απέστειλε επιστολή στους αρμόδιους φορείς, τη γνωστοποίηση της νόμιμης μετάβασης των διαδηλωτών στη συγκέντρωση, λαμβάνοντας απάντηση («κωδικός 6») που βοήθησε τη μαζικοποίηση της συγκέντρωσης και αποτελεί κρατούμενο για το άμεσο μέλλον. Συναντηθήκαμε στα γραφεία του ΔΣΑ, η ηγεσία του οποίου έλαμψε διά της αφωνίας της απέναντι στις νέες αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης. Πορευτήκαμε στα Προπύλαια, περιφρουρήσαμε την συγκέντρωση από τις δυνάμεις καταστολής, διαδηλώσαμε μαζί με χιλιάδες κόσμου φωνάζοντας τα συνθήματά μας: «Οι δικηγόροι μαζί με τον λαό, ενάντια στην βία και τον αυταρχισμό», «Με τους φοιτητές για την ελευθερία, έξω απ' τις σχολές η αστυνομία», «Θα διαδηλώνουμε με ελευθερία, άδεια δεν παίρνουμε απ' την αστυνομία».

Ο αγώνας ενάντια στον νόμο Κεραμέως που διαλύει τη δημόσια παιδεία και μετατρέπει τα Πανεπιστήμια σε κέντρα αστυνομικής αυθαιρεσίας και παραβατικότητας θα συνεχιστεί. Ως δικηγόροι θα είμαστε παρούσες και παρόντες, ξεκινώντας από τις συγκεντρώσεις των επόμενων ημερών, στη μάχη για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, καθώς και στη διεκδίκηση των δικών μας αιτημάτων για αξιοπρεπή δουλειά και μέτρα αποζημίωσης εν μέσω πανδημίας.

Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή

 
   
   
   
   
27 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Επιστολή σε ΕΛΑΣ, Υπουργείο και Πολιτική Προστασία από τη σύμβουλο της «Εναλλακτικής» + Απαντήσεις


Επιστολή σε Αρχηγείο ΕΛΑΣ, Υπουργείο ΠΡΟΠΟ και Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, υπογεγραμμένη από την Αγγελική Σεραφείμ, σύμβουλο στο ΔΣ του ΔΣΑ με την «Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή».

Αθήνα 27/1/2021

Κοινοποίηση:

Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας

Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Θέμα: Ερώτημα για βεβαίωση μετακίνησης σε επιτρεπόμενες δημόσιες συναθροίσεις

Σχετικά:

(1) Η με αριθμό 1029/8/18-κδ' Απόφαση του Αρχηγού της ΕΛΑΣ (ΦΕΚ Β' 242/25-1-2021)

(2) Η με αριθμό Δ1α/Γ.Π.Οικ: 4992 ΚΥΑ (ΦΕΚ Β' 186/23-1-2021)

Μετά την δημοσίευση στο ΦΕΚ της από 25/1/2021 απόφασης του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας (Σχετικό 1), έχω γίνει δέκτης ως δικηγόρος Αθηνών δεκάδων τηλεφωνικών κλήσεων και ερωτημάτων από πολίτες για το αν πρέπει να φέρουν βεβαίωση μετακίνησης (ή εναλλακτικά να αποστείλουν sms) σε περίπτωση που επιθυμούν να συμμετέχουν σε επιτρεπόμενες δημόσιες συναθροίσεις που είναι προγραμματισμένες τις επόμενες ημέρες.

Επειδή κατά τις δηλώσεις του Υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη Ελ. Οικονόμου στο Αθηναϊκό Πρακτορείο η ως άνω απόφαση χαρακτηρίζεται ως «άνοιγμα» και όχι ως «περιορισμός» (βλ. ιστότοπο ΑΠΕ-ΜΠΕ, tinyurl.com/y4k8v38q ), χωρίς όμως να διευκρινίζεται όπως γίνεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις «ανοίγματος» η βεβαίωση μετακίνησης που πρέπει να φέρουν οι πολίτες κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 3 παρ. 2 της ΚΥΑ με αρ. Δ1α/Γ.Π.Οικ: 4992 (Σχετικό 2),

Επειδή η μη δημοσιοποίηση σχετικής υποχρέωσης για κατοχή βεβαίωσης μετακίνησης σημαίνει την μη ύπαρξη τοιαύτης και καθιστά εκ των προτέρων καταχρηστικά πρόστιμα που τυχόν επιβληθούν με αιτιολογία τη μη κατοχή βεβαίωσης μετακίνησης εκ των αναφερόμενων στον νόμο,

Αιτούμαι την έγγραφη απάντησή σας εντός της ημέρας στην δοθείσα ηλεκτρονική ταχυδρομική διεύθυνση στο ακόλουθο ερώτημα:

Υποχρεούνται οι πολίτες που επιθυμούν να συμμετέχουν σε δημόσιες συναθροίσεις που είναι προγραμματισμένες τις επόμενες ημέρες να συμπληρώνουν και να κατέχουν βεβαίωση μετακίνησης (ή να αποστείλουν sms) και αν ναι τι είδους;

Σε κάθε περίπτωση, δηλώνω εγγράφως ότι επιφυλάσσομαι όλων των δικαιωμάτων των εντολέων μου.

Η ερωτώσα συνήγορος,

Αγγελική Σεραφείμ, δικηγόρος Αθηνών,

σύμβουλος στο ΔΣ του ΔΣΑ με την «Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή».

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΤΗΣ 28/1/2021

Με τον κωδικό 6 θα μπορεί να μεταβαίνει κανείς στις προγραμματισμένες συναθροίσεις της 28/1/2021, σύμφωνα με το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ και τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας κατόπιν εντολής από τον Υφυπουργό Συντονισμού του Κυβερνητικού έργου. Η απάντηση δόθηκε αργα την 27/1/2021 εγγράφως (με ηλεκτρονικό μήνυμα) σε ερώτημα που απεύθυνε η δικηγόρος Αθηνών Αγγελική Σεραφείμ, σύμβουλος του ΔΣ του ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή. Σημειώνεται ότι σε ερωτήσεις δημοσιογράφων τη διάρκεια της 27/1/2021, η Αστυνομία και το Υπουργείο ανέφεραν ότι δεν προβλέπεται κωδικός μετακίνησης για συναθροίσεις, χωρίς να διευκρινίζουν αν αυτό αποκλείει ή όχι τη μετακίνηση.

Σας παραθέτουμε παρακάτω τις έγγραφες απαντήσεις:

Από Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας

Σε απάντηση της υπ.αρ. ΓΓ 207/27-01-2021 ηλεκτρονικής σας επιστολής και αναφορικά με τα διαλαμβανόμενα σε αυτή, σας γνωρίζεται ότι οι πολίτες που επιθυμούν να συμμετέχουν σε επιτρεπόμενες δημόσιες συναθροίσεις, που είναι προγραμματισμένες για τις επόμενες ημέρες μπορούν να κάνουν χρήση του Κωδικού Μετακίνησης με τον αριθμό 6.

Από Αρχηγείο ΕΛΑΣ

Σε απάντηση του από 27/01/2021 ερωτήματός σας, σας γνωρίζουμε ότι, όπως μας γνωστοποιήθηκε από το Γραφείο Υφυπουργού για Συντονισμό του Έργου της Κυβέρνησης, οι πολίτες που επιθυμούν να συμμετέχουν σε επιτρεπόμενες δημόσιες συναθροίσεις, που είναι προγραμματισμένες για τις επόμενες ημέρες μπορούν να κάνουν χρήση του Κωδικού Μετακίνησης με τον αριθμό 6.

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας

Κλάδος Τάξης.

 
   
   
   
   
26 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   ΝΕΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ: Η Κυβέρνηση έχει μετατρέψει την αναστολή του Συντάγματος σε εργαλείο αποσόβησης των τριγμών της πολιτικής της


ΝΕΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ: Η Κυβέρνηση έχει μετατρέψει την αναστολή του Συντάγματος σε εργαλείο αποσόβησης των τριγμών της πολιτικής της.

Ανακοίνωση της «Εναλλακτικής Παρέμβασης - Δικηγορικής Ανατροπής», 26/1/2021.

Για 3η φορά σε διάστημα 3 μόλις μηνών η Κυβέρνηση προχωρά αιφνιδίως σε απαγόρευση συναθροίσεων και δραστικό περιορισμό έως αναστολή του δικαιώματος του συνέρχεσθαι (άρθρο 11 Σ.) με απόφαση του Αρχηγού της Αστυνομίας.

Η απαγόρευση συναθροίσεων μέχρι 100 άτομα έχει διάρκεια από σήμερα τα χαράματα της 26ης Ιανουαρίου μέχρι την 1η Φεβρουαρίου, δηλαδή για διάστημα 6 ημερών!

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση επαναλαμβάνει την πρακτική συνταγματικής εκτροπής που υιοθέτησε την 17η Νοέμβρη και 6η Δεκέμβρη που συνάντησε δριμεία αντίθεση του νομικού κόσμου και της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.

Αυτή η απόφαση δεν έχει καμία νομιμοποίηση και ασφαλώς καμία υγειονομική λογική, ιδίως όταν πλέον με απόφαση της κυβέρνησης έχουν ανοίξει τα σχολεία, όπου οι μαθητές συνωστίζονται σε κλειστές αίθουσες των 30, αλλά και όλο το λιανεμπόριο και τα εμπορικά κέντρα.

Έχουν πλέον πέσει όλα τα προσχήματα. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση προσφεύγει σε τέτοια μέσα που θα ζήλευαν τα πιο αυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα, φοβούμενη την κοινωνική δυσαρέσκεια και τους αγώνες που αποκαλύπτουν την πολιτική της εγκατάλειψης της κοινωνίας. Στόχος της νέας απαγόρευσης δεν είναι η προστασία της υγείας, αλλά η φίμωση των φοιτητών, μαθητών και εκπαιδευτικών που κινητοποιούνται μαζικά ενάντια στο αυταρχικό νομοσχέδιο Κεραμέως, την πανεπιστημιακή αστυνομία, τις διαγραφές και πειθαρχικά φοιτητών και το νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η φίμωση των γιατρών και των υγειονομικών όπου έχουν ήδη προγραμματίσει κινητοποιήσεις τις επόμενες ημέρες αγωνιζόμενοι για την έστω και τώρα λήψη μέτρων ενίσχυσης του ΕΣΥ και προστασίας της υγείας του πληθυσμού.

Έτσι, επιτρέπεται ο συνωστισμός εργαζομένων και καταναλωτών σε κλειστούς χώρους, αλλά δεν επιτρέπονται οι διαδηλώσεις και κοινωνικές διαμαρτυρίες, όταν πολλάκις έχει αποδειχθεί το προηγούμενο διάστημα ότι οι κινητοποιήσεις σε ανοιχτούς χώρους με χρήση μαρκών και τήρηση μέτρων ουδεμία επίδραση είχαν στην εξέλιξη της πανδημίας.

Τα προηγούμενα παιχνίδια της κυβέρνησης με το Σύνταγμα αποκαλύφθηκαν όταν έγινε εκ των υστέρων γνωστό ότι ουδεμία εισήγηση υγειονομικών υπήρχε για την αναστολή του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Απαιτούμε να γνωστοποιηθεί άμεσα εάν υπάρχει σήμερα τέτοια εισήγηση και ποιο το περιεχόμενό της.

Οι συνταγματικές ελευθερίες δεν αποτελούν όπλο στα χέρια της κυβέρνησης για να αποφύγει την κριτική στην πολιτική που ασκεί. Ο νομικός κόσμος και κάθε πολίτης πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπος με την κατ’ εξακολούθηση χρήση τέτοιων μεθοδεύσεων που εξευτελίζουν τα συνταγματικά δικαιώματα και απειλούν να μονιμοποιήσουν τις πιο επικίνδυνες μορφές κατάχρησης εξουσίας.

 
   
   
   
   
15 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Θέλουν να «πειράξουν» το άρθρο 168 του Ποινικού Κώδικα; Ας καταργήσουν την παράγραφο 3!


Θέλουν να «πειράξουν» το άρθρο 168 του Ποινικού Κώδικα; Ας καταργήσουν την παράγραφο 3!

Ανακοίνωση της «Εναλλακτικής Παρέμβασης - Δικηγορικής Ανατροπής», 15/1/2021.

Με το σχέδιο νόμου του Υπουργείου με τίτλο «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ», που κατατέθηκε χτες 14.1.2021 προς δημόσια διαβούλευση, προωθείται η τροποποίηση του άρθρου 168 του Ποινικού Κώδικα περί διατάραξης της λειτουργίας υπηρεσίας και πιο συγκεκριμένα τυποποιείται στην πρώτη παράγραφο ως αδίκημα η είσοδος και παραμονή στον χώρο δημόσιας υπηρεσίας (ή ΟΤΑ ή ΝΠΔΔ ή επιχείρησης κοινής ωφέλειας) «παρά την ρητή εναντίωση» της τελευταίας.

Το γεγονός ότι η τροποποίηση ενός άρθρου του Ποινικού Κώδικα προωθείται με διάταξη σ/ν του Υπουργείου Παιδείας που αφορά στα Πανεπιστήμια, καταδεικνύει τον πυρήνα της λογικής τη κυβέρνησης. Ακόμη και στα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν προκρίνεται η επένδυση στα ίδια τα ΑΕΙ, στο προσωπικό τους, στις υποδομές τους, στους φοιτητές τους, αλλά η αυταρχικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας, η αστυνομευμένη καθημερινότητα, η λογοκρισία, η καταστολή.

Η τροποποίηση αυτή τελεί σε αρμονία (αυτό θα πει καλή νομοθέτηση) με τις υπόλοιπες διατάξεις του σχεδίου νόμου αυτού, οι οποίες καθιερώνουν την πρωτοφανή στα ευρωπαϊκά χρονικά πανεπιστημιακή αστυνομία, τις διαγραφές φοιτητών, την αυστηροποίηση των πειθαρχικών μέτρων κατά φοιτητών.

Η τροποποίηση του συγκεκριμένου άρθρου του ΠΚ αυστηροποιεί και επεκτείνει την αντικειμενική υπόσταση ενός «αδικήματος», προκειμένου να αποτρέψει (και να καταστείλει ποινικά) το πλήθος των συλλογικών κοινοποιήσεων των φοιτητικών συλλόγων, που συχνά παρεμβαίνουν στις συνεδριάσεις των οργάνων διοίκησης των ΑΕΙ στην προσπάθεια υπεράσπισης των φοιτητικών συμφερόντων και δικαίων.

Φυσικά η εφαρμογή της αφορά και κάθε άλλο όργανο νπδδ ή υπηρεσία, όπως λ.χ. δημοτικά/περιφερερειακά συμβούλια

Είναι τόσο φαιδρή η προσπάθεια ποινικοποίησης των παραστάσεων διαμαρτυρίας, που δεν παρακωλύουν τη λειτουργία μιας υπηρεσίας, καθώς, όπως προωθείται η συγκεκριμένη διάταξη προς ψήφιση, θα απειλείται με ποινή φυλάκισης έως τρία έτη ο/η διοικούμενος/η που εισέρχεται σε μια υπηρεσία π.χ. χωρίς ραντεβού (εν καιρώ πανδημίας) και επιμένει να εξυπηρετηθεί ενώ π.χ. ο υπάλληλος του ζητά να βγει έξω.

Θα συμφωνήσουμε ότι το άρθρο 168 Π.Κ. χρήζει τροποποίησης και συγκεκριμένα κατάργησης, ειδικά το ιδιώνυμο αδίκημα της διατάραξης της διενέργειας των πλειστηριασμών.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν: Αν θέλουν να «πειράξουν» το άρθρο 168 του Ποινικού Κώδικα, ας καταργήσουν την παράγραφο 3!

 
   
   
   
   
14 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ανακοίνωση της Εναλλακτικής για την απεργία πείνας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα


Σταματά την απεργία πείνας ο Κουφοντίνας | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Ανακοίνωση της Εναλλακτικής Παρέμβασης – Δικηγορικής Ανατροπής για την απεργία πείνας του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα (14/1/2021)

Η μεταχείριση του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα υπερβαίνει κάθε έννοια κράτους δικαίου και πρέπει να αποδοκιμαστεί από το σύνολο του νομικού κόσμου και από κάθε δημοκρατικό πολίτη.

Ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας εκτίει ποινή πολλαπλής ισόβιας κάθειρξης, όντας έγκλειστος επί δεκαοκτώ συναπτά έτη από τον Σεπτέμβριο του 2002, οπότε και αυτοβούλως παραδόθηκε. Σύμφωνα με το ποινικό μας σύστημα και τον σωφρονιστικό κώδικα, οι όροι του εγκλεισμού και τα δικαιώματα ενός κρατούμενου δεν εξαρτώνται από το είδος των αδικημάτων που αυτός έχει τελέσει.

Παρά την γενική αυτή αρχή, που κάθε κράτος δικαίου συνομολογεί, ο συγκεκριμένος κρατούμενος έχει τύχει μιας εκδικητικής αντιμετώπισης που δεν έχει όμοιά της στα ποινικά και σωφρονιστικά χρονικά.

  • Αν και θεμελίωσε δικαίωμα άδειας από το 2010, το στερήθηκε επί επτά συναπτά έτη, με την πρώτη άδεια να του χορηγείται το 2017.
  • Αν και δεν παραβίασε καμία υποχρέωση κατά τις χορηγηθείσες άδειες τα έτη 2017 έως 2019, δικαιώνοντας απόλυτα τους έξι διαφορετικούς εισαγγελικούς λειτουργούς που υπέγραψαν τη χορήγησή τους, εντελώς αυθαίρετα στερείται εκ νέου το δικαίωμα της άδειας από τον Μάρτιο του 2019.
  • Αν και η μεταγωγή του στις αγροτικές φυλακές του Βόλου δεν διατάραξε σε τίποτα την έκτιση της ποινής του και κανένα πειθαρχικής ή άλλης φύσης παράπτωμα του αποδόθηκε, η κυβέρνηση μεθόδευσε την ψήφιση φωτογραφικής διάταξης (άρθρο 3 του ν.4760/2020) για την απομάκρυνσή του από τις αγροτικές φυλακές και την επαναμεταγωγή του στο αρχικό κατάστημα από το οποίο μετήχθη. Με τον ίδιο νόμο προστίθεται ως κώλυμα για την λήψη άδειας η εκκρεμής δίωξη για πλημμέλημα, στα πλαίσια της ίδιας μεθόδευσης.

Και σαν να μην έφταναν όλες αυτές οι υπερβάσεις και οι καταφανώς φωτογραφικές νομοθετικές μεταβολές, ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας μετήχθη την προπαραμονή των Χριστουγέννων, στις 23/12/2020, στις φυλακές Δομοκού, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του νόμου που η ίδια η κυβέρνηση ψήφισε, σύμφωνα με τον οποίο ο κρατούμενος θα έπρεπε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό. Πρόκειται για το τέλος μιας μακρόχρονης εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας, πριν αυτή γίνει κυβέρνηση, καθώς και μερίδας ΜΜΕ, που επί χρόνια πολιτικοποιούν την έκτιση της ποινής ενός κρατουμένου του οποίου η δίκη και καταδίκη έχει λήξει αμετάκλητα εδώ και χρόνια..

Κατόπιν τούτων ο κρατούμενος ξεκίνησε απεργία πείνας από 8/1/2020, ζητώντας να επαναμεταχθεί στις αγροτικές φυλακές Βόλου, άλλως στον Κορυδαλλό όπως και ο νόμος που ψήφισε η κυβέρνηση ορίζει. Η ζωή του διατρέχει κίνδυνο, καθώς έχει ήδη απολέσει σημαντικό βάρος (5,5 κιλά μέσα σε 5 ημέρες) και έχει μεγάλη απώλεια δυνάμεων δεδομένης και της ηλικίας του.

Απευθυνόμαστε σε κάθε νομικό και σε κάθε δημοκρατικό πολίτη: η θανατική ποινή έχει πάψει να εφαρμόζεται στην Ελλάδα από το 1972 και καταργήθηκε οριστικά το 1993. Στόχος του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι η εξόντωση ή η εκδίκηση. Η τόσο ωμή καταπάτηση του νόμου και των δικαιωμάτων από την κυβέρνηση και το κράτος είναι κάτι που δεν αφορά αποκλειστικά τον συγκεκριμένο κρατούμενο ή τους ομοϊδεάτες του, αλλά τον κάθε πολίτη. Το αίτημα του κρατούμενου είναι δίκαιο και συντασσόμαστε με την ικανοποίησή του.

Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή

 
   
   
   
   
14 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Επιστολή της Εναλλακτικής προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Ορεστιάδας


Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, ουρανός, φυτό, γήπεδο μπάσκετ, σπίτι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Επιστολή της ΕΠ-ΔΑ προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Ορεστιάδας.

Αθήνα, 13/1/2021.

Κοινοποίηση: Πρόεδρο και μέλη ΔΣ Δικηγορικού Συλλόγου Ορεστιάδας

Θέμα: Περιεχόμενο ψηφίσματος για "ακύρωση δημιουργίας Hot Spot"

Αγαπητές/οι συνάδελφοι,

Ως Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή* θέλουμε να απευθυνθούμε στους/στις συναδέλφους/συναδέλφισσες του Δικηγορικού Συλλόγου Ορεστιάδας, με αφορμή τη δημοσιοποίηση καλέσματος από τον Σύλλογό σας, μέσω της πλατφόρμας AVAAZ, με σκοπό την συγκέντρωση υπογραφών για την «ακύρωση δημιουργίας HOT SPOT» -στην πραγματικότητα επέκτασης του υπάρχοντος- στο Φυλάκιο Ν. Έβρου.

Ως δημοκρατικοί πολίτες, συνάδελφοι/ισσες και υπερασπιστές ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών εκπλαγήκαμε και σοκαριστήκαμε με την επιχειρηματολογία του εν λόγω ψηφίσματος σχετικά με την απόφαση της κυβέρνησης για επέκταση του ΚΥΤ/ΠΡΟΚΕΚΑ στο Φυλάκιο. Δυστυχώς το εν λόγω κάλεσμα, αν και προέρχεται από δικηγόρους, που κατά τεκμήριο - αναμένεται να - υπερασπίζονται το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, φλερτάρει με την ακροδεξιά ρητορική. Αναπαράγει τον κυρίαρχο λόγο, που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες/μετανάστες ως εξωτερικό εχθρό που αποτρέπεται/ επαναπροωθείται για να μην γίνει εσωτερικός, αφήγημα από το οποίο απορρέει άλλωστε και το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής περί «κλειστών» κέντρων,«αποτροπής» εισόδου και διαρκούς παραβίασης της αρχής της μη επαναπροώθησης [1].

Σήμερα στο Φυλάκιο λειτουργεί Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης και Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης πολιτών τρίτων χωρών που εισέρχονται παράτυπα στην Ελλάδα από τα βόρεια χερσαία σύνορα. Πέρα από το ότι θα αναμέναμε μια ανακοίνωση του ΔΣ Ορεστιάδας για τα ανθρώπινα δικαιώματα που πλήττει ο παρατεταμένος εγκλεισμός στις γνωστές συνθήκες κράτησης, θέλουμε να αναλύσουμε πού κατατείνει αυτή η κυβερνητική πολιτική, αλλά και για ποιο λόγο πρέπει (και) ο νομικός κόσμος σύσσωμος να την απορρίψει και να την αντιπαλέψει.

Η έναρξη του παραπάνω καλέσματος του Δ.Σ. Ορεστιάδας με την ανέξοδη διακήρυξη του σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια αποτελεί την μία άκρη του σχήματος που εξελίσσεται σε οξύμωρο, με την κινδυνολογία παρακάτω περί των μεταναστών/στριών-προσφύγων ως εξωτερικού – εσωτερικού εχθρού. Αντιλαμβανόμαστε την ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας, που είναι εν πολλοίς περισσότερο εξοικειωμένη με τη στρατιωτικοποίηση και τη ρητορική περί εθνικής ασφάλειας, ωστόσο ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι οι μετανάστες-πρόσφυγες αποτέλεσαν όλα αυτά τα χρόνια πηγή κέρδους για τις τοπικές οικονομίες και την εθνική οικονομία εν γένει και δεν δικαιολογείται με κανένα τρόπο έτσι κι αλλιώς η «έκπτωση» στα δικαιώματα και μάλιστα από νομικούς. Είναι γνωστό άλλωστε και θλιβερό ότι τα γεγονότα του Φλεβάρη-Μάρτη 2020 που συγκλόνισαν όλους μας, κυρίως με την εργαλειοποίηση των προσφύγων και από τις δύο πλευρές των συνόρων, έδωσαν το περιθώριο σε ακροδεξιές ομάδες εγχώριες και διεθνείς, να εκμεταλλευτούν την επίσημη κυβερνητική πολιτική ώστε να αποκτήσουν πολιτική υπεραξία κυνηγώντας «εισβολείς».

Από θέση αρχής, η δημιουργία και επέκταση δομών εγκλεισμού (που μάλιστα διαφημίζονται από τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου ως «κλειστές δομές») με τις ευλογίες και τη χρηματοδότηση της Ε.Ε., συνιστά πολιτική θεσμικού ρατσισμού, καταπάτησης κάθε ατομικού δικαιώματος και εν τέλει άσκησης μιας βιοπολιτικής περιορισμού και ελέγχου με πιο ωμό τρόπο. Ήδη τα Προ.Κε.Κ.α. ανά τη χώρα είναι γεμάτα με ανθρώπους που για ποικίλους λόγους δεν γίνεται να απελαθούν, οι οποίοι παραμένουν κρατούμενοι για διάστημα άνω του έτους. Αν αναλογιστούμε για ποια ποινικά αδικήματα θα παρέμενε κάποιος κατάδικος υπό κράτηση για διάστημα άνω του έτους, γίνεται αντιληπτός ο τιμωρητικός χαρακτήρας της κράτησης, ο οποίος και μόνο εξ αυτού του λόγου την καθιστά παράνομη.

Τα υπέρογκα χρηματικά ποσά που επενδύονται σε χώρους εγκλεισμού, φράχτες και τεχνολογίες επιτήρησης συνόρων, κατασκευάζουν δυστυχώς έναν εχθρό που βολεύει κυβερνητικές πολιτικές και στρατιωτικοποιούν την προσφυγική/μεταναστευτική πολιτική. Αν τα χρήματα αυτά επενδύονταν στην πραγματική υποδοχή, ένταξη και στην αξιοποίηση του ανθρωπίνου δυναμικού, η ζωή όλων μας θα ήταν πραγματικά καλύτερη. Όσο αναπαράγουμε αυτή την ακροδεξιά – και κυβερνητική – ρητορική, τόσο θα επεκτείνονται χώροι κράτησης και θα επεκτείνεται η δημιουργία τρίτης και τέταρτης κατηγορίας διοικουμένων χωρίς δικαιώματα.

Εξάλλου η ρητορική του φόβου που σχετίζεται με τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, που δεν είναι άλλο παρά παζάρεμα επέκτασης κρατικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης φυσικών πόρων, συγκαλύπτει την πραγματικότητα της κοινής μοίρας των λαών και επιδιώκει να τους καθηλώσει σε μια κοντόφθαλμη διαπραγμάτευση των όρων εκμετάλλευσής τους.

Οι χώροι κράτησης προσφύγων και μεταναστών δεν είναι εθνικός κίνδυνος, είναι εθνική ντροπή.

Ευελπιστούμε ότι με αυτές τις σκέψεις, βοηθούμε τον Δικηγορικό Σύλλογο Ορεστιάδας να αναπτύξει μια συνολική τοποθέτηση αντίθεσης στις απάνθρωπες δομές κράτησης, σε σύζευξη με τον θεσμικό μας ρόλο ως δικηγόρων και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Συναδελφικά,

Οι συναδέλφισσες και συνάδελφοι της παράταξης "Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή".

* Η Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή είναι παράταξη των δικηγόρων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και εκπροσωπείται στο ΔΣ με μία (1) έδρα.

[1] Σύμφωνα με το άρθρο 33 παρ. 1 της Σύμβασης της Γενεύης (1951) για το Καθεστώς των Προσφύγων, η οποία έχει κυρωθεί με το ν.δ. 3989 της 19/26.9.1959, καμιά συμβαλλομένη χώρα δεν θα απελαύνει ή θα επαναπροωθεί, καθ' οιονδήποτε τρόπον, πρόσφυγες, στα σύνορα εδαφών όπου η ζωή ή ελευθερία αυτών απειλούνται για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας ή πολιτικών πεποιθήσεων.

 
   
   
   
   
14 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   2η Σύσκεψη για τα πρόστιμα των συγκεντρώσεων της 17 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χορεύει, στέκεται, περπατάει, δέντρο, πλήθος, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

2η Σύσκεψη για τα πρόστιμα των συγκεντρώσεων της 17 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 8/1/21 η δεύτερη διαδικτυακή συνάντηση δικηγόρων για το ζήτημα των καταχρηστικών προστίμων της 17ης Νοέμβρη και της 6ης Δεκέμβρη.

Μετά τη δημοσιοποίηση της πρώτης σύσκεψης και σχετικές επικοινωνίες που ακολούθησαν, έχουμε πλέον εικόνα για επιβολή καταχρηστικών προστίμων σε 12 πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Ηράκλειο, Χανιά, Ρέθυμνο, Ξάνθη, Καλαμάτα, Καρδίτσα, Μυτιλήνη, Κέρκυρα, Ηγουμενίτσα.

Οι δικηγόροι που συμμετείχαμε ανταλλάξαμε πληροφορίες για τον αριθμό των προστίμων, τις υποβληθείσες αντιρρήσεις, τις προσφυγές που ετοιμάζονται να υποβληθούν στα διοικητικά δικαστήρια και συνακόλουθα νομικά ζητήματα. Ήδη στη Θεσσαλονίκη κατατέθηκαν τα πρώτα δικόγραφα και έπονται τις επόμενες μέρες καταθέσεις σε διάφορες πόλεις. Κοινή ήταν η πεποίθηση ότι τα πρόστιμα πρέπει να αμφισβητηθούν δικαστικά όσο γίνεται πιο γρήγορα – πέραν της απαραίτητης πολιτικής και κινηματικής καμπάνιας για την ακύρωσή τους. Στα πλαίσια των δικαστικών ενεργειών, θα κατατεθεί αίτημα για πιλοτική δίκη στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ως δικηγόροι συντονιζόμαστε με κάθε πρωτοβουλία που επιδιώκει την ακύρωση των προστίμων και οργανώνει την αλληλεγγύη στους πολίτες στους οποίους υπεβλήθησαν, για τον λόγο αυτό συμμετείχαν στη συνάντησή μας και αντιπρόσωποι της Επιτροπής πολιτικών συλλογικοτήτων, σωματείων, κοκ, που έχει δημιουργηθεί.

Να μην μείνει κανένας και καμία μόνη απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία, τις διώξεις και τα καταχρηστικά πρόστιμα! Να υπερασπιστούμε σε όλα τα επίπεδα τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες!

Για δικηγόρους που επιθυμούν επικοινωνία μαζί μας, αποστολή email στη διεύθυνση: antidoto17@yahoo.co.uk.

 
   
   
   
   
εκτύπωση