30 Σεπτεμβρίου 2020
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011
2019
2020
- Φεβρουάριος
- Μάρτιος
- Απρίλης
- Μαϊος
- Ιούλιος











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις 2020

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





6 Ιουλίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ενα αντισυνταγματικό νομοσχέδιο που θα κουρελιαστεί στην πράξη (του Θ. Καμπαγιάννη)


Αναδημοσιεύουμε άρθρο του Θανάση Καμπαγιάννη, συμβούλου στο ΔΣ του ΔΣΑ με την "Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή" (6/7/2020):

Ενα αντισυνταγματικό νομοσχέδιο που θα κουρελιαστεί στην πράξη

Τι το πραγματικά διαφορετικό φέρνει το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις που κατέθεσε η κυβέρνηση και σχεδιάζεται να ψηφιστεί από τη Βουλή αυτή την εβδομάδα; Οχι πάντως τη δυνατότητα του κράτους να παρενοχλεί, να απαγορεύει και να διαλύει δημόσιες συναθροίσεις.

Οσοι ζήσαμε ως συμμετέχοντες το μεγάλο αντιμνημονιακό κίνημα του 2010-2012, ξέρουμε από πρώτο χέρι το μέγεθος της βίας που χρησιμοποιήθηκε για τη διάλυση των μαζικών συγκεντρώσεων με ΜΑΤ, χημικά και στημένα κατηγορητήρια. Τι μπορεί να αλλάξει λοιπόν, και μάλιστα προς το χειρότερο, έχοντας μια τόσο πρόσφατη πικρή εμπειρία;

Το υπό ψήφιση νομοσχέδιο επιχειρεί να πλήξει τον πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι μετατρέποντας την ελευθερία από κανόνα σε εξαίρεση. Σύμφωνα με το άρθρο 11 παρ. 1 του Συντάγματος, κάθε συνάθροιση είναι εκ των προτέρων ελεύθερη και νόμιμη με την προϋπόθεση να πραγματοποιείται «ήσυχα και χωρίς όπλα», κατ’ εξαίρεση δε στην παράγραφο 2 περιγράφονται οι περιορισμοί που τίθενται υπέρ της δημόσιας τάξης.

Το νομοσχέδιο, κατ' απόλυτη αντίθεση προς τη συνταγματική διάταξη, αλλάζει το πρόσημο: κάθε δημόσια συνάθροιση βαφτίζεται εκ των προτέρων δυνάμει παράνομη.

Για να κατακτήσει τη νομιμότητά της, οι διοργανωτές της πρέπει να προβούν σε γνωστοποίηση (α. 3 παρ. 1), ορισμό οργανωτή (α. 3 παρ. 2), συνεργασία με κρατικό διαμεσολαβητή (α. 4 και 5), κ.λπ., εξουσίες που απονέμονται σύμπασες στην Αστυνομία. Κάθε μη γνωστοποιηθείσα συνάθροιση μπορεί να διαλυθεί εξ αυτού και μόνο του λόγου (α. 9 παρ. 1 εδ. δ), ανεξαρτήτως του αν είναι ειρηνική ή όχι! Πρόκειται για κραυγαλέα αντισυνταγματικό νομοθέτημα που, αντί να εξασφαλίζει την εφαρμογή της συνταγματικής διάταξης του άρθρου 11, τη διαστρέφει και την καταργεί.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι επιχειρεί να «βάλει τάξη στο χάος» των συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Δεν θα μιλήσω για το χάος της Πανεπιστημίου, του δρόμου όπου τυχαίνει να εργάζομαι, με τον «Μεγάλο Περίπατο».

Αν η κυβέρνηση ήθελε την εφαρμογή της συνταγματικής νομιμότητας, θα κατέθετε έναν νόμο που θα οριοθετούσε τις απαγορεύσεις της αστυνομικής αρχής για λόγους δημόσιας τάξης, όπως το προβλέπει η παράγραφος 2 του άρθρου 11. Τουναντίον, πιστή στη συντηρητική της ιδεοληψία, η κυβέρνηση ξεπατίκωσε ένα χουντικό διάταγμα του 1971 και επέλεξε τον δρόμο της γενικευμένης ποινικοποίησης του δικαιώματος της συνάθροισης.

Ετσι, χιλιάδες πολίτες οι οποίοι θα συμμετάσχουν σε μια συγκέντρωση που δεν διαθέτει την αστυνομική άδεια θα τελέσουν το ιδιώνυμο αδίκημα του άρθρου 13 του υπό ψήφιση νόμου. Μάλιστα, με δεδομένη την προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης μέχρι 1 έτος σε συνδυασμό με τον νεοπαγή θεσμό της «ποινικής διαταγής» του άρθρου 409 του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, είναι δυνατή η επιβολή της συγκεκριμένης ποινής χωρίς καν ακροαματική διαδικασία (!) και με μόνο στοιχείο μία φωτογραφία, αν βρεθούν πρόθυμοι εισαγγελείς και δικαστές.

Οσο δε για την αντικειμενική αστική ευθύνη του οργανωτή για τυχόν ζημιές που θα προκληθούν στη διάρκεια της συνάθροισης, δεν έχουμε παρά να απευθύνουμε το ακόλουθο ρητορικό ερώτημα: θα αποδεχόταν ο κύριος Χρυσοχοΐδης τη νομοθέτηση αντικειμενικής αστικής ευθύνης του εκάστοτε υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τυχόν πράξεις βίας και αυθαιρεσίας εκ μέρους αστυνομικών οργάνων; Θα ήταν πρόθυμος να πληρώσει από την προσωπική του περιουσία την αποζημίωση που δικαιούται ο κ. Ινδαρές; Αστεία πράγματα.

Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, η κυβέρνηση αντί να κοιτάζει προς το μέλλον έχει επίμονα στραμμένο το βλέμμα της στο παρελθόν. Είμαστε αντιμέτωποι με μια ανομολόγητη ρεβάνς κατά του νομικού αποτυπώματος του συσχετισμού της Μεταπολίτευσης, που η δεξιά παράταξη ποτέ δεν χώνεψε και διαρκώς επιθυμεί την ανατροπή του.

Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας πίσω ακόμα και από τον συμβιβασμό που αναγκάστηκε να αποδεχτεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το Σύνταγμα του 1975, υποχωρώντας ο ίδιος από το σχέδιο μιας κηδεμονευόμενης δημοκρατίας και ενός καχεκτικού φιλελευθερισμού (την πολιτική αυτή απόπειρα και την ήττα της, όπως αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα, έχει αποτυπώσει υποδειγματικά ο Χαράλαμπος Κουρουνδής στο βιβλίο του «Το Σύνταγμα και η Αριστερά: από τη "βαθεία τομή" του 1963 στο Σύνταγμα του 1975», εκδόσεις Νήσος, Αθήνα 2018).

Επιτρέψτε μου μια πρόβλεψη: ο νόμος θα ψηφιστεί με δεδομένη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας (ενδιαφέρον είναι το ερώτημα της στάσης του Κινήματος Αλλαγής, που καλείται να αποφασίσει αν θα συνομολογήσει τις αντι-μεταπολιτευτικές εμμονές της Δεξιάς).

Αλλά η εφαρμογή του θα γυρίσει μπούμερανγκ στους εμπνευστές του. Κι αυτό γιατί εναπόκειται τελικά στους οργανωτές των συγκεντρώσεων αν θα εφαρμόσουν τον νόμο ή το Σύνταγμα. Ωστόσο κανένα σωματείο, συλλογικότητα ή φορέας του ευρύτερου εργατικού και λαϊκού κινήματος δεν θα εφαρμόσει έναν καταφανώς αντισυνταγματικό νόμο.

Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση θα καταφέρει να πολιτικοποιήσει κάθε συνάθροιση, οποιοδήποτε και αν είναι το περιεχόμενό της, προσδίδοντάς της αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Και αν και είναι βέβαιο ότι τα πολύπαθα ποινικά πινάκια αυτής της χώρας θα ταλαιπωρηθούν από τους μαθητευόμενους κυβερνητικούς μάγους, στο τέλος ο νόμος αυτός θα κουρελιαστεί για τον απλούστατο λόγο ότι η ελευθερία θα βρει τον τρόπο της να αναπνεύσει. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα ηττηθεί.

 
   
   
   
   
3 Ιουλίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η de facto κατάργηση των διαδηλώσεων, συγκεντρώσεων και ανοιχτών διαμαρτυριών (της Αλέκας Ζορμπαλά)


Αναδημοσιεύουμε κείμενο της δικηγόρου Αθηνών Αλέκας Ζορμπαλά για το υπό ψήφιση νομοσχέδιο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για τις διαδηλώσεις:

Η de facto κατάργηση των διαδηλώσεων, συγκεντρώσεων και ανοιχτών διαμαρτυριών!

Με το σχέδιο νόμου, που κατέθεσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιχειρείται σαφώς, όχι κάποια λειτουργική ρύθμιση των δημόσιων συναθροίσεων, αλλά η επιβολή τέτοιων και τόσων περιορισμών, που, αν τηρηθούν, οδηγούν νομοτελειακά στον υπέρμετρο περιορισμό και, εν τοις πράγμασι, στην κατάργηση του δικαιώματος του Συνέρχεσθαι, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά και όπως αυτό ασκήθηκε στις δεκαετίες της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου.

Πολύ συνοπτικά:

1) Σκοπός του είναι η διασφάλιση της δημόσιας ασφάλειας και η μη διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής μιας περιοχής.

Για το σκοπό αυτό δεν χρειαζόταν νέος νόμος, από την στιγμή, που υπάρχει ολόκληρο νομοθετικό πλέγμα χουντικής προέλευσης εν ισχύ, που καμία από τις “σοσιαλιστικές” κυβερνήσεις, ή την “πρώτη φορά αριστερά” δεν κατάργησε (ΝΔ 794/1971, ΒΔ 269/1972, ΝΔ 797/1971), αλλά και το ΠΔ 131/91, που ρυθμίζουν ακριβώς τα θέματα αυτά.
Ίσως να “ντρέπονται” εκεί στην ΝΔ να βασισθούν σε χουντικά νομοθετήματα και ως εκ τούτου, νομοθετούν ακριβώς τα ίδια και με επιπλέον δυσμενέστερες διατάξεις ...

2) Θεωρείται ως “Διατάραξη”, άρα και η δυνατότητα του Κράτους να απαγορεύει ή να διαλύει μια συνάθροιση, η “σοβαρή παρεμπόδιση της κίνησης των πολιτών και γενικά η διασάλευση της ομαλής κοινωνικής και οικονομικής ζωής μιας περιοχής.” Άρα κάθε διαδήλωση, συγκέντρωση κλπ, εν δυνάμει συνιστά Διατάραξη, πλην αυτών, που θα γίνονται στη “γυάλα”...

3) Καθιερώνεται μια νέα ιδιότητα στην ελληνική πολιτική σκηνή, αυτή του Οργανωτή της συνάθροισης (φυσικά πρόσωπα, συλλογικότητες, αλλά και το φυσικό πρόσωπο της κάθε συλλογικότητας, που θα δηλώνεται ως υπεύθυνος).

Ο Οργανωτής θα ευθύνεται ποινικά, αλλά και αστικά, αποζημιώνοντας (και με την ατομική του περιουσία) οποιονδήποτε υπέστη βλάβη προσωπική ή βλάβη της περιουσίας του, από τους συμμετέχοντες στην συνάθροιση. Συλλογική και Αντικειμενική ευθύνη ταυτόχρονα!!!

Ο Οργανωτής οφείλει να γνωστοποιεί έγκαιρα στην αστυνομία ή στο λιμενικό (αυτό μάλλον για τις διαμαρτυρίες των λιμενεργατών, γιατί τίποτα δεν αφήνει στην τύχη του αυτό το Σχέδιο Νόμου) τα ακριβή στοιχεία του, τον χρόνο, τόπο, έναρξη, διάρκεια συνάθροισης, αριθμό συμμετεχόντων, σκοπό και δρομολόγιο (!!!), άλλως η “αυθόρμητη” συνάθροιση “δύναται να επιτραπεί”, δηλ. και για να μην μας κοροϊδεύουν, απαγορεύεται.

Ο Οργανωτής επίσης, οφείλει να συνεργάζεται με την αστυνομία για την τήρηση της τάξης, να συμμορφώνεται στις υποδείξεις της, και να την καλεί να απομακρύνει από το σώμα της διαδήλωσης άτομα, που χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα, φέρουν όμως αντικείμενα πρόσφορα για την άσκηση βίας (!!!), δηλ.τα πάντα!

4) Όμως έχουμε και τυποποίηση μιας νέας αστυνομικής και λιμενικής ιδιότητας, αυτής του Διαμεσολαβητή! Ο οποίος θα επιφορτίζεται με το τιτανοτεράστιο καθήκον για την δημιουργία άμεσης επαφής, διαρκούς συνεργασίας και επικοινωνίας μεταξύ του Οργανωτή της συνάθροισης και των αστυνομικών αρχών! Ο σύνδεσμός μας δηλ.στην Ασφάλεια...
Αναλογίζεται κανείς, αν κάποιος από την κυβέρνηση, από το υπουργείο ΠροΠο, από όλους αυτούς του πολιτικούς και νομικούς μανδαρίνους, έχει συμμετάσχει, έστω και μία φορά στη ζωή του σε διαδήλωση, αλλιώς, ακόμα και εν γνώσει τους δεν θα είχαν την αφέλεια να προτείνουν τέτοια ανερμάτιστα και ανεδαφικά μέτρα.

5) Οι αστυνομικές αρχές μπορούν να απαγορεύσουν μια συνάθροιση, αν ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΟΥΝ κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια ή διατάραξη της οικονοικοκοινωνικής ζωής, με κριτήρια α) ο εκτιμώμενος αριθμό των συμμετεχόντων (???) (β) η περιοχή πραγματοποίησής της, (γ) ο βαθμός επικινδυνότητας αυτής ως προς την πιθανότητα διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων και διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής (!!!).

Εν ολίγοις κάθε διαδήλωση στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια της κάθε πολιτικής ηγεσίας και στο έλεος του κάθε αστυνομικού ή λιμενικού διευθυντή.

Μία συνάθροιση μπορεί, επίσης, να απαγορευθεί και αν ο σκοπός της είναι αντίθετος σε άλλη συνάθροιση, που ήδη έχει γνωστοποιηθεί. Εν ολίγοις, απαγόρευση αντισυγκεντρώσεων.

6) Ακόμα όμως και αν έχεις περάσει με επιτυχία το σκληρό τεστ και σου έχει δοθεί η άδεια για να προχωρήσεις σε μια συνάθροιση, υπάρχει μετά το στάδιο και η δυνατότητα από πλευράς αρχών, της επιβολής Περιορισμών και σε μελλούμενη συνάθροιση, αλλά και σε συνάθροιση εν εξελίξει... Αρκεί και μόνον να πιθανολογείται, ότι η διεξαγωγή της προκαλεί μεγάλη διατάραξη στην κοινωνικοοικονομική ζωή της περιοχής, λόγω ιδίως του αριθμού των συμμετεχόντων και λαμβάνοντας υπόψη ιδίως τις ειδικότερες κυκλοφοριακές και άλλες ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες.

7) Σε περίπτωση Απείθαρχων, σε περίπτωση αυτών, που δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις, τότε ακολουθεί το στάδιο της Διάλυσης!

Διαδήλωση χωρίς άδεια, απαγορευμένη διαδήλωση, μη τήρηση περιορισμών, καθώς και εάν κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης διαπραχθούν αδικήματα (αδιακρίτως και αορίστως), τότε οι αστυνομικές και λιμενικές αρχές επεμβαίνουν (όπως πάντα, άλλωστε, έκαναν) και την διαλύουν με κάθε ΝΟΜΙΜΟ, ΠΡΟΣΦΟΡΟ & ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΜΕΣΟ... Άρα και εφόσον δεν απαγορεύεται ρητώς, εκτός από το ξύλο και τα χημικά με τα οποία έχουν δηλητηριάσει γενιές και γενιές, στην έννοια του νόμιμου μέσου υπάγεται και η χρήση πιστολιών. Πεδίον δόξης λαμπρό για τους Ράμπο της Ασφάλειας!

8) Και βεβαίως βεβαίως, αν παρά την απαγόρευση συμμετέχεις σε συνάθροιση, ή σε αντισυγκέντρωση τιμωρείσαι με φυλάκιση μέχρι ενός έτους.

Αν επιχειρήσεις να αλλοιώσεις τον ειρηνικό χαρακτήρα της συνάθροισης με φυλάκιση μέχρι δύο έτη (ποιός είναι αυτός που θα κρίνει άραγε, ποιές είναι οι προθέσεις, ποιές είναι οι προπαρασκευαστικές πράξεις αυτές, με τις οποίες επιχειρείται η αλλοίωση του ειρηνικού χαρακτήρα; Και υπάρχει άραγε τέτοιο αδίκημα; Πάντως, όσο ζω, συνεχώς μαθαίνω!)

Ως επιμύθιο δεν διστάζω να πω, ότι με το προτεινόμενο Σχέδιο Νόμου, επιχειρείται εν τοις πράγμασι η κατάργηση του Συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος των δημοσίων συναθροίσεων.

Όλα και όλοι όμως δοκιμάζονται στην πράξη και στους δρόμους!

Και να μην ξεχνά η Κυβέρνηση, ότι εν μέσω χούντας, τρόμου, δολοφονιών, βασανιστηρίων και απαγορεύσεων, και διαδηλώσεις έγιναν, και η Νομική έγινε και το Πολυτεχνείο!

 
   
   
   
   
31 Μαϊου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Νέος Πτωχευτικός Κώδικας: από δω και πέρα, θα αποφασίζουν οι τραπεζίτες (του Π. Κολοβού)


Δημοσιεύουμε μια πρώτη ανάλυση του προσχεδίου του Νέου Πτωχευτικού Κώδικα από τον δικηγόρο Παναγιώτη Κολοβό, μέλος της "Εναλλακτικής Παρέμβασης - Δικηγορικής Ανατροπής".

Νέος Πτωχευτικός Κώδικας: από δω και πέρα, θα αποφασίζουν οι τραπεζίτες

Νέος Πτωχευτικός κώδικας στα σκαριά στην υπηρεσία των τραπεζών και των λοιπών κερδοσκόπων.

Εν μέσω της βαθύτερης οικονομικής κρίσης που εξελίσσεται παγκόσμια, όπως όλα δείχνουν και ενώ η ελληνική κοινωνία κάθε άλλο παρά έχει συνέλθει οικονομικά από την προηγούμενη κρίση και την βαθιά ύφεση που ακολούθησε, η Κυβέρνηση επεξεργάζεται, για να δώσει στην δημοσιότητα για διαβούλευση, με συνοπτικές διαδικασίες – όπως συνηθίζει, νέο πτωχευτικό κώδικα. Αυτός ο νέος πτωχευτικός κώδικας θα αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα για τις επιχειρήσεις, αλλά και τους πολίτες που βρίσκονται ή θα βρεθούν σε αδυναμία πληρωμών των υποχρεώσεων τους.

Ο στόχος είναι βέβαια, για άλλη μια φορά, να ενισχυθεί η θέση των Τραπεζών, να απαλλαγούν από το βάρος των κόκκινων δανείων αλλά και να μεγαλώσει η πίτα των κερδών, για τις τράπεζες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, που κερδοφορούν παρά την κρίση. Το προσχέδιο του Νέου Πτωχευτικού Κώδικα, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί επίσημα, δόθηκε στη δημοσιότητα από την «Καθημερινή» στις 17/4/2020 και σε αυτό βασίζεται ο σχολιασμός που ακολουθεί.

Πτώχευση για όλους

Ο νέος πτωχευτικός κώδικας, περιλαμβάνει πολλές αλλαγές, που δεν είναι σκόπιμο να παρατεθούν αναλυτικά, σε ένα άρθρο σαν το παρόν. Η σημαντικότερη αλλαγή όμως , είναι ότι γίνεται υποκείμενο πτώχευσης, όχι μόνο όποιος (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) έχει την εμπορική ιδιότητα, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, αλλά κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δηλαδή, όποιος έχει χρέη και δεν μπορεί να τα εξυπηρετήσει, ανεξαρτήτως αν είναι επιχείρηση, μισθωτός, συνταξιούχος ή άνεργος. Και βεβαίως υφίσταται και τις συνέπειες της πτώχευσης, δηλαδή απαλλαγή από τα χρέη, με προϋπόθεση όμως, την απώλεια και ρευστοποίηση του συνόλου της περιουσίας του. Επίσης, με την νέα διάταξη, μπορούν να τεθούν σε πτώχευση και νομικά πρόσωπα που δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα, πχ σύλλογοι, σωματεία κλπ. (άρθρο 2).

Δεύτερη σημαντική αλλαγή, επέρχεται στο πότε υπάρχει αδυναμία πληρωμής. Ενώ μέχρι σήμερα προϋπόθεση για την πτώχευση ήταν, να τεκμαίρεται μόνιμη και γενική αδυναμία πληρωμής, με τις προβλέψεις του νομοσχεδίου, οι πιστωτές (τράπεζες – funds) θα μπορούν να οδηγήσουν τον οφειλέτη σε πτώχευση, εάν επί εξάμηνο δεν καταβάλει το 40% των ληξιπρόθεσμων οφειλών του. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ότι αίτηση για πτώχευση μπορεί να υποβάλει και ένας μόνος πιστωτής, σημαίνει ότι μία τράπεζα μόνο, μπορεί να οδηγήσει τον οφειλέτη σε πτώχευση, αν δεν εξυπηρετεί κανονικά τις δόσεις του για ένα εξάμηνο. Αν κάποιος λοιπόν, δεν μπορεί να πληρώσει το στεγαστικό του δάνειο, επί ένα εξάμηνο, επειδή για παράδειγμα, τέθηκε σε εκ περιτροπής εργασία, με τα νέα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας και έχασε το μισό εισόδημα του, θα μπορεί να τεθεί σε διαδικασία πτώχευσης από τους δανειστές του (άρθρα 3 και 5).

Τρίτη σημαντική αλλαγή, είναι ότι πλέον στην πτωχευτική περιουσία, στην οποία φυσικά εντάσσεται όλη η ακίνητη περιουσία του οφειλέτη, ακόμα και η κύρια κατοικία, περιλαμβάνεται επίσης, «το μέρος του ετησίου εισοδήματός που υπερβαίνει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης». Δηλαδή, εφόσον ισχύει η πτώχευση και για φυσικά πρόσωπα, μπορούν να ενταχθούν στην πτωχευτική περιουσία και εισοδήματα όπως μισθοί και συντάξεις, εφόσον ξεπερνούν ένα ποσό, που καθορίζεται σήμερα περίπου στα 540 ευρώ άνά άτομο και 900 ευρώ για ζευγάρι, ενώ μέχρι σήμερα ο μισθός ήταν ακατάσχετος στο σύνολο του για χρέη προς ιδιώτες (όχι για το κράτος). Ο μισθός παραμένει βέβαια ακατάσχετος, αλλά με την συγκεκριμένη διατύπωση, εφόσον δεν εξαιρείται ρητά, μπορεί να ενταχθεί στην πτωχευτική περιουσία και έτσι με δικαστική απόφαση, μέρος του να κατευθύνεται υποχρεωτικά στους πιστωτές (άρθρο 18).

Τέταρτη σημαντική αλλαγή, είναι ότι καταργείται η διάταξη του ισχύοντος πτωχευτικού κώδικα (άρ. 71) που προέβλεπε ότι: «Ο εισηγητής [σ.: του Πτωχευτικού Δικαστηρίου] μπορεί, με αιτιολογημένη διάταξή του, μετά από πρόταση του συνδίκου, να επιτρέπει την καταβολή του αναγκαίου χρηματικού ποσού (από τα εισοδήματα της υπό πτώχευση εταιρείας) προς τον οφειλέτη για τη στοιχειώδη διατροφή αυτού και της οικογένειάς του που περιλαμβάνει τα απολύτως αναγκαία για τη συντήρησή τους». Συνεπώς, ακόμα και το δικαίωμα στην ελάχιστη αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη, υποχωρεί μπροστά στα συμφέροντα των πιστωτών.

Η αποτυχημένη συνταγή του εξωδικαστικού μηχανισμού

Στον πτωχευτικό κώδικα, εντάσσεται σαν ξεχωριστό κεφάλαιο, με τίτλο «διαδικασίες πρόληψης αφερεγγυότητας» η ρύθμιση οφειλών μέσω του «εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών» που ίσχυσε για επιχειρήσεις (Ν. 4469/2017) και επεκτείνεται πλέον και σε φυσικά πρόσωπα – οφειλέτες (άρ. 113-121). Βεβαίως, η συγκεκριμένη διαδικασία, δεν σημείωσε καμία ιδιαίτερη επιτυχία και πρακτικά έμεινε σε αχρησία, αφού εκτός από μια περίπλοκη και εξαιρετικά τεχνοκρατική και γραφειοκρατική διαδικασία ένταξης, προϋπέθετε τη συμφωνία της πλειοψηφίας των δανειστών για να υπάρξει ρύθμιση, χωρίς να προβλέπει κάποια διαδικασία αναγκαστικής ρύθμισης, σε περίπτωση που δεν συναινούσαν, όπως θα ήταν μια δικαστική απόφαση. Για παρόμοιους λόγους, όπως και λόγω εξαιρετικά αυστηρών κριτηρίων ένταξης, αποδείχτηκε φιάσκο και η λεγόμενη «Προστασία της Κύριας Κατοικίας» του Ν. 4605/2019, που προϋποθέτει ρύθμιση μέσω παρόμοιας πλατφόρμας, μετά την κατάργηση της σχετικής διάταξης του Νόμου Κατσέλη. Και στις δύο περιπτώσεις λίγες αιτήσεις έχουν προχωρήσει και έχουν γίνει τελικά δεκτές.

Η γενίκευση μιας παρόμοιας διαδικασίας στα πλαίσια του πτωχευτικού κώδικα, προϊδεάζει για την αποτυχία αυτής της προληπτικής διαδικασίας και την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των πτωχεύσεων. Άλλωστε οι περισσότερες διατάξεις του νέου Κώδικα αποσκοπούν στην απλοποίηση και την επιτάχυνση της διαδικασίας της πτώχευσης, προς όφελος φυσικά κυρίως των Τραπεζών.

Οι τράπεζες πάνω απ’ όλα!

Άλλες σημαντικές αλλαγές που αφορούν κυρίως τις υπό πτώχευση επιχειρήσεις, είναι οι εξής:

– Στη διαδικασία διάσωσης – εξυγίανσης επιχειρήσεων τίθεται ως βασικός κανόνας ότι δεν θα χειροτερεύσει η θέση του πιστωτή (άρ. 123).

– Όταν μια επιχείρηση εντάσσεται σε προπτωχευτικό καθεστώς εξυγίανσης, δεν απαιτείται απόφαση της συνέλευσης μετόχων ή εταίρων για τη μεταβίβαση μέρους ή ακόμα και του συνόλου της περιουσίας της (άρ. 124).

– Μειώνεται σε 50% το ποσοστό πιστωτών που απαιτείται να συναινέσουν για επικύρωση συμφωνίας εξυγίανσης. Έτσι οι τράπεζες θα μπορούν κατά κανόνα να αποφασίζουν μόνες τους, εφόσον έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό των απαιτήσεων, παρακάμπτοντας τους μικρούς πιστωτές (άρ. 123).

– Το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά Ταμεία γίνονται ουσιαστικά παρακολούθημα των τραπεζών στις συμφωνίες αναδιάρθρωσης – εξυγίανσης: Εάν οι απαιτήσεις τους είναι μέχρι 15 εκατ. ευρώ και αντιστοιχούν σε ποσό μικρότερο από τις οφειλές προς τους υπόλοιπους πιστωτές της επιχείρησης, θα συνυπογράφουν ό,τι αποφασίζουν οι υπόλοιποι πιστωτές κατά πλειοψηφία, δηλαδή κατά κανόνα οι τράπεζες (άρ. 124).

– Έμμεση χειροτέρευση της θέσης των εργαζόμενων, όπως και του Δημοσίου και ασφαλιστικών ταμείων και φυσικά, μικρότερων πιστωτών ( προμηθευτών κλπ), προς όφελος των Τραπεζών. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 84 του Προσχεδίου, προβλέπεται νέα διάταξη σύμφωνα με την οποία: «Προστίθενται ως πρώτη τάξη των γενικών προνομίων του άρθρου 975 Κ.Πολ.Δ. οι απαιτήσεις από χρηματοδοτήσεις οποιασδήποτε φύσεως προς την επιχείρηση του οφειλέτη, προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνέχιση της δραστηριότητας και των πληρωμών της, η διάσωσή της και η διατήρηση ή επαύξηση της περιουσίας της, με βάση τη συμφωνία εξυγίανσης του παρόντος κώδικα. Το ίδιο προνόμιο έχουν και απαιτήσεις προσώπων που, με βάση τη συμφωνία εξυγίανσης, συνεισέφεραν αγαθά ή υπηρεσίες προς το σκοπό συνέχισης της δραστηριότητας της επιχείρησης και των πληρωμών, για την αξία των αγαθών ή των υπηρεσιών που συνεισέφεραν. Επίσης, το ίδιο προνόμιο έχουν και απαιτήσεις από χρηματοδότηση κάθε φύσης και παροχή αγαθών και υπηρεσιών προς την επιχείρηση του οφειλέτη που δίδονται για τους σκοπούς του πρώτου εδαφίου και γεννώνται κατά το χρονικό διάστημα των διαπραγματεύσεων για την επίτευξη συμφωνίας εξυγίανσης, το οποίο δύναται να απέχει έως έξι (6) μήνες, κατ` ανώτατο όριο, από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης επικύρωσης».

Το άρθρο 975 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρεται, προβλέπει την σειρά κατάταξης των πιστωτών σε περίπτωση πλειστηριασμού (σε περιουσιακό στοιχείο του οφειλέτη) ή πτώχευσης. Στο άρθρο αυτό, προηγούνται οι απαιτήσεις για έξοδα κηδείας, νοσήλια του οφειλέτη και έξοδα διατροφής μελών της οικογένειας του και αμέσως μετά έρχονται οι απαιτήσεις από δεδουλευμένα εργαζομένων, αποζημιώσεις απόλυσης, αμοιβές εξαρτημένων ελεύθερων επαγγελματιών και απαιτήσεις δημοσίου για ΦΠΑ και ασφαλιστικών ταμείων. Ήδη, η ικανοποίηση των χρεών προς εργαζόμενους, είχε γίνει πιο δύσκολη με την ένταξη στην ίδια τάξη των απαιτήσεων ασφαλιστικών ταμείων και Δημοσίου (η οποία είχε συμβεί με προηγούμενη νομοθετική αλλαγή), οι οποίες συνήθως λόγω όγκου, μείωναν πολύ το ποσοστό που κατέληγε σε εργαζόμενους. Όμως πλέον, με την νέα διάταξη, γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, καθώς μπαίνει σαν πρώτη τάξη προνομιούχων απαιτήσεων, οι οφειλές από χρηματοδοτήσεις προς την επιχείρηση κατά το στάδιο της εξυγίανσης, οι οποίες, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, σχεδόν μόνο από τράπεζα μπορούν να προέρχονται. Έτσι λοιπόν, τα χρέη προς τους εργαζόμενους και λοιπές αμοιβές εργασίας γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να ικανοποιηθούν, αφού μπαίνουν «σφήνα» οι τράπεζες που έδωσαν δανειοδότηση στην διάρκεια της εξυγίανσης.

Leasing αντί για προστασία κύριας κατοικίας

Ο Πτωχευτικός Κώδικας συμπληρώνεται με ειδικές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες που καλύπτονταν παλιότερα από το Νόμο Κατσέλη και μετά, μερικώς, από το νομοθετικό πλαίσιο προστασίας της πρώτης κατοικίας.

Προβλέπεται κρατικός φορέας απόκτησης – επαναμίσθωσης για τις πρώτες κατοικίες των φυσικών προσώπων που θα πτωχεύσουν και ο οποίος θα αποκτά την ιδιοκτησία αυτών των κατοικιών, αποπληρώνοντας τους πιστωτές και στη συνέχεια θα τα νοικιάζει στους οφειλέτες.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 163 προβλέπεται ότι εάν κηρυχθεί σε πτώχευση οφειλέτης, με αντικειμενική αξία α’ κατοικίας έως 200.000 ευρώ (προσαυξανόμενη έως 300.000 με σύζυγο και τρία τέκνα) και με μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα που δεν υπερβαίνει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης προσαυξημένο κατά 70%, «θα έχει το δικαίωμα να μεταβιβάσει την πρώτη κατοικία του στον Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης και να την μισθώσει από αυτόν».

Η μίσθωση θα γίνεται για 12 χρόνια. Εντός τριετίας,ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να ζητήσει επέκταση της μίσθωσης στα 20 χρόνια, με επαναπόκτηση της κύριας κατοικίας. Μετά τη λήξη της 20ετίας και εφόσον πληρώσει όλα τα μισθώματα, αποκτά την κυριότητα (σύμβαση τύπου leasing).

Ο «Φορέας Απόκτησης και Επαναμίσθωσης» θα συσταθεί με «προικοδότηση κεφαλαίου» από το Δημόσιο, θα τιτλοποιεί τις απαιτήσεις του από ενοίκια και θα αναθέσει τη διαχείριση των κατασχεμένων σπιτιών σε εξειδικευμένη εταιρεία διαχείρισης.

Ουσιαστικά λοιπόν, το κράτος αναλαμβάνει να εγγυηθεί και πάλι, υπέρ των τραπεζών τα κόκκινα δάνεια, ως εξής: Αποκτώντας την – πολλές φορές δύσκολο να ρευστοποιηθεί ή αξιοποιηθεί – ιδιοκτησία των βεβαρυμμένων ακινήτων, αναλαμβάνει να αποπληρώσει τους πιστωτές του υπερχρεωμένου οφειλέτη στο ύψος της εμπορικής της αξίας, κατά τον χρόνο της πτώχευσης και στη συνέχεια, αφού οι τράπεζες έχουν πάρει τα λεφτά τους και δεν κινδυνεύουν από άγονους πλειστηριασμούς ο κρατικός φορέας αναλαμβάνει να εισπράξει το ποσό από τον οφειλέτη, ως ενοίκιο για μακροχρόνια μίσθωση. Αν ο οφειλέτης καταφέρει να ανταποκριθεί, μπορεί να πάρει πίσω το σπίτι του. Αν όχι, αυτό μένει στο Δημόσιο, το οποίο για να πάρει πίσω τα λεφτά του, ίσως αναγκαστεί να τα πουλήσει όσο – όσο, πάλι στις τράπεζες και τα fund για να τα αξιοποιήσουν. Αλλιώς θα μείνει με τα χαμηλής αξίας σπίτια στα χέρια και οι υπερχρεωμένοι δανειολήπτες βέβαια θα υποστούν έξωση.

Βεβαίως, για να αποκτά ρευστότητα, ο «Φορέας» θα αναγκάζεται να τιτλοποιεί απαιτήσεις από τα ενοίκια, άρα οι τράπεζες και τα fund θα βρίσκουν πάλι πεδίο κερδοσκοπίας, με τις απαιτήσεις αυτές. Με λίγα λόγια, οι τράπεζες εξασφαλίζονται με το μέγιστο της αξίας, που θα μπορούσαν να πάρουν από τα σπίτια το οποίο θα πληρώνει το Δημόσιο, ενώ το κόστος συντήρησης, ο κίνδυνος μείωσης της αξίας τους και γενικότερα το ρίσκο, μοιράζονται στον οφειλέτη και στο Δημόσιο.

Συμπερασματικά, ο νέος πτωχευτικός κώδικας που επεξεργάζεται η κυβέρνηση «δίνει το μαχαίρι και το πεπόνι» εξ ολοκλήρου στις τράπεζες, στοχεύει σε μια γρήγορη εκκαθάριση της αγοράς από τις προβληματικές επιχειρήσεις και βέβαια μεγάλη μερίδα μικρών επιχειρήσεων που συνθλίβονται από την κρίση, προς όφελος βέβαια των τραπεζών και των μεγάλων μονοπωλίων, σφίγγει ακόμη περισσότερο την θηλιά της υπερχρέωσης στο λαιμό των κατώτερων τάξεων, και περνάει τα σπασμένα στους εργαζόμενους, στους μικρούς πιστωτές και φυσικά στο Δημόσιο, άρα και πάλι, μέσω της φορολογίας, στα λαϊκά στρώματα.

Η απάντηση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς

Απέναντι σε όλα αυτά, το εργατικό κίνημα πρέπει να απαιτήσει και να επιβάλει την αυτοτελή νομοθετική προστασία της κύριας κατοικίας οφειλετών που αποδεδειγμένα δεν μπορούν σήμερα να ανταποκριθούν στις οφειλές τους. Πρέπει επιπλέον να διεκδικηθεί μία γενικευμένη σεισάχθεια, με πάγωμα των οφειλών για όσο διάστημα βρίσκεται κάποιος σε ανεργία και διαγραφή μεγάλου μέρους των οφειλών, ανάλογα με τα σημερινά εισοδήματα των οφειλετών, αλλά και διαγραφή οφειλών που δεν ανταποκρίνονται σήμερα σε πραγματική περιουσία, με την απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων που έχει στο μεταξύ μεσολαβήσει. Επίσης, σε περίπτωση που μια επιχείρηση που απασχολεί σημαντικό αριθμό εργαζομένων βρίσκεται σε αδυναμία πληρωμής, ή κλείνει, πρέπει να κρατικοποιείται με αποζημίωση στους πιστωτές στη βάση των πραγματικών αναγκών και όχι άλλων προνομίων, με προτεραιότητα στους εργαζόμενους, τους μικρούς δανειστές και προμηθευτές. Στις μικρότερες επιχειρήσεις πρέπει να προβλεφθεί μια αντίστοιχη σειρά ικανοποίησης των δανειστών στη βάση των αναγκών τους.

Για να μπορούν ωστόσο να πραγματοποιηθούν αυτά στο σύνολο τους, πρέπει το εργατικό κίνημα να μπορεί να ελέγξει τους μοχλούς της οικονομίας, την κυβέρνηση και το τραπεζικό σύστημα και αυτό προϋποθέτει την εδραίωση μιας κυβέρνησης των εργαζομένων που θα κοινωνικοποιήσει τις τράπεζες και επαναδιαπραγματευτεί και διαγράψει τα δάνεια των οφειλετών στη βάση των σημερινών τους δυνατοτήτων και λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικές βιοτικές τους ανάγκες με όρους αξιοπρέπειας. Ένας τέτοιος στόχος πρέπει να αποτελεί βασική αιχμή για το πρόγραμμα της κομμουνιστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αλλά οι διεκδικήσεις αυτές πρέπει να τεθούν ήδη από σήμερα και να γίνουν αντικείμενο διεκδίκησης ενός μαζικού κινήματος των εργαζόμενων τάξεων και των φτωχών υπερχρεωμένων δανειοληπτών.

 
   
   
   
   
14 Μαϊου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Για την αγόρευση της εισαγγελέως στη δίκη Τοπαλούδη και την ανακοίνωση του Προέδρου του ΔΣΑ (του Θ. Καμπαγιάννη)


Για την αγόρευση της εισαγγελέως στη δίκη Τοπαλούδη και την ανακοίνωση του Προέδρου του ΔΣΑ

Του Θανάση Καμπαγιάννη, συμβούλου στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΣΑ με την “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή”

Είναι κατανοητή η χτεσινή ανακούφιση από πολλούς καλούς ανθρώπους για την εισαγγελική αγόρευση στη δίκη Τοπαλούδη. Έχουμε τέτοια πικρή εμπειρία από τις διωκτικές και τις δικαστικές αρχές που χτες δεν θα μας παραξένευε αν ακούγαμε την εισαγγελέα να κάνει ερωτήματα του τύπου: “και γιατί πήγε το θύμα για φαγητό με τους κατηγορούμενους;”, “και γιατί φλέρταρε;”, “και μήπως τους κουνήθηκε και τους προκάλεσε;” και λοιπά πολλά. Τα έχουμε δει και τα έχουμε ζήσει όλα αυτά, δεν τα βγάζουμε δυστυχώς από το μυαλό μας...

Τουναντίον η εισαγγελική πρόταση ήταν χτες κρυστάλλινη όσον αφορά αυτό: το θύμα είπε “όχι”. Η νεαρή γυναίκα είπε “όχι”. Και οι κατηγορούμενοι την εκδικήθηκαν: τη βίασαν μετά από τεράστια αντίσταση του θύματος, τη σκότωσαν, την πέταξαν γυμνή σαν σακί στη θάλασσα για να τη φάνε τα ψάρια και να παρασυρθεί το σώμα της στα ανοιχτά της θάλασσας, καθάρισαν μεθοδικά τον τόπο του εγκλήματος και εξαφάνισαν τα πειστήρια. Πρόκειται για ένα από τα φριχτότερα εγκλήματα στα πρόσφατα ποινικά χρονικά. Και η εισαγγελέας αποκωδικοποίησε και κάποιες κρίσιμες κοινωνικές πτυχές του εγκλήματος: ο πλούτος του ενός κατηγορούμενου, ελληνικής καταγωγής από τη Ρόδο, που “δεν είχε ακούσει ποτέ ένα όχι”, ο συμπληρωματικός ρόλος του δεύτερου, αλβανικής καταγωγής, ως “δολώματος”, η συνάντηση μιας νεαρής φοιτήτριας από την Ορεστιάδα με τα ήθη της ροδίτικης κοινωνίας που ζει εδώ και δεκαετίες στους ρυθμούς του χρήματος και του τουρισμού, η υποτίμηση του γυναικείου φύλου. Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν που δημιούργησαν χτες έναν στεναγμό ανακούφισης.

Όμως. Υπάρχει όμως. Για να τα υποστηρίξουμε όλα αυτά, δεν χρειάζεται να κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσα ήταν καταφανώς λαθεμένα. Το θύμα του βιασμού δεν χρειάζεται να είναι “αφίλητη παρθένα” για να στοιχειοθετήσει την υπόθεσή του. Οι χαρακτηρισμοί των κατηγορούμενων ως “τεράτων” απενοχοποιούν τελικά την κοινωνία που τους δημιούργησε: δεν γεννήθηκαν, αλλά γίνανε βιαστές. Οι φυσιογνωμιστικοί αφορισμοί και ο Λομπρόζο δεν έχουν θέση σε αγορεύσεις εισαγγελικών λειτουργών μιας φιλελεύθερης έννομης τάξης. Και η αμφισβήτηση του ρόλου του συνηγόρου υπεράσπισης ως συλλειτουργού της δικαιοσύνης δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για την απονομή της. Το χειρότερο: κάθε δικαστική ή εισαγγελική υπέρβαση δίνει δυνατότητες στους κατηγορούμενους να θυματοποιηθούν. Και αυτό είναι το τελευταίο που χρειάζεται σ' αυτή την υπόθεση.

Η μορφή της Ελένης Τοπαλούδη μας στοιχειώνει και ζητάει δικαιοσύνη. Αυτό μόνο προέχει.

Όσον αφορά την ανακοίνωση του Προέδρου του ΔΣΑ κ. Δ. Βερβεσού

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να γίνει σε μια δίκη σαν και αυτή του βιασμού και της δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη είναι τα δευτερεύοντα ζητήματα να συγκαλύψουν την ουσία.

Με δεδομένη μάλιστα την πορεία που ελεύθερα επέλεξαν οι κατηγορούμενοι, αυτήν της συγκάλυψης και της διάχυσης της ευθύνης αντί για την ειλικρινή μεταμέλεια, τίποτα δεν πρέπει να επισκιάσει τις πράξεις τους. Σημεία της χτεσινής εισαγγελικής αγόρευσης με την οποία συμφωνώ έδωσαν λαβές, που δεν μπορούσαν να μείνουν ασχολίαστες. Προσωπικά, αυτόν τον σχολιασμό τον έκανα παραπάνω. Το πρωί εκδόθηκε ανακοίνωση του Προέδρου του ΔΣΑ Δημήτρη Βερβεσού. Είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ με την Εναλλακτική Παρέμβαση και βλέπω ειδήσεις με τίτλο “Οργή δικηγόρων κατά της εισαγγελέως”, οπότε οφείλω μια δημόσια γνώμη.

Διαφωνώ με την ανακοίνωση του Προέδρου. Κατά πρώτον, δεν είναι ανακοίνωση “των δικηγόρων”. Δεν ειναι καν ανακοίνωση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ, καλοδεχούμενο βέβαια να έρθει το θέμα να το συζητήσουμε. Είναι προσωπική ανακοίνωση του Δ. Βερβεσού, που έχει φυσικά ψηφιστεί ως Πρόεδρος και κατέχει θεσμική θέση.

Οι πολιτικοσυνδικαλιστικές ανακοινώσεις δεν κρίνονται από μια στενή αντίληψη περί της ορθότητας ή μη του σκεπτικού τους. Κρίνονται στη συνάφειά τους. Κρίνονται από τις σιωπές που προηγήθηκαν και θα ακολουθήσουν κι από τα θέματα που επιλέγονται για να εκδοθούν. Κρίνονται τελικά από το συνολικό τους αποτύπωμα.

Αυτό, λοιπόν, το συνολικό αποτύπωμα των παρεμβάσεων του Προέδρου σε πλήθος περιπτώσεων τα τελευταία χρόνια είναι λάθος και αποτυπώνει την στραβή πορεία του δικηγορικού συνδικαλισμού τις τελευταίες δεκαετίες, μια πορεία που φυσικά μένει και εκλογικά να αλλάξει. Είναι το αποτύπωμα που ανησυχεί για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην υπόθεση Novartis, την ίδια στιγμή που το έγκλημα του λευκού κολάρου μένει ατιμώρητο με ευθύνη του παλιού πολιτικού συστήματος. Είναι το αποτύπωμα που ανοίγει πολεμική με τον πρόεδρο της ΕΔΕ Χριστόφορο Σεβαστίδη ως τον μεγάλο “εχθρό” του δικηγορικού σώματος, την ίδια στιγμή που δεν τολμάει να ζητήσει την παραίτηση του Βρούτση. Είναι το αποτύπωμα που αντιδικεί με την εισαγγελέα στη δίκη Τοπαλούδη μετά από μια αγόρευση που σπάει το αφήγημα των απανταχού βιαστών, τη στιγμή που οι αντιδικηγορικές αποστροφές της επαναλαμβάνονται σε πολλες δικαζόμενες υποθέσεις ανά την Ελλάδα χωρίς εκεί να τυχαίνουν αντίστοιχης προβολής και ανακοίνωσης. Σε όλες αυτές τις παρεμβάσεις, υπάρχουν βέβαια ορθές όψεις. Αλλά, το ζητούμενο είναι το συνολικό αποτύπωμα.

Κερασάκι στην τούρτα αυτού του είδους των παρεμβάσεων είναι η “πάγια θέση” της “μη παρέμβασης του ΔΣΑ σε υπό εξέλιξη δίκη”. Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι, κατανοώντας τις συνθήκες μιας ανοιχτής δίκης και της παράστασης μελών τους σε αμφότερες τις πλευρές, πρέπει να είναι φειδωλοί στις τοποθετήσεις τους. Σε εμβληματικές ωστόσο υποθέσεις, πρέπει να τοποθετούνται με τρόπο που να μην υπεισέρχεται στα πραγματικά περιστατικά αλλά εκφράζοντας τη φωνή της δικαιοσύνης. Το άγος της έμφυλης βίας, των βιασμών και των γυναικοκτονιών, πρέπει να αναδειχθεί από τους Δικηγορικούς Συλλόγους και να τύχει παραδειγματικής αντιμετώπισης και τιμωρίας από την έννομη τάξη. Αυτή είναι μια γενική θέση που δεν μπορεί να λείπει από την ανακοίνωση ενός Δικηγορικού Συλλόγου που σέβεται τον εαυτό του, αν δεν επιθυμεί να αντιμετωπιστεί σαν μια ανησυχούσα συντεχνία. Ποιός, αλήθεια, θα μπορούσε να διανοηθεί την ιστορία του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, χωρίς τις δημοκρατικές παρεμβάσεις του στην διάρκεια των Δικών της Χούντας; Ευτυχώς που ο ΔΣΑ δεν είχε τότε συνδικαλιστές που θα εξέφραζαν την “πάγια θέση” της “μη παρέμβασης σε υπό εξέλιξη δίκη”...

Το έργο του συνηγόρου υπεράσπισης οριοθετείται από τις υποχρεώσεις αλήθειας, συνηγορίας και εχεμύθειας. Το τρίπτυχο αυτών των υποχρεώσεων και η αλληλουχία τους επιτάσσουν και θωρακίζουν το έργο του συνηγόρου. Η υποχρέωση συνηγορίας απο μόνη της θα σήμαινε διαστρέβλωση, στρεψοδικία, χάλκευση στοιχείων, προσβολή του θύματος – οριοθετείται όμως από την υποχρέωση αλήθειας (που δεν την έχει ο κατηγορούμενος αλλά την έχει ο συνήγορός του). Η υποχρέωση αλήθειας από μόνη της θα σήμαινε αποκάλυψη στοιχείων σε βάρος του κατηγορούμενου/εντολέα – οριοθετείται όμως από την υποχρέωση εχεμύθειας που επιτάσσει την προβολή μόνο των θετικών αποδεικτικών στοιχείων που κατατείνουν στην αθώωση.

Ο συνήγορος υπεράσπισης αναδεικνύεται έτσι σε παράγοντα και συλλειτουργό της δικαιοσύνης, κομμάτι της, κατά Μαγκάκη, "τριχορδίας θεσμών" που μαζί με τον εισαγγελέα και τον δικαστή συνθέτουν την διαλεκτική της ποινικής δίκης για την ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας. Είναι χρέος του συνήγορου να υπηρετήσει τον ρόλο αυτό, του εισαγγελέα να τον σεβαστεί και του συνδικαλιστή να τον υπερασπιστεί σε όλο του το βαθύ νόημα.

 
   
   
   
   
5 Μαϊου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια: Ένα crash test που πρέπει να μας προβληματίσει (του Θ. Καμπαγιάννη)


Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια: Ένα crash test που πρέπει να μας προβληματίσει (του Θ. Καμπαγιάννη)

Η χτεσινή εικόνα από το Μικτό Όρκωτό Δικαστήριο της Αθήνας (4/5/2020) επιβεβαιώνει όσους έχουμε εκφράσει τον σκεπτικισμό μας για το εφαρμόσιμο των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας που προβλέπει η υπ’ αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ.26804 ΚΥΑ (ΦΕΚ Β 1588/25.4.2020) και πιο συγκεκριμένα το άρθρο 7, δηλαδή: σύσταση για χρήση μάσκας, τήρηση απόστασης μεταξύ φυσικών προσώπων κατ’ ελάχιστον 1,5 μέτρου, ανώτατο όριο εισερχομένων σε αίθουσες ενός ατόμου ανά 10 τετραγωνικά μέτρα.

Με τη συνέχιση της δίκης Τοπαλούδη (η νέα δικάσιμος της οποίας είχε προσδιοριστεί για χτες με δεδομένη την επικείμενη συμπλήρωση του 18μήνου της προφυλάκισης των δύο κατηγορουμένων), αλλά και με τη συγκρότηση των μικτών ορκωτών δικαστηρίων του Μαϊου (βλ. άρθρο 4 παρ. 2 περ. δ’ της ως άνω ΚΥΑ), η χτεσινή ημέρα ήταν το πραγματικό crash-test για την επανέναρξη της δικαιοσύνης. Και η εικόνα ήταν απογοητευτική.

Η εκφώνηση των ενόρκων δεν μπορούσε φυσικά να γίνει ούτε στις αίθουσες 1 και 2 (98 τετραγωνικά μέτρα η καθεμία) ούτε στον εσωτερικό χώρο έξω από τις αίθουσες, η δε διεξαγωγή δίκης στη λιλιπούτεια αίθουσα 3 δεν συζητείται ούτε ως ανέκδοτο. Η εκφώνηση έγινε τελικά στον προαύλιο χώρο του Νεόδμητου κτιρίου του Ειρηνοδικείου, με την ηρωική προσπάθεια των ευσυνείδητων γραμματέων του ΜΟΔ Αθηνών.

Όσο για τη διεξαγωγή της πολύκροτης υπόθεσης Τοπαλούδη, αυτή συνεχίστηκε στην αίθουσα 1, αλλά εκεί είναι που φάνηκε και το ανεφάρμοστο των μέτρων. Πώς γίνεται σε αίθουσα που χωράει μάξιμουμ 10 άτομα, αν ακολουθηθούν πιστά οι διατάξεις της ΚΥΑ, να συνεδριάσει Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο; Και μόνον οι 7 δικαστές, η εισαγγελική λειτουργός, η γραμματέας και οι δύο κατηγορούμενοι υπερβαίνουν τον νόμιμο αριθμό, χωρίς να υπολογίσει κανείς συνηγόρους, μάρτυρες, διάδικους και αστυνομικούς. Όσο δε για κοινό και δημοσιογράφους, δηλαδή για τους ενεργητικούς φορείς της δημοσιότητας της δίκης, ούτε λόγος! Εν τέλει, τα άτομα που παρευρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα ήταν πάνω από 25.

Κάπου εδώ πρέπει να καταλάβουμε πώς η έκτακτη συνθήκη του κορονοϊού και η λήψη έκτακτων μέτρων έρχονται να συναντήσουν παλιές συζητήσεις και να λειτουργήσουν σαν “κόφτες” με πολύ συγκεκριμένο πρόσημο. Ας δώσω εδώ δύο παραδείγματα για το τι εννοώ:

Στην από 29/4/2020 εγκύκλιό του προς τους δικαστές, ο προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Αθηνών κύριος Γ. Γρίβας έδωσε εντολή να “κατέλθουν” οι ένορκοι από την έδρα και να καθίσουν στα έδρανα των δικηγόρων, προκειμένου να τηρηθεί η φυσική απόσταση του 1,5 μέτρου μεταξύ των δικαστών. Με δεδομένη την υπάρχουσα κτιριακή υποδομή, η κατεύθυνση αυτή μοιάζει – αν μη τι άλλο – λογική. Ωστόσο, ας είμαστε ειλικρινείς: η “κάθοδος” σύσσωμων των ενόρκων στα έδρανα των συνηγόρων, σε αντίθεση με την διατήρηση σύσσωμων των τακτικών δικαστών στην έδρα, αντιστοιχεί στην εδραιωμένη πεποίθηση εντός του δικαστικού σώματος που αντιμετωπίζει τους λαϊκούς δικαστές ως δικαστές δεύτερης κατηγορίας, σε αντίθεση με την πανηγυρικά διατυπωμένη ισοτιμία τακτικών και λαϊκών δικαστών στο άρθρο 410 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Παρομοίως, στην εγκύκλιό του ο κ. Προϊστάμενος εφιστά την προσοχή “για την παραμονή εντός της αίθουσας συνεδριάσεων ΜΟΝΟ των αναγκαίων για την εκδίκαση της κάθε υπόθεσης προσώπων”. Πόσο εύκολα, αλήθεια, η κατεύθυνση αυτή του κυρίου προέδρου σήμανε την απαγόρευση εισόδου σε κοινό και δημοσιογράφους, η παρουσία των οποίων εν προκειμένω θα αποτελούσε το εχέγγυο της δημοσιότητας της δίκης, την ίδια στιγμή που εντός της αίθουσας βρίσκονταν αρκετοί αστυνομικοί; Η στάθμιση της δημοσιότητας και της δημόσιας τάξης αποβαίνει συχνά σε βάρος της πρώτης, που κινδυνεύει, ειδικά σε συνθήκες έκτακτων μέτρων, να εξελιχθεί σε “μία ξένη φορτική”, για να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις του ποιητή. Τελικά, κατόπιν απεύθυνσης του Δικηγορικού Συλλόγου, ενδιαφέροντος της εισαγγελικής λειτουργού της έδρας και απόφασης της Προέδρου, επιτράπηκε η είσοδος σε εκπρόσωπο του τύπου.

Στην περίοδο αυτή που ανοίγεται μπροστά μας, χρειάζεται να εξασφαλίσουμε την επαναλειτουργία της δικαιοσύνης – η πρόσβαση στην οποία είναι όρος της ύπαρξης ενός κράτους δικαίου – σε συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, χωρίς όμως να κάνουμε “σκόντο” σε όσα με κόπο κατακτήθηκαν από τον νομικό μας πολιτισμό.

Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο: σπατάλησε τους δύο μήνες που της έδωσαν οι πολίτες με την υπευθυνότητά τους και δεν εκπόνησε ένα οργανωμένο σχέδιο για την “ζωή μετά”. Θα περίμενε κανείς πως έξω από τις δικαστικές αίθουσες, στις μεγάλες σάλες του Εφετείου ή έξω από τα κτίρια της Ευελπίδων και του Ειρηνοδικείου, θα είχαν ήδη εγκατασταθεί ηλεκτρονικοί πίνακες, σε σύνδεση με τις αίθουσες, που να ενημερώνουν τους διαδίκους για τον αριθμό του πινακίου που εκδικάζεται. Βλέπει κανείς κάτι τέτοιο; Μακάρι να διαψευστούμε όσες και όσοι θέτουμε τέτοια “ενοχλητικά” ερωτήματα.

* Ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι σύμβουλος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με την “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή”.

 
   
   
   
   
2 Μαϊου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ψηφιακές Υπηρεσίες και Ηλεκτρονική Δικαιοσύνη (του Γρηγόρη Μισκεδάκη)


Ο δικηγόρος Γρηγόρης Μισκεδάκης, μέλος της "Εναλλακτικής Παρέμβασης - Δικηγορικής Ανατροπής", εκθέτει τις σκέψεις του για τις ψηφιακές υπηρεσίες και την ηλεκτρονική δικαιοσύνη:

Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών

Ο ΔΣΑ λειτουργεί ως γνωστόν την Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών «Ισοκράτης». Δυστυχώς όμως λόγω μη εκσυγχρονισμού της πλατφόρμας είναι δύσχρηστη και το σύνολο σχεδόν των συναδέλφων όταν έχουν την δυνατότητα χρησιμοποιούν ιδιωτικές βάσεις δεδομένων. Η πλέον ρεαλιστική πρόταση είναι η ένταξη του Ισοκράτη σε ενιαίο ή συναφές περιβάλλον με την εφαρμογή της Ολομέλειας. Όπως ορίζει ο Κώδικας Δικηγόρων στην περίπτωση ε της παραγράφου 1 του άρθρου 134 του Κώδικα Δικηγόρων «Έργο της Ολομέλειας: ε) Η δημιουργία και λειτουργία από την Ολομέλεια ή σε συνεργασία με άλλους κρατικούς ή μη φορείς, τράπεζας νομικών πληροφοριών». Συνεπώς καθίσταται επιτακτική ανάγκη η Ολομέλεια να αναζητήσει τα μέσα για να δημιουργήσει μια σύγχρονη Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών.

Σε ιδιωτική βάση δεδομένων είναι διαδεδομένη η πρακτική μεμονωμένοι δικηγόροι να αποστέλλουν αποφάσεις τους προς δημοσίευση. Μια αντίστοιχη πρακτική θα μπορούσε να συμβεί με την ΤΝΠ του Ισοκράτη με την επιπρόσθετη συμβολή των Δικηγορικών Συλλόγων οι οποίοι θα μπορούσαν να εμπλουτίζουν τη βάση με σημαντικές αποφάσεις που εκδίδουν Δικαστήρια της περιφέρειας τους.

Επίσης το Νομικό Βήμα μπορεί να ενταχθεί ως υπηρεσία εντός της ΤΝΠ με δυνατότητα αναζήτησης άρθρων και μελετών με βάσει όρους αναζήτησης και θεματικές όπως συμβαίνει με αντίστοιχα περιοδικά σε ιδιωτικές βάσεις δεδομένων.

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ο ΔΣΑ παρέχει στα μέλη του την δυνατότητα να δημιουργήσουν ηλεκτρονική διεύθυνση με την κατάληξη @dsa.gr. Η υπηρεσία πρέπει να εκσυγχρονιστεί και να αναβαθμιστεί. Λόγω της συνεχούς επέκτασης των δυνατοτήτων της ηλεκτρονικής δικαιοσύνης θα ήταν ασφαλέστερο η διεπαφή των δικηγόρου με τις δικαστικές και διοικητικές υπηρεσίες να γίνεται μέσω ενός πιστοποιημένου φορέα παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Σε χώρες του εξωτερικού λειτουργεί το σύστημα της πιστοποιημένης διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (μεταξύ άλλων στη Γερμανία και την Ιταλία). Στο σύστημα αυτό όταν ένα μήνυμα αποστέλλεται στον δέκτη δημιουργείται ένα αυτόματο αποδεικτικό παραλαβής που λαμβάνει ο αποστολέας και έχει την ίδια νομική ισχύει με την κοινή κοινοποίηση. Η υπηρεσία ίσως είναι σκόπιμα να επεκταθεί και στην Ελλάδα για τη δημιουργία ενός ασφαλούς πλαισίου ηλεκτρονικών κοινοποιήσεων, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει η αρχή της ασφάλειας και του απορρήτου.

Ηλεκτρονικό Γραφείο

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης προσφέρει τις εξής ηλεκτρονικές υπηρεσίες στα μέλη του.

  1. Διαδικτυακή εφαρμογή για μηχανογράφηση του δικηγορικού γραφείου.

  2. Εφαρμογή για κινητά με ηλεκτρονική ατζέντα του δικηγόρου.

Οι ανωτέρω ή παρόμοιες εφαρμογές μπορούν να αναπτυχθούν για το σύνολο των δικηγόρων βασιζόμενοι στην αντίστοιχη εμπειρία της Θεσσαλονίκης.

Ηλεκτρονική παρακολούθηση πορείας πινακίων

Σε δικηγορικούς συλλόγους της περιφέρειας έχει δημιουργηθεί ειδική υπηρεσία για την παρακολούθηση της πορείας των πινακίων σε πραγματικό χρόνο είτε μέσω εφαρμογής κινητών είτε μέσω οθονών την πορεία των πινακίων.Κρίνεται απαραίτητο πριν προχωρήσουμε στις ανωτέρω λύσεις, δηλαδή του ηλεκτρονικού γραφείου και της ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πινακίων να συμβουλευτούμε τους συναδέλφους για την αξιολόγηση της εμπειρίας τους με τις εν λόγω εφαρμογές.

Εφαρμογή της Ολομέλειας

Η εφαρμογή της Ολομέλειας αποτελεί το κυριότερο μέσο με το οποίο υλοποιείται η ηλεκτρονική διεπαφή του δικηγόρου με το περιβάλλον της ηλεκτρονικής δικαιοσύνης και διακυβέρνησης. Το πλήρες όνομα της είναι «Αλληλεπιδραστικές Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες Προδικασίας – On line εξυπηρέτηση Δικηγόρων, Δικαστών, Πολιτών». Ο ΔΣΑ ανέθεσε με σύμβαση συνολικού ύψους 3.331.503 ευρώ ανάθεσε την εργολαβία της υπηρεσίας στην εταιρεία Singular Logic τον Ιανουάριο του 2013. Οι πόροι προέρχονταν από το πρόγραμμα από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ«Ψηφιακή Σύγκλιση». Το κόστος λειτουργίας της πλατφόρμας για το έτος 2018 ανερχόταν στο ύψος των 86800 ευρώ.

Έχουν προγραμματιστεί μια σειρά από αναβαθμίσεις οι κυριότερες των οποίων είναι

  1. Παρακολούθηση ροής Δικαστικών Υποθέσεων σε Πολιτικά, Διοικητικά Δικαστήρια και Ελεγκτικό Συνέδριο.

  2. Ηλεκτρονική Έκδοση και πληρωμή Παράβολων από το portal - Κατάθεση στα Δικαστήρια.

  3. Ηλεκτρονική Έκδοση και Πληρωμή Δικαστικών Ενσήμων, Τελών Απογράφου κ.λπ. - Κατάθεση στα Δικαστήρια.

  4. Νέος τρόπος έκδοσης γραμματίων Προείσπραξης από το portal και Ενημέρωση του ΟΣΔΔΥ ΠΠ, ΟΣΣΔΥ ΔΔ, ΟΠΣ ΕλΣυν από τους Παραστάτες Δικηγόρους με άμεση σύνδεση με την υπό εκδίκαση υπόθεση.

Το κυριότερο ζήτημα που σχετίζεται με το portal της ολομέλειας είναι ότι πλέον δεν χρηματοδοτείται από πόρους του ΕΣΠΑ. Η λύση που προκρίθηκε ήταν η καθιέρωση ειδικής εισφορά που καθιερώθηκε με το άρθρο 29 του νόμου 4529.2019 ύψους 0,40 λεπτών ανά γραμμάτιο. Ίσως αντί της ανωτέρω κράτησης θα πρέπει να καθιερωθεί μια ετήσια συνδρομή ανά δικηγόρο που θα καταβάλλεται μέσω των Δικηγορικών Συλλόγων. Λόγω του κομβικού του ρόλου πρέπει να καταστεί σαφές ο τρόπος για την βιωσιμότητα του και για την περαιτέρω επέκταση των δυνατοτήτων του.

Ηλεκτρονική δικαιοσύνη

Τα νομοθετήματα που αφορούν την ηλεκτρονική δικαιοσύνη είναι:

  • Το ΠΔ 53/2012 που ρυθμίζει την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, χορήγηση πιστοποιητικών και λοιπών εγγράφων από τα Δικαστήρια της χώρας.
  • Το ΠΔ 153/2013 την ηλεκτρονική κατάθεση προτάσεων και σχετικών εγγράφων (αποδεικτικών μέσων και διαδικαστικών εγγράφων) ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων
  • Το ΠΔ 40/2013 που ρυθμίζει την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, ηλεκτρονική χορήγηση σχετικών πιστοποιητικών και λοιπών εγγράφων στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στα Τακτικά Διοικητικά Δικαστήρια.
  • Το ΠΔ 95/2014 που ρυθμίζει την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, ηλεκτρονική χορήγηση σχετικών πιστοποιητικών και λοιπών εγγράφων στο Ελεγκτικό Συνέδριο.
  • Το ΠΔ 19/2017 που ρυθμίζει την εγγραφή της υπόθεσης στο ηλεκτρονικό πινάκιο, καταχώριση της διάταξης στο ηλεκτρονικό βιβλίο διατάξεων και ηλεκτρονική ενημέρωση των διαδίκων, κατά το άρθρο 237 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
  • Η ΥΑ 109/2012 που ρυθμίσει την αποϋλοποίηση των ενσήμων.

Όπως είναι εύκολο να διαπιστωθεί το νομικό πλαίσιο για την ηλεκτρονική δικαιοσύνη υφίσταται εδώ και αρκετά χρόνια.

Τα Ολοκληρωμένα Πληροφοριακά Συστήματα που λειτουργούν είναι τα κάτωθι:

  1. Το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Διαχείρισης Δικαστικών Υποθέσεων της Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης (www.solon.gov.gr). Έχει τεθεί υπό λειτουργία η α’ φάση που αφορά την μηχανογράφηση και την ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων για τον Άρειο Πάγο και το σύνολο των δικαστηρίων που αφορούν τις Εφετειακές περιφέρειες της Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πειραιά και Εύβοιας. Πρόσφατα προκηρύχθηκε η β’ που αφορά το σύνολο των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων της χώρας με προκήρυξη ύψους περίπου είκοσι εκατομμυρίων ευρώ.

  2. Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Διαχείρισης Δικαστικών Υποθέσεων για τη Διοικητική Δικαιοσύνη (www.adjustice.gr) και αφορά το σύνολο των Διοικητικών Δικαστηρίων της χώρας και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Τ

  3. To Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα του Ελεγκτικού Συνεδρίου (www.elsyn.gr).

  4. Το Εθνικό Ποινικό Μητρώο.

  5. Ολοκληρωμένο Πληροφοριακού Συστήματος Ηλεκτρονικών Υπηρεσιών Καταστημάτων Κράτησης

  6. Ψηφιακή Καταγραφή, Αποθήκευση και Διάθεση Πρακτικών Συνεδριάσεων Δικαστηρίων(https://www.ospd.gr/).

Η ηλεκτρονική δικαιοσύνη πλέον διάγει τα πρώτα βήματα της στην Ελλάδα. Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης έχει γίνει η υποχρεωτική η ηλεκτρονική διεπαφή των φορέων της δίκης και έχει καταργηθεί η έντυπη μορφή. Σταδιακά αυτό θα εφαρμοστεί και στην χώρα μας. Ήδη από την 01/01/2021 καθίσταται υποχρεωτική των δικογράφων και των σχετικών εγγράφων ηλεκτρονικά στα διοικητικά δικαστήρια.

Καθίσταται αναγκαίο να χορηγηθούν στο σύνολο των εμπλεκομένων φορέων στην δικαιοσύνη, δηλαδή στους δικαστικούς, δικηγόρους, παρέδρους του ΝΣΚ και τους γραμματείς ψηφιακές υπογραφές.

Το ΟΠΣΔΔΥ της Διοικητικής Δικαιοσύνης υποστηρίζει την ανάρτηση των αποφάσεων σε ψηφιακή μορφή. Είναι τεχνικά δυνατόν, κατ’ αναλογία με όσα ισχύον σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ανάρτηση των αποφάσεων που να φέρουν την ψηφιακή υπογραφή τόσο του Δικαστή όσο και του γραμματέα και να μπορεί να γίνεται συνεπώς η άμεση λήψη επικυρωμένου αντιγράφου.

Μια περαιτέρω έλλειψη είναι η μη ένταξη του συνόλου των διαδικασιών στην ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφου όσον αφορά την πολιτική δικαιοσύνη. Σε αντίθεση με όσα ισχύουν για την διοικητική δικαιοσύνη όπου έχουν ενταχθεί όλες οι διαδικασίες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων βασικές διαδικασίες όπως η εκουσία, τα ασφαλιστικά μέτρα, οι μικροδιαφορές και τα ένδικα μέσα δεν υποστηρίζονται. Το κυριότερο ζήτημα που έχει προκύψει είναι ότι σε συγκεκριμένες διαδικασίες (εκουσία, ασφαλιστικά μέτρα) είναι απαραίτητη η σύμπραξη του δικαστή. Όμως η σύμπραξη αυτή δεν έχει τεχνικά ρυθμιστεί το πως θα λαμβάνει χώρα. Είναι απαραίτητη συνεπώς ή μια νομοθετική ρύθμιση ή η τεχνική πρόβλεψη της σύμπραξης μέσω ηλεκτρονικών μέσων ή ο συνδυασμός και των δύο.

Επιπρόσθετα θα πρέπει να είναι δυνατή η κατάθεση προτάσεων, αντίκρουσης, αποδεικτικών μέσων, υπομνημάτων, δηλώσεων παράστασης όπου αυτή η δυνατότητα είναι προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία με ηλεκτρονικά μέσα.

Ήδη πιλοτικά στο Εφετείο Πειραιά, Πρωτοδικείο Πειραιά, Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και Ειρηνοδικείο Αθηνών θα είναι δυνατή η έκδοση των πιστοποιητικών, περί μη δημοσίευσης Διαθήκης, περί μη αποποίησης Κληρονομιάς και περί μη προσβολής/ αμφισβήτησης κληρονομικού δικαιώματος με την μελλοντική επέκταση της δυνατότητας στο σύνολο των δικαστηρίων που εντάσσονται στην πλατφόρμα www.solon.gov.gr.

Στην ποινική δικαιοσύνη δεν υπάρχει αντίστοιχη νομοθετική πρόβλεψη για την ηλεκτρονική κατάθεση των μηνύσεων, υπομνημάτων κλπ. Η επέκταση πρέπει να γίνει και σε αυτόν τον τομέα της δικαιοσύνης με αναλογική εφαρμογή λύσεων που ισχύον σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όμως σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γίνει άμεσα η διασύνδεση της εφαρμογής της Ολομέλειας με το πληροφοριακό σύστημα της Εισαγγελίας για την παρακολούθηση της πορείας των μηνύσεων.

Προαναγγέλθηκε η έκδοση και χορήγηση όλων πιστοποιητικών στο κτηματολόγιο καθώς και οι δηλώσεις οι αγορές ακινήτων, οι πωλήσεις, οι μεταβιβάσεις, οι γονικές παροχές και οι κληρονομιές θα μπορούν να υποβάλλονται ηλεκτρονικά από τα μέσα Ιουνίου 2020.

Τα επόμενα στάδια που όπως καθίσταται σαφές δεν αφορούν το άμεσο μέλλον είναι η καθιέρωση της εξ αποστάσεων δίκη. Ήδη σε χώρες του εξωτερικού εφαρμόζονται παρόμοιες λύσεις όπως το e-courtroom στην Αυστραλία. Η χρήση τηλεματικών μέσων τουλάχιστον στο αρχικό επίπεδο θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε περιπτώσεις όπου είναι αδύνατη ή δυσχερής η αυτοπρόσωπη παρουσία στο Δικαστήριο, όπως στην περίπτωση μαρτύρων που είναι εκτός της περιφέρειας του δικαστηρίου.

Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι ήδη στην Εσθονία έχουν αναπτυχθεί εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης σε αρχικό επίπεδο ως υποβοηθητικά εργαλεία για την δικαστική εξουσία. Στην Ελλάδα έχει συσταθεί ειδική μόνιμη επιτροπή συγκρότηση διαρκούς επιστημονικής επιτροπής με αντικείμενο την εξέταση των επιπτώσεων στο δικαστικό σύστημα, της εισαγωγής της τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence) με την υπουργική απόφαση 8056/2019 (ΦΕΚ Β 431/2019). Όμως φρονούμε πως αργεί η πρακτική αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης στο ελληνικό δικαστικό σύστημα.

 
   
   
   
   
23 Απριλίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγόροι και voucher II: Για πού το βάλατε κύριε Βρούτση (του Κ. Παπαδάκη)


ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ VOUCHER II : ΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΒΑΛΑΤΕ Κ. ΒΡΟΥΤΣΗ;, του δικηγόρου Κώστα Παπαδάκη (22/4/2020)

Δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες, νέοι κυρίως, αναγκάστηκαν, μη έχοντας άλλη επιλογή, να υποβάλουν αίτηση υπαγωγής στο πρόγραμμα τηλεκατάρτισης για να μπορέσουν να εισπράξουν τα 600€, αφού η αρχική υπόσχεση της κυβέρνησης για την αποζημίωση των 800€ ανατράπηκε μέσα σε λίγες μέρες και τέθηκε ως όρος η συμμετοχή τους στο πρόγραμμα. Και όχι μόνο υπέβαλαν την αίτηση, αλλά διέθεσαν τις ημέρες του Πάσχα, αντιπαρερχόμενοι τις συνθήκες της καραντίνας και των πρωτόγνωρων διαδικασιών που ζούμε, για να ανταποκριθούν στην υποχρέωση τηλεκατάρτισης, αναλίσκοντας δεκάδες χαμένες ώρες μπροστά στους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές άλλοτε απέναντι σε κακοδιατυπωμένο έως και ακατάληπτο εκπαιδευτικό υλικό και άλλοτε απέναντι σε ερωτήσεις επιπέδου δημοτικού, αλλά με το χρόνο να τρέχει, να γράφει και να υπόσχεται την ανεμπόδιστη ολοκλήρωση της συμμετοχής τους. Βουνό οι καθημερινές ατομικές και συλλογικές διαμαρτυρίες, βροχή και οι καταγγελίες για «κολλητούς» που επιλέχθηκαν , δηλαδή τις επτά πλατφόρμες που "αξιολογήθηκαν" μέσα σ’ ένα 24ωρο, καταθέτοντας προγράμματα 100.000 σελίδων εκπαιδευτικού υλικού για να συμμετάσχουν στη συγκρότηση "Μητρώου Εγκεκριμένων Ολοκληρωμένων Συστημάτων Τηλεκατάρτισης", ως μεσάζοντες για την παροχή των συστημάτων τους στα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, που με τη σειρά τους έσπευσαν τρέχοντας και υποσχόμενα σαν προεκλογικοί πολιτευτές διάφορες παροχές σε όσους δικαιούχους τα επιλέξουν για να αναλάβουν την υλοποίηση του σχετικού προγράμματος.

Μέχρι που η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι την πνίγει η οργή αυτού του κόσμου στον οποίον στήριξαν την εκλογική τους επίδοση, τον ύμνησαν ως «μεσαία τάξη» και εξάρτησαν την πολιτική τους νομιμοποίηση και την εκλογή τους από τη στάση του. Τώρα που κατάλαβε ότι τον έκανε να αισθάνεται προδομένος, εξαπατημένος και εκτεθειμένος σε μία πολύπλευρη διαδικασία εκμαυλισμού και αφού ξεμπροστιάστηκε για τους "κολλητούς", πήρε την απόφαση να τον αποδεσμεύσει και τυπικά από μια υποχρέωση που προσχηματικά και μόνο του είχε επιβάλει, καλώντας τον σε συνενοχή στην απάτη. Και το φιάσκο της Πρωταπριλιάς δεν έμελλε να επιβιώσει ούτε μέχρι την Πρωτομαγιά.

Έτσι, σήμερα, 22.4.2020, σε μια λακωνική ανακοίνωση, ο Υπουργός Εργασίας ανακοίνωσε ότι οι επιστήμονες που δήλωσαν συμμετοχή στην κατάρτιση του προγράμματος Voucher θα λάβουν χωρίς προϋποθέσεις την ενίσχυση των 600€ για τον μήνα «Απρίλιο», εκ του ασφαλούς βέβαια, και αφού μόλις μία μέρα πριν είχε λήξει η προθεσμία για υποβολή αιτήσεων, ώστε να μην υποβληθούν αιτήσεις και από όσους θέλουν να λάβουν την αποζημίωση, χωρίς να υποδυθούν τον καταρτιζόμενο. Το σκεπτικό της απόφασης αναγνωρίζει ότι «δυστυχώς το περιεχόμενο σε πολλά σημεία του δεν ήταν αυτό που αντιστοιχεί σ’ ένα τέτοιο πρόγραμμα και βεβαίως δεν υπηρετεί το σκοπό για τον οποίον αρχικά επελέγη από την κυβέρνηση».

Η κυβέρνηση είναι όμως εκείνη η οποία διέψευδε κατηγορηματικά όσους υποστήριζαν τα ίδια, αφού πρώτα το επέλεξε και μέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες μεθόδευσε την αξιολόγηση των 7 Εταιρειών που συμμετείχαν στο Μητρώο Εγκεκριμένων Ολοκληρωμένων Συστημάτων Τηλεκατάρτισης και παρέδωσε «βορά» στα Κ.Ε.Κ. τους "ωφελούμενους", ενώ για μερικές εβδομάδες το επαινούσε, προσπαθούσε να υποβαθμίζει τις αστοχίες του, κλπ. Και τώρα είναι αυτή που, "ποιούμενη την ανάγκην φιλοτιμίαν" με ελαφρά πηδηματάκια, εγκαταλείπει τα μεγαλόπνοα προγράμματά της, αρκούμενη αντί επιλόγου σε γενικόλογες διακηρύξεις για το αποτελεσματικό και μεταρρυθμιστικό κράτος το οποίο θα χτίσει.

Η κυβέρνηση ηττήθηκε. Ωστόσο, κ. Υπουργέ, δεν τελειώσατε. Οφείλετε να αναλάβετε τις ευθύνες σας και σεις και ο πρωθυπουργός σας που σύμφωνα με τις φήμες ήταν προσωπικά δική του η επιλογή αυτής της μεθόδευσης. Είσθε υπόλογοι, τουλάχιστον πολιτικά, εκτός από τη συγνώμη, που ακόμα δεν ακούσαμε, και για τα εξής :

1) Πρώτα - πρώτα για τη διαχείριση του ποσού του Ε.Σ.Π.Α. Είχατε 193.000.000 € διαθέσιμα σε ελεύθερη ανακατεύθυνση μετά τη συγκυρία του κορωνοιού, τα οποία διατιθέμενα στους 180.342 δικαιούχους που απευθύνθηκε η πρόταση του voucher, αναλογούσαν περίπου 1.070 € στον καθέναν. Περισσότερα δηλαδή από την αποζημίωση των 800 € που δόθηκε στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Επιλέξατε να διαθέσετε μόνο 600 € ανά δικαιούχο και συνολικά όχι περισσότερα από 180.342 Χ 600 = 108.205.200 € σε όλους τους δικαιούχους, κρατώντας τα υπόλοιπα 85.000.000 περίπου για τα ΚΕΚ. Τα δημοσιεύματα μιλάνε για 36.000.000 € στις 7 πλατφόρμες της νύχτας (αυτά που θα έπαιρναν απευθείας, πέρα από την προμήθεια για την παραχώρηση στη συνέχεια της πλατφόρμας) και τα υπόλοιπα περίπου 49.000.000 € περίπου στα ΚΕΚ που θα υλοποιούσαν την τηλεκατάρτιση. Γιατί ;

2) Τώρα που το πρόγραμμα ακυρώθηκε τι θα γίνουν αυτά τα 85.000.000 € ; Θα τα εισπράξουν ολοκληρωτικά οι εγκεκριμένες πλατφόρμες και τα Κ.Ε.Κ. ; Φυσικά και δεν πρέπει να μείνουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοί τους, οι οποίοι δούλεψαν χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει αργία, νύχτα και υπερωρία κάτω από τις συνθήκες του κορονοϊού και εκτέθηκαν ακούσια και χωρίς ευθύνη τους στις αστοχίες και στις ανεπάρκειες του προγράμματος. Αλλά θα πάει σε αυτούς ολόκληρο το ποσό των 85 εκ. ευρώ ; Δύσκολα το πιστεύω.

3) Πόσοι και πόσες από τους 180.342 δικαιούχους ανταποκρίθηκαν και υπέβαλαν αιτήσεις ; Προφανώς οι περισσότεροι, αλλά σίγουρα όχι όλοι. Τα χρήματα που προορίζονταν για τους υπόλοιπους πόσα είναι και πως θα διατεθούν ;

4) Συναφώς, όσοι και όσες δεν θέλησαν να υποβάλουν την "αίτηση της ντροπής", θα αποζημιωθούν όπως και οι υπόλοιποι με το ποσό των 600 €, που μάλλον "κάθεται" ; Η θα τιμωρηθούν που δεν συνέπραξαν στη μεθόδευση που τους υποδείξατε ;

Αυτά για όλους τους δικαιούχους.

Ας μου επιτραπεί να προσθέσω και για τους δικηγόρους δύο ακόμα ερωτήματα :

5) Αν με το ποσό των 600 € αποζημιώνεται η αδυναμία βιοπορισμού των δικηγόρων για τον Απρίλιο 2020, τι θα γίνει για το ανάλογο διάστημα του Μαρτίου, που τα δικαστήρια έκλεισαν από τις 13/3/2020 ;

Θυμίζω ότι για τους λοιπούς εργαζομένους το ποσό των 800 € κατά τις προβλέψεις σας αντιστοιχεί στην χαμένη απασχόληση ενάμισυ μήνα (μισού Μαρτίου και όλου του Απριλίου) ;

Οι δικηγόροι και οι άλλοι επιστήμονες γιατί εξαιρούνται από την αποζημίωση του Μαρτίου και κανείς κυβερνητικός παράγοντας δεν έχει ανοίξει το στόμα του για το διάστημα αυτό ;

6) Ερχεται και ο Μάιος 2020. Χωρίς πολλά - πολλά, θα δοθεί αποζημίωση ή μήπως θα αξιοποιήσετε τη χθεσινή πομπώδη εξαγγελία του κ. Πέτσα περί μερικής επαναλειτουργίας από 28/4/2020 των δικαστηρίων, δηλαδή ορισμένων τμημάτων των Ασφαλιστικών Μέτρων, όσων εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τραπεζών για χορήγηση δανείων και μόνο, απλώς και μόνο για να έχετε ένα πρόσχημα για να την στερήσετε ;

Για να είμαι βέβαια δίκαιος θα ήθελα να γνωρίζω ποιά θέση θα πάρουν για όλα αυτά και όλοι οι "δικαιωμένοι" της αντιπολίτευσης, μιάς και μόλις έγινε αισθητή η νίκη βγήκαν σαν τα σαλιγκάρια μετά από τη βροχή όλοι οι "πατέρες" της.

Ωστόσο, η αποζημίωση των 800 € τον μήνα για όλους χωρίς όρους και προϋποθέσεις και οι άμεσες εξηγήσεις σας για τα παραπάνω είναι το ελάχιστο που μας οφείλετε, πριν την παραίτησή σας.

Για που το βάλατε λοιπόν τόσο βιαστικά;

 
   
   
   
   
13 Απριλίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η συνδικαλιστική και η πολιτική δράση δεν είναι "άσκοπη μετακίνηση" (του Θ. Καμπαγιάννη)


Η συνδικαλιστική και η πολιτική δράση δεν είναι "άσκοπη μετακίνηση"

Του Θ. Καμπαγιάννη, συμβούλου ΔΣ του ΔΣΑ με την “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή”

Πληθαίνουν τα περιστατικά προστίμων σε βάρος πολιτών που μετακινούνται στα πλαίσια συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης. Έτσι μέσα σε 24 ώρες (10-11/4/2020) πρόστιμα επιβλήθηκαν: α. Στον πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ και στον δημοτικό σύμβουλο Αθήνας Πέτρο Κωνσταντίνου που μετέβησαν στο ΑΤ Γλυφάδας κατόπιν έκκλησης σε βοήθεια από κρατούμενους μετανάστες που κάνουν απεργία πείνας για την ανθυγιεινή κράτησή του σε κελί, β. στους Θ. Μεγαλοικονόμου ψυχίατρο, Α. Βαφειάδου πρώην δημοτικό σύμβουλο Περιστερίου, Χρ. Βαφειάδη καθηγητή και στον δημοτικό σύμβουλο Ιλίου Δημήτρη Γεωργίου, γιατρό καρδιολόγο, που μετέβησαν στο ΑΤ Περιστερίου κατόπιν έκκλησης σε βοήθεια από κρατούμενους για να τους διαθέσουν μέσα προστασίας, γ. Σε 9 μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ζωγράφου που συμμετείχαν σε μοίρασμα φυλλαδίων για τη στήριξη του ΕΣΥ κατά τη μετάβασή τους σε σούπερ-μάρκετ για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης.

Σε όλες τις περιπτώσεις, οι πολίτες τηρούσαν όλες τις προβλέψεις κοινωνικής αποστασιοποίησης και υγιεινής, ήταν εφοδιασμένοι με σχετικές βεβαιώσεις μετακίνησης και υπέβαλαν ενστάσεις στα υποβληθέντα πρόστιμα.

Πρόκειται για ωμή προσπάθεια φίμωσης κάθε συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης, την ίδια στιγμή που οι κρατικοί και κυβερνητικοί αξιωματούχοι εξαιρέθηκαν διά νόμου από την υπογραφή βεβαίωσης μετακίνησης. Η κυβέρνηση διατηρεί για τον εαυτό της το δικαίωμα να στήνει πολιτικές φιέστες, όπως αυτή της “υποδοχής” στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος της αποστολής ιατρικού υλικού από την Κίνα στις 31/3/2020. Αλήθεια, τι ανάγκη εξυπηρετούσε η συγκεκριμένη εκδήλωση εν μέσω πανδημίας και απαγόρευσης κυκλοφορίας; Γιατί έπρεπε να μετακινηθεί ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και μαζί του δεκάδες αξιωματούχοι, δημοσιογράφοι, αστυνομικοί και λοιποί παρατρεχάμενοι για μια δήλωση στις κάμερες που θα μπορούσε να έχει γίνει μέσω skype;

Και, αλήθεια, ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ την κυβέρνηση να μας απαντήσει; Ποιά βεβαίωση μετακίνησης υπέγραψε ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση κ. Παπαδημητρίου για να μεταβεί στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος και να διαφημίσει τη “δωρεά” του; Την Βεβαίωση Α, του εργαζόμενου ή του ελεύθερου επαγγελματία; Ή την Βεβαίωση Β; Και ποιός λόγος προβλήθηκε: η “παροχή βοήθειας σε άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη” (δηλ. στον Κυριάκο Μητσοτάκη); Ή η “μετάβαση σε θρησκευτική τελετή”, δηλαδη στη “βάφτιση” της ανύπαρκτης φορολογίας των εφοπλιστών σε “δωρεά”; Αλλά βέβαια, αν ο τίτλος σου έχει τη λέξη “Ωνάσης”, είσαι υπεράνω νόμων και δεν θα βρεθεί ποτέ κανένας αστυνομικός να σου ζητήσει τα χαρτιά σου, πόσο δε μάλλον να σου βάλει πρόστιμο...

Ας μαζέψει λοιπόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το Υπουργείο ΠΡΟΠΟ τους αστυνομικούς που αυθαιρετούν με την επιβολή προστίμων σε βάρος πολιτών που ούτε παρανόμησαν ούτε διακινδύνευσαν τη δημόσια υγεία και ασφάλεια. Αυτό που πραγματικά διακινδυνεύει την υγεία και τα δικαιώματα όλων μας είναι οι πολιτικαντισμοί και τα επικοινωνιακά σώου, που φυσικά καμία σχέση δεν έχουν με την αντιμετώπιση της πανδημίας.

 
   
   
   
   
8 Απριλίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγόροι και voucher: Ζήτημα αξιοπρέπειας (του Κ. Παπαδάκη)


Δικηγόροι και voucher: Ζήτημα αξιοπρέπειας, του δικηγόρου Κώστα Παπαδάκη (8/4/2020)

Αξίζει κάποιες φορές να βρίσκεται κανείς στην ψυχολογική ετοιμότητα και την οικονομική κατάσταση, που του επιτρέπει να προτιμήσει ένα ηχηρό όχι από ένα βουβό ναι, ιδίως όταν νοιώθει το ναι τόσο ντροπιαστικό.

Ένα τέτοιο «ναι» εξωθούνται δεκάδες χιλιάδων δικηγόρων και άλλοι αυτοαπασχολούμενοι επιστήμονες να πουν αύριο υποβάλλοντας ηλεκτρονικά την αίτηση για την συμμετοχή στο πρόγραμμα τηλεκατάρτισης voucher με αντίτιμο τα 600 ευρώ, προκειμένου να πάρουν την προκαταβολή των 400 ευρώ την επόμενη εβδομάδα και τα υπόλοιπα χρήματα μετά το πέρας και την πιστοποίηση της κατάρτισης, για την οποία θα απαιτηθεί διδακτικός χρόνος 100 ωρών.

Δεν μου μένει καμιά αμφιβολία, ότι καθένας από αυτούς που θα υποβάλουν την αίτηση το κάνει αναγκαστικά έχοντας πίσω του ένα μήνα χαμένο από βιοποριστική άποψη και την προοπτική να ακολουθήσουν πολλοί άλλοι. Είναι αλήθεια, ότι οι οικονομικές συνέπειες του κορονοϊού προβλέπονται ανυπολόγιστες. Πρόκειται για ζημιά στην πραγματική οικονομία που θα αφήσει όντως πίσω της καμμένη γη, που φυσικά θα κατανεμηθεί ταξικά όπως όλα τα κέρδη και οι ζημιές του οικονομικού κύκλου, θα εκμηδενίσει την όποια εισοδηματική ανάκτηση επιτεύχθηκε μετά την μνημονιακή κρίση και θα οδηγήσει σε απώλεια θέσεων εργασίας, ανατροπή εργασιακών κεκτημένων και τεράστια οικονομική καταστροφή για τους αυτοαπασχολούμενους.

Αν συνεκτιμηθεί, ότι η παροχή των νομικών υπηρεσιών δεν αποτελεί αυτό που λέμε «είδος πρώτης ανάγκης», φοβάμαι ότι τα δικηγορικά γραφεία, τουλάχιστον αυτά που εξυπηρετούν τα χαμηλότερα λαϊκά στρώματα, την εργατική τάξη και τον λαό θα αργήσουν πολλούς μήνες για να ανακτήσουν ένα στοιχειώδες βιοποριστικό εισόδημα. Έχουν κάθε δίκιο, λοιπόν, οι περισσότεροι δικηγόροι να νιώθουν ότι είναι παντελώς απροστάτευτοι. Οι δικηγόροι - συνεργάτες βρίσκονται ξαφνικά ακούσια άνεργοι χωρίς αποζημίωση ή οποιαδήποτε άλλη εξασφάλιση ή στην καλύτερη περίπτωση εργάζονται με μειωμένο μισθό εξ αποστάσεως, όταν φυσικά υπάρχει δουλειά για να κάνουν. Οι αυτοαπασχολούμενοι δικηγόροι έχουν από τις 13/3/2020 τα δικαστήρια κλειστά, τους δικαστικούς επιμελητές δίκαια να απεργούν και την απαγόρευση κυκλοφορίας δίπλα στα κλειστά δικαστήρια να απαγορεύει κάθε δυνατότητα επαγγελματικής ενασχόλησης. Οι φορείς που είναι επιφορτισμένοι με την πρόνοια και την προστασία των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων, αν όχι εχθρικοί εναντίον τους είναι τουλάχιστον απόντες.

Ευρωπαϊκή Ενωση, κυβέρνηση, ασφαλιστικά ταμεία και δικηγορικοί σύλλογοι είτε δεν θέλουν, είτε αδυνατούν να δώσουν την λύση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο δικηγορικός πληθυσμός καλείται να ανταποκριθεί στις αιτήσεις για το voucher. Κυβέρνηση και δικηγορικοί σύλλογοι του κλείνουν το μάτι και ουσιαστικά καλούν όσους δεν θέλουν να καταρτιστούν να αρκεστούν στην είσπραξη της προκαταβολής των 400 ευρώ με την διαβεβαίωση ότι κανείς δεν πρόκειται να τους ζητήσει να τους επιστρέψουν. Λέει η προκήρυξη ότι λαμβάνει ο ωφελούμενος 400 ευρώ πριν την τηλεκατάρτιση και δεν θέτει καν ζήτημα επιστροφής αυτών των χρημάτων αν ο ωφελούμενος δεν την πραγματοποιήσει ! Είναι δηλαδή μια προκήρυξη - fake, απολύτως εικονική, ένα παραθυράκι που βρήκε η κυβέρνηση για να “βολέψει” και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Ορκισμένοι οπαδοί του “αντιλαϊκισμού”, ειδικά όταν το βασικό αφήγημα της δεξιάς ήταν το πώς μοίραζε η κυβέρνηση Παπανδρέου τη δεκαετία του 80 τα ευρωπαϊκά προγράμματα, τώρα ξαφνικά μας λένε να εμπλακούμε σε μια απάτη, με μόνη διαφορά ότι σήμερα αυτό το κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και μάλιστα το ομολογούν και οι υπουργοί. Αυτοί που μερικές δεκαετίες πριν είχαν χαλάσει τον κόσμο στο όνομα της νομιμότητας με το σκάνδαλο για το γιουγκοσλάβικο καλαμπόκι και έσερναν στη φυλακή και την κατασυκοφάντηση έναν έντιμο πολιτικό, που βγήκε από την πολιτική φτωχότερος από ότι μπήκε και πέθανε όρθιος δουλεύοντας μέχρι τα 93 του ως μαχόμενος δικηγόρος, τώρα μας καλούν μαζικά να τα πάρουμε από την Ε.Ε. !

Τα 140 εκατομμύρια ευρώ κάθονται εδώ και χρόνια στο σχετικό πρόγραμμα του Ε.Σ.Π.Α. και αφού κανένας δεν σκέφτηκε να τα ανασύρει τόσα χρόνια (περιέργως ούτε καν οι εταιρείες - πάροχοι που τις ημέρες αυτές λυσσάνε να μπούν στην αγορά τηλεκατάρτισης) ήρθε η ώρα η κυβέρνηση της πρωταπριλιάς να τα χρησιμοποιήσει για να πετύχει με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Και τους ελεύθερους επαγγελματίες - επιστήμονες να «αποζημιώσει» χωρίς να διαθέσει χρήματα από τον προϋπολογισμό της και στους κατόχους τηλεκατάρτισης να παράσχει ένα αξιόλογο ποσό ωφέλους στις συνθήκες που ζούμε.

Η τηλεκατάρτιση είναι πέρα από τα παραπάνω ο απόλυτος εμπαιγμός της κυβέρνησης απέναντι στους δικηγόρους, που αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να δουλέψουν, έχουν πρόβλημα από την πρώτη μέρα να πληρώσουν τρέχοντα έξοδα και λογαριασμούς και η απάντηση είναι "καταρτιστείτε". Γι' αυτό και η θέση των Συλλόγων δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η αποζημίωση των 800 ευρώ για όλους εδώ και τώρα και για κάθε χαμένο μήνα.

Ωστόσο, η αδιάψευστη αίσθηση κοροϊδίας δεν είναι από μόνη της ικανή να ανατρέψει την οικονομική ανάγκη και την απόλυτη αίσθηση αβεβαιότητας για το μέλλον που αντιμετωπίζει ο κλάδος αυτός. Ενσυνείδητα, λοιπόν, με την συντριπτική πλειοψηφία των καλουμένων να καταρτιστούν αδιάφορη για το αντικείμενο της κατάρτισης, που άλλωστε στους περισσότερους από τους δέκα τομείς του είναι παντελώς άσχετο με τις ανάγκες της μαχόμενης δικηγορίας, ετοιμάζονται να συμπληρώσουν τα στοιχεία τους για να μπουν στο πρόγραμμα. Δεν τους απαξιώνω ούτε τους κακίζω. Υπό άλλες συνθήκες θα έκανα το ίδιο και εγώ και δεν κρύβω ότι διλημματίστηκα πολύ σοβαρά μέχρι την στιγμή που γράφω το κείμενο αυτό για να το κάνω. Δεν θα πω σε κανέναν «μην πάρεις το 600άρι» ή «γιατί το πήρες» ειδικά απευθυνόμενος σε συναδέλφους που δεν έχουν τα προς το ζην. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει σαν ξεκάθαρο στόχο την εξόντωση των αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων, κάθε συναδέλφισσα και συνάδελφος μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα που τους δίνεται για να επιβιώσουν.

Αισθάνομαι όμως ότι υπάρχει η ανάγκη από κάποια ηχηρά όχι, όπως περιέγραφα παραπάνω, που να εκφράζουν όχι μόνον εκείνον που θα το ορθώσει αλλά και όλο τον κόσμο του «ναι», γιατί είναι ένα ναι που συντάσσεται από το πληκτρολόγιο του, αλλά όχι από την καρδιά του. Ένα όχι που να αποτελεί σημείο αναφοράς για όλο αυτό το ταπεινωμένο «επιστημονικό προλεταριάτο» που για άλλη μία φορά βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο του επαγγελματικού τους αφανισμού. Για αυτούς που μπήκαν στην δικηγορία έχοντας τις καλύτερες διαθέσεις να υπηρετήσουν την νομική επιστήμη, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν την πολλαπλή της εξόντωση με το ασφαλιστικό, το φορολογικό, την αφαίρεση της επαγγελματικής ύλης, την συνεχή αύξηση του κόστους της δικηγορίας, την ανυπαρξία κατοχύρωσης σχέσεων έμμισθης συνεργασίας μεταξύ δικηγόρων, το ανάχωμα της άσκησης να παραμένει μόνο και μόνο για να διώχνει κόσμο από την δικηγορία και την συνεχή της απαξίωση και υποβάθμιση που οδηγεί μοιραία στην υπαλληλοποίηση και την απαλλοτρίωση του φιλολαικού, κοινωνικού και δημοκρατικού χαρακτήρα της.

Για όλους αυτούς που λοιδωρήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ως το κίνημα της γραβάτας, επειδή απήργησαν το 2016 για έξι μήνες αντιστεκόμενοι ηρωϊκά στον εξοντωτικό ασφαλιστικά νόμο Κατρούγκαλου ξεχνώντας ότι οι περισσότεροι από αυτούς ούτε τα ακριβά πράγματι κοστούμια, που το καθεστώς της αστικής υποκρισίας στα δικαστήρια τους επιβάλλει να φορούν, δεν έχουν κατορθώσει να αγοράσουν με δικά τους χρήματα.

Δεν πλούτισα στα 31 χρόνια της μαχόμενης της δικηγορίας μου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι καμιάς εργασίας το αντάλλαγμα δεν είναι ικανό να επιφέρει πλουτισμό, όσο ακριβοπληρωμένη και να είναι. Οταν τα εισοδήματα κάποιου προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από την δική του εργασία δεν πλουτίζει. Αλλά ναι είμαι ακόμα σε θέση να περιφρονήσω το ποσό των 400 ευρώ, για το οποίο η κυβέρνηση μας πετάει σαν το κόκκαλο στο σκυλί και αισθάνομαι την ανάγκη να το κάνω. Να της πώ «άντε και…..» Η αξιοπρέπεια αποτελεί εποικοδόμημα συμπεριφοράς που μπορεί να εκδηλώνεται μόνο στη βάση της οικονομικής ανεξαρτησίας. Ας το έχουν αυτά καλά κατά νού όσοι μπαίνουν στη δικηγορία και όχι μόνο. Θα ήθελα πολύ να μπορώ να το εισπράξω και να το διαθέσω σε κάποιους που το έχουν ανάγκη. Αλλά δεν γίνεται χωρίς να συμπράξω στην απάτη. Δεν μπορούμε να θέλουμε πάντα και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα σωστή. Μένω στο όχι.

Ένα όχι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που και αυτή την στιγμή της κρίσης οι κυρίαρχες μερίδες των αστικών τάξεων των χωρών τις επιδιώκουν την συνομολόγηση νέων δανείων από τον ESM, δηλαδή ένα νέο κύκλο μνημονιακών δανεισμών και υποχρεώσεων για να μετατρέψουν και αυτήν ακόμα την πανδημική κρίση σε τοκογλυφική τους κερδοσκοπία.

Ένα όχι στην κυβέρνηση της πρωταπριλιάς για τον πολλαπλό της εμπαιγμό στους δικηγόρους. Αφού μας έφαγε τον μισό Μάρτη (τα δικαστήρια είναι κλειστά από 13/3/2020 ενώ από 24/3/2020 έχει απαγορευθεί και η κυκλοφορία στους δρόμους) και δεν λέει κουβέντα για την αποζημίωσή μας για το χρονικό διάστημα αυτό, που το κατάπιε υποσχόμενη απευθείας δια στόματος πρωθυπουργό 800 ευρώ σε κάθε ελεύθερο επαγγελματία και επιστήμονα τον Απρίλιο, το πήρε πίσω μετά από λίγες μέρες και στην θέση του έβαλε το voucher, αντί δηλαδή για μία ελάχιστη οφειλόμενη αποζημίωση αντάλλαγμα εργασίας και μάλιστα εργασίας 100 ωρών, με αντιστοιχία δηλαδή 6 ευρώ για κάθε ώρα απασχόλησης ως αποζημίωση μίας υπηρεσίας που θεωρητικά σύμφωνα με τις ισχύουσες υπουργικές αποφάσεις αμείβεται με 80 ευρώ για κάθε ώρα απασχόλησης και φυσικά καμιά συζήτηση είτε για τον Μαίο - δεν ξέρουμε ακόμα αν τα δικαστήρια θα ανοίξουν - είτε για την υπόλοιπη περίοδο που θα πάει χαμένη, είτε με, είτε χωρίς τυπική λειτουργία των δικαστηρίων το λιγότερο μέχρι τον Σεπτέμβριο.

Ένα όχι στα μαδημένα από τα δομημένα ομόλογα, το PSI και τιη διαχρονική λεηλασία των αποθεματικών τους ασφαλιστικά ταμεία, που αντί να είναι σε θέση αυτήν την στιγμή να παρέχουν εδώ και τώρα προνοιακά επιδόματα (γι’ αυτό άλλωστε που τα πληρώνουμε τόσα χρόνια), αρκούνται σε μία ψευτοέκπτωση 25% ασφαλιστικών εισφορών ελαχίστων μηνών και κάποια από αυτά δεν την εφαρμόζουν καν, όπως το Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π., που ανήρτησε τις προηγούμενες μέρες ειδοποιητήρια για την εισφορά Φεβρουαρίου 2020 χωρίς καμία έκπτωση.

Ένα όχι απέναντι στους δικηγορικούς συλλόγους, που ακόμα και την κορυφαία στιγμή του εμπαιγμού δεν ένιωσαν την ανάγκη να οργανώσουν μία στοιχειώδη έστω και συμβολική κινητοποίηση διαμαρτυρίας και διεκδίκησης αξιοπρεπών βοηθημάτων και αποζημιώσεων στους δικηγόρους που έχουν ανάγκη.

Ένα ακόμα όχι στους δικηγορικούς συλλόγους, γιατί ακόμα και σήμερα δεν ξέρουν ποιοι δικηγόροι έχουν και ποιοί δεν έχουν ανάγκη, γιατί ποτέ τους δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια συλλογής στοιχείων για να μπορούν να τα επεξεργαστούν στατιστικά, να προσεγγίσουν τις δικηγορικές διαστρωματώσεις και κατηγοριοποιήσεις και να γνωρίζουν ποιοι πραγματικά πρέπει και ποιοι δεν πρέπει να είναι δικαιούχοι και να υπερασπιστούν τους πληβείους της δικηγορίας, αφού φυσικά τους εντοπίσουν..

Και ένα μεγάλο μπράβο σε όσους συνδικαλιστές μέλη Δ.Σ. δικηγορικών συλλόγων πίεσαν και πέτυχαν ολικά ή μερικά την εκταμίευση των διαθεσίμων ποσών από λογαριασμούς αλληλεγγύης δικηγορικών συλλόγων και στην διάθεση τους σε δικηγόρους δικαιούχους. Αναφέρομαι ενδεικτικά στον Δικηγορικό Σύλλογο Ηρακλείου που αποφάσισε την διάθεση 500 ευρώ σε κάθε δικηγόρο και 350 ευρώ σε κάθε ασκούμενο, αλλά και τον Δ.Σ.Α. που θα εκταμιεύσει τα υπάρχοντα 1.057.000 ευρώ για να διαθέσει σε δικαιούχους δικηγόρους και ασκούμενους, έστω και από λίγα.

Η συνεχής υποβάθμιση και απαξίωση του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου της δικηγορίας και η διαρκής καταρράκωση των οικονομικών συνθηκών άσκησης της διαμορφώνει ένα ποτάμι αγανάκτησης που χρόνο με τον χρόνο μετατρέπεται σε θάλασσα οργής και, όπως λέει και ο ποιητής, μία ημέρα οι θάλασσες αυτές θα εκδικηθούν. Ας ελπίσουμε η μέρα αυτή να μην αργήσει.

 
   
   
   
   
30 Μαρτίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Το επίδομα των 800 ευρώ και η ρήξη με τους αυτοαπασχολούμενους: Η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση (του Θ. Καμπαγιάννη)


Αναδημοσιεύουμε κείμενο του Θ. Καμπαγιάννη, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με την “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή”, στην Εφημερίδα των Συντακτών (30/3/2020).

Το επίδομα των 800 ευρώ και η ρήξη με τους αυτοαπασχολούμενους: Η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση

Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη πολιτική αντιληπτικότητα για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της φθοράς που υπέστη η κυβέρνηση αν άκουγες τις τοποθετήσεις των συμβούλων του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών που προέρχονται από την κεντροδεξιά στο ΔΣ της 27/3/2020. Όταν υποστηρικτές της κυβέρνησης μιλούν με τέτοια απαξία για τους χειρισμούς των Υπουργών και τις αποφάσεις του Μαξίμου, καταλαβαίνεις προς τα που φυσάει ο άνεμος.

Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση ανακοίνωσε πανηγυρικά την ενίσχυση όλων των ελεύθερων επαγγελματιών στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, με διάγγελμα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Στη συνέχεια, υπουργοί όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσαν ρητά σε συνεντεύξεις τους ότι οι δικηγόροι δικαιούνται το επίδομα, αφού τα δικαστήρια έχουν κλείσει από 13/3/2020. Η παροχή του επιδόματος στους επιστήμονες καταγράφηκε σε κυβερνητικά δελτία τύπου τα οποία είναι ακόμα και σήμερα αναρτημένα σε κρατικές ιστοσελίδες.

Κι όμως, τελείως αιφνιδιαστικά, ο Υπουργός Εργασίας Γ. Βρούτσης ανακοίνωσε στις 25/3/2020 την εξαίρεση των επιστημόνων, μεταξύ τους και των δικηγόρων, από το επίδομα των 800 ευρώ. Ο Γεωργιάδης ζήτησε συγγνώμη για την “παρεξήγηση” (η αυτογελοιοποίηση είναι αναφαίρετο δικαίωμα στη δημοκρατία μας) και στη συνέχεια η κυβέρνηση ανακοίνωσε, ως αντίμετρο, τα επιμορφωτικά τηλε-σεμινάρια των 100 ωρών που πρέπει να παρακολουθήσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αν επιθυμούν να πληρωθούν 600 ευρώ μέσω ΕΣΠΑ κατόπιν πιστοποίησης και αρκετών μηνών αναμονής. Μιλάμε δηλαδή για κανονικό εμπαιγμό σε επαγγελματίες κλάδων όπως οι δικηγόροι, που δεν μπορούν να εργαστούν και να πληρώσουν έστω τους λογαριασμούς του Μαρτίου και του Απριλίου, με προοπτική κλεισίματος των δικαστηρίων για πολλές ακόμα εβδομάδες.

Θα αντιτάξει κάποιος: καλά όλα αυτά, αλλά προς τι τα πομπώδη περί “αρχής του τέλους” της κυβέρνησης; Μήπως πρόκειται για τη γνωστή μεγαλομανία των μικροαστικών στρωμάτων, που υπερτιμούν τον ρόλο και το βάρος τους στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διαχρονικά η τύχη μιας κυβέρνησης κρίνεται τελικά στη σχέση της με την μεγάλη εργαζόμενη μισθωτή πλειοψηφία και τις πολιτικές της διαθέσεις. Η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων, ήδη ξεκινημένη από τους εργοδότες και το Υπουργείο Εργασίας, και η εξέλιξή της θα είναι η λυδία λίθος της κυβερνητικής μακροημέρευσης. Όμως, η διάρρηξη της σχέσης της κυβέρνησης με τους ελεύθερους επαγγελματίες και ιδιαίτερα με τους αυτοαπασχολούμενους, είναι κρίσιμος κόμβος για τις πολιτικές εξελίξεις. Και αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία ήρθε στην εξουσία.

Η πολιτική αντεπίθεση της δεξιάς παράταξης απέναντι στην τότε ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ έχει την αφετηρία της στις κινητοποιήσεις του 2016 για το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου. Η υπερφορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών και η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για μικρομεσαία εισοδήματα από 10.000-25.000 ευρώ πόλωσε πολιτικά τα στρώματα αυτά εναντίον της τότε κυβέρνησης. Τα στρώματα αυτά μπορεί να είναι μειοψηφικά, ωστόσο είναι πολιτικά κρίσιμα: προσέφεραν την κοινωνική βάση για μια πολιτική αντικυβερνητική αιχμή, την ώρα που η εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών, έστω και αμβλυμένων, αποξένωνε τον ΣΥΡΙΖΑ από τη μεγάλη εργατική μάζα των ψηφοφόρων του. Όταν πλέον οι πολιτικές διαθέσεις των μισθωτών απέναντι στην κυβέρνηση που οι ίδιοι είχαν αναδείξει είχαν “κρυώσει”, οι αντικυβερνητικές διαθέσεις της “μεσαίας τάξης” έγιναν ο πολιορκητικός κριός μιας επελαύνουσας αντιπολίτευσης που δεν δίστασε να παίξει το παιχνίδι της πατριδοκαπηλίας με το Μακεδονικό και του ρατσισμού κατά των προσφύγων, για να βρεθεί στην εξουσία. Κάποιες διορθωτικές κινήσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2018-2019, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τα φτωχότερα μεσαία στρώματα ήρθαν πολύ αργά.

Τώρα, η κοινωνική συμμαχία που έφερε τον Μητσοτάκη στην εξουσία δείχνει τα πρώτα σημάδια κλονισμού της. Τα μεγαλοαστικά κέντρα που στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και αυτό δημιουργεί πολιτικούς τρανταγμούς, ιδιαίτερα εν μέσω όξυνσης της κρίσης. Τα μεσοστρώματα πολώνονται ταξικά: οι μικροί και μεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες ανακαλύπτουν ότι αυτή δεν είναι “η κυβέρνησή τους”. Φάνηκε από το ασφαλιστικό Βρούτση: οι φτωχότεροι είδαν αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών τους, οι μικρομεσαίοι δεν είχαν κανένα κέρδος. Τώρα με το επίδομα, οι αυτοαπασχολούμενοι σοκαρίστηκαν από την ταξική υπεροψία και τον κυνισμό των “φιλελεύθερων” κυβερνώντων. “Ας φάνε παντεσπάνι” ή για να το πούμε με πιο επίκαιρους όρους “ας φάνε τηλεκατάρτιση”, λέει πλέον η κυβέρνηση σε ανθρώπους που ζουν από τη δουλειά τους και είχαν πιστέψει ότι μια κυβέρνηση της “αγοράς” θα ήταν πιο φιλική στα συμφέροντά τους. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκαλύπτεται σαν αυτό που ήταν πάντα: η κυβέρνηση των μεγαλοεργοδοτών, η κυβέρνηση των εταιρειών, η κυβέρνηση των μεγάλων αστικών συμφερόντων. Και πλέον, η επερχόμενη σύγκρουση της κυβέρνησης με τους μισθωτούς του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, δηλαδη με την μεγάλη πλειοψηφία, θα γίνει χωρίς το μαξιλαράκι και το φωτοστέφανο τού δήθεν προστάτη της “μεσαίας τάξης”.

Το αν τελικά η κυβέρνηση θα δώσει το επίδομα των 800 ευρώ στους δικηγόρους και θα διασώσει έστω λίγη από την τρωθείσα αξιοπιστία της είναι, όσο γράφεται αυτό το άρθρο, ακόμα άγνωστο. Πάντως, ακόμα και πράκτορες να είχε ο Αλέξης Τσίπρας στο επιτελείο του πρωθυπουργού, τόση επιτυχία στην αποδόμηση του πολιτικού αφηγήματος του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα μπορούσε να την έχει. Αυτοί που πρότειναν την εξαίρεση των δικηγόρων από το επίδομα κάνανε τη δουλειά από μόνοι τους. Φαίνεται πως ο πρωθυπουργός έχει χτίσει το επιτελείο του πάνω στη λάθος πέτρα. Και χωρίς να το θέλει, πάτησε το κουμπί της αντίστροφης μέτρησης για τον βίο της κυβέρνησής του.

 
   
   
   
   
2 Μαρτίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   ΜΑΤ στα νησιά: «Ρήξη του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με την έννομη τάξη και το κράτος δικαίου (του Θ. Καμπαγιάννη)


Σε δήλωσή του, ο δικηγόρος και μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΑ, Θανάσης Καμπαγιάννης*, αναφέρει:

«Η εικόνα των ανδρών των ΜΑΤ κατά την αποχώρησή τους στο λιμάνι των Μεστών Χίου στις 27/2/2020, όπως προκύπτει από αδιάψευστα βίντεο, σηματοδοτεί τη ρήξη του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με την έννομη τάξη και το κράτος δικαίου. (Τα χαρακτηριστικότερα βίντεο στις διευθύνσεις: tinyurl.com/rj3tj2b και tinyurl.com/wkzqat7).

Είτε το Υπουργείο θα τιμωρήσει παραδειγματικά την εικονιζόμενη συμμορία των τραμπούκων που φορούν κράνη με το εθνόσημο και κάνουν χρήση αστυνομικών όπλων σπάζοντας κεφάλια και καταστρέφοντας περιουσίες είτε ο Υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοϊδης θα αναγνωρίσει τον εαυτό του σε ρόλο Αρχισυμμορίτη. Στην περίπτωση αυτή, ένας μόνος δρόμος τού μένει: να παραιτηθεί.

Το Υπουργείο πρέπει συγκεκριμένα και άμεσα να απαντήσει αν οι επικεφαλής των διμοιριών των ΜΑΤ έδωσαν εντολή εφόδου των ανδρών τους κατά συγκεντρωμένων ατόμων και με τι σκοπό.

Σε περίπτωση που τέτοια εντολή δόθηκε, πρέπει να απαντηθεί γιατί οι άνδρες των ΜΑΤ δεν φόρεσαν τον προβλεπόμενο εξοπλισμό τους και, τουναντίον, παρουσίασαν εικόνα ιδιωτικών μπράβων γυμναστηρίων, που εκθέτει ανεπανόρθωτα τη συντεταγμένη πολιτεία.

Σε περίπτωση που τέτοια εντολή δεν δόθηκε, πρέπει να απαντηθεί γιατί οι επιτιθέμενοι τραμπούκοι υπεξαίρεσαν αστυνομικό εξοπλισμό (κράνη, αστυνομικές ράβδους, ασπίδες, πιστόλια κρότου-λάμψης και ρίψης δακρυγόνων, κλπ) καθ’ υπέρβασιν των εντολών της υπηρεσίας τους, με σκοπό να τον χρησιμοποιήσουν για ιδιωτικούς λόγους “αντεκδίκησης”.

Σε κάθε περίπτωση, οι πρωταγωνιστές των συγκεκριμένων επεισοδίων πρέπει να αποταχθούν από το αστυνομικό σώμα, καθώς έχουν παραβιάσει κάθε πρόβλεψη του Πειθαρχικού Δικαίου Αστυνομικού Προσωπικού (ΠΔ 120/2008, ΦΕΚ Α’ 182/02-9-2008), του Κώδικα Δεοντολογίας του Αστυνομικού (ΠΔ 254/2004, ΦΕΚ Α’ 238/03-12-2004), καθώς και πλήθος διατάξεων του Ποινικού Κώδικα.

Η ευθύνη για την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας και εμπιστοσύνης στην έννομη τάξη, σε περίπτωση που ο καθ’ ύλην Υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοϊδης δεν την αναλάβει, ανήκει πλέον ολοκληρωτικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, που τον επέλεξε και τον καλύπτει».

*δικηγόρος, σύμβουλος ΔΣ Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με την “Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή”

 
   
   
   
   
2 Μαρτίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Νομοσχέδιο για διαδηλώσεις: Η «Κάτω Βουλή» των συναθροίσεων μεγαλώνει (του Κώστα Παπαδάκη)


«……Γιατί το κάθε άρθρο του συντάγματος περιέχει την ίδια του την αντίθεση, τη δική του άνω και κάτω βουλή, δηλαδή στη γενική φράση την ελευθερία και στη σημείωση του περιθώριου την κατάργηση της ελευθερίας…..».

Η παραπάνω φράση, διατυπωμένη από τον Καρλ Μαρξ, στο βιβλίο του «Η 18η Βrumaire του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», του οποίου το μεγαλύτερο μέρος γράφτηκε έως τον Φεβρουάριο 1852, περιέχει μία από τις σημαντικότερες κρίσεις για την επίφαση και τη σχετικότητα των αστικών συνταγματικών ελευθεριών. Και φαίνεται ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αναβαθμίσει την «κάτω βουλή» του δικαιώματος των συναθροίσεων.

Δόθηκε λοιπόν στην δημοσιότητα πριν λίγες μέρες με την γνωστή μέθοδο της διαρροής για τον έλεγχο των αντιδράσεων το νομοσχέδιο που έχει κατά νου η κυβέρνηση να εισαγάγει προς ψήφιση για τον περιορισμό των συναθροίσεων. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο, το οποίο περιορίζει πολυποίκιλα τις διαδηλώσεις, υποβαθμίζει τη νομική τους αξία, υποχρεώνει τους διαδηλωτές να συνεργάζονται με την αστυνομία και στην ουσία καταργεί το άρθρο 11 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και είναι χειρότερο ακόμα και από το ισχύον χουντικό διάταγμα του 1971 για τις συναθροίσεις για τους ακόλουθους λόγους :

1) ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ Η ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ;

Από το πρώτο ήδη άρθρο το νομοσχέδιο ξεκαθαρίζει, παρά την αντίθετη διατύπωση του, ότι προτεραιότητά του είναι να μην εκτίθεται σε σοβαρό κίνδυνο η δημόσια ασφάλεια και να μην διαταράσσεται υπέρμετρα η κοινωνικοοικονομική ζωή ορισμένης περιοχής.

Όσον αφορά την δημόσια ασφάλεια είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε, ότι η εντύπωση που υπάρχει ότι δήθεν το κράτος δεν έχει δικαίωμα επέμβασης στις συναθροίσεις προκειμένου να προασπίζει την δημόσια ασφάλεια είναι ψευδής. Μόνο το γεγονός, ότι εξακολουθούν να βρίσκονται σε ισχύ μετά από τόσες κυβερνήσεις που πέρασαν το ΝΔ 794/1971 και το εκτελεστικό αυτό ΒΔ 269/1972, δύο χουντικά νομοθετήματα δηλαδή, είναι εξ’ ορισμού αντίθετο με το ότι τα νομοθετήματα αυτά δεν προβλέπουν την δυνατότητα των αστυνομικών οργάνων του κράτους να διαλύουν συναθροίσεις.

Αλλά πέραν αυτών, υπάρχει και το άρθρο 131 ΠΔ 141/1991, με το οποίο παρέχεται στην αστυνομία η εξουσία προληπτικής απαγόρευσης συνάθροισης με αιτιολογημένη απόφαση του αρμόδιου αστυνομικού διευθυντή, αν εξαιτίας της επίκειται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια ή απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 3 ΝΔ 797/1971 ολόκληρο το ΒΔ 269/1972 με τον τίτλο «Κανονισμός διαλύσεως δημοσίων συναθροίσεων» παρέχεται το δικαίωμα διάλυσης των συναθροίσεων, όταν προκαλούν κίνδυνο στην δημόσια ασφάλεια.

Όσον αφορά το κριτήριο της υπέρμετρης διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής ορισμένης περιοχής (της περιοχής της διαδήλωσης φυσικά) αυτό προφανές ότι προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εξουσία περιορισμού των διαδηλώσεων, αφού ασφαλώς η υπέρμετρη διαταραχή της κοινωνικοοικονομικής ζωής μίας ορισμένης περιοχής είναι πολύ ευκολότερο να προκληθεί από την υπέρμετρη διαταραχή της κοινωνικοοικονομικής ζωής γενικά. Ήδη η στάθμιση του δικαιώματος των συναθροίσεων ως υποκείμενης στον περιορισμό της κοινωνικοοικονομικής ζωής ορισμένης περιοχής προνομιοποιεί την τελευταία και μεταφραζόμενο με τους όρους της ισχύουσας αγοράς ουσιαστικά αντιμετωπίζει τα οδοστρώματα και τα πεζοδρόμια ως παραρτήματα («παρακολουθήματα») των παρακείμενων εμπορικών καταστημάτων καθιστώντας κύριο, αν όχι αποκλειστικό προορισμό του, την προπαρασκευή της μετάβασης της εμπορικής τους πελατείας για την αγορά εμπορευμάτων.

Και από την μια είναι τόσο αδηφάγα αυτά τα εμπορικά καταστήματα, ώστε δεν χορταίνουν παρά τις επανειλημμένες αυξήσεις του ωραρίου, την μεταβολή του διακεκομμένου σε συνεχές, την λειτουργία Σάββατα μέχρι αργά, συχνά την λειτουργία και τις Κυριακές και αργίες, λευκές νύχτες, μαύρες Παρασκευές κλπ, ώστε να απαιτούν και τον περιορισμό των συναθροίσεων τις λίγες ώρες ή τα λίγα λεπτά που διέρχονται μπροστά από τα καταστήματα τους. Από την άλλη είναι τόσο μονομερής ο τρόπος, με τον οποίο βλέπουν τα συμφέροντα τους, ώστε να μην διεκδικούν πεζοδρομήσεις, μείωση της κυκλοφορίας των ΙΧ, του καυσαερίου και των θορύβων στο κέντρο και να μην διαμαρτύρονται για άλλα συμβάντα που έχουν ως αποτέλεσμα κυκλοφοριακές ανωμαλίες, όπως επισκέψεις επισήμων προσώπων, παρελάσεις κ.λ.π. αλλά έχουν στοχοποιήσει εδώ και χρόνια τις συναθροίσεις ως τον εχθρό τους. Τρίτον, δείχνουν τόσο αφελείς οικονομικά που φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται, ότι η αιτία που οι εμπορικές τους επιδόσεις είναι μικρότερες των προσδοκιών τους δεν οφείλεται ούτε στις συναθροίσεις ούτε φυσικά στα χρονικά όρια της λειτουργία τους, αλλά πολύ απλά στην οικονομική κρίση και στο γεγονός, ότι η πλειοψηφία των υποψήφιων πελατών τους δεν έχει την αγοραστική δύναμη για να τις υποστηρίξει. Σε ένα έχουν δίκιο, ότι ποτέ δεν αποζημιώθηκαν από το κράτος για σπασμένες βιτρίνες και ζημιές από επεισόδια. Αλλά ούτε και το διεκδίκησαν με την ίδια θέρμη. Και το κράτος άλλο που δεν θέλει από το να τους επαυξάνει την αντίθεση με τους διαδηλωτές.

Επόμενο των προτεραιοτήτων αυτών είναι η στοίχιση ολοκλήρου του νομοσχεδίου, όχι φυσικά στην ρύθμιση, αλλά στον πολλαπλό περιορισμό που δυσχεραίνει ως και καταργεί ή καθιστά υπέρμετρα επικίνδυνη την διοργάνωση συναθροίσεων. Έτσι :

2) ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗ ΤΗΝ ΕΛΑΣ

Με το άρθρο 2 αφενός εννοιολογούνται και θεσπίζονται οι περιορισμοί στις συναθροίσεις, αφετέρου τυποποιείται η ιδιότητα του οργανωτή των συναθροίσεων και μάλιστα με επέκταση και στο φυσικό πρόσωπο που εκπροσωπεί τις συλλογικότητες που καλούν, ο οποίος οργανωτής σύμφωνα με το άρθρο 16 ευθύνεται με την ατομική του περιουσία φυσικά για την αποζημίωση όσων υπέστησαν βλάβες τις ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της ιδιοκτησίας από τους συμμετέχοντες στην δημόσια υπαίθρια συνάθροιση.

Με άλλα λόγια, κάθε διαδήλωση αποκτά το «κορόιδο» της, εκείνον ο οποίος ευθύνεται συλλογικά και αντικειμενικά για πράξεις τις οποίες έκαναν άλλοι γνωστοί ή άγνωστοι, ακόμα και αν οι πράξεις αυτές τελέσθηκαν εκτός των ορίων του σκοπού της υπαίθριας συνάθροισης.

3) Με το άρθρο 3 καθιερώνεται υποχρέωση γνωστοποίησης της συνάθροισης από τον οργανωτή προ 48 ωρών τουλάχιστον στην ελληνική αστυνομία, στην οποία παρέχεται σιωπηρά το δικαίωμα να απαγορεύει τις συναθροίσεις ή να τις περιορίζει σε μέρος του οδοστρώματος ή και να τις απαγορεύει εντελώς, όταν προσέρχονται άτομα που φέρουν αντικείμενα ή εκδηλώνουν συμπεριφορές που θέτουν σε διακινδύνευση την ανθρώπινη ζωή, την σωματική ακεραιότητα, περιουσιακά δικαιώματα, παρακώλυση κυκλοφορίας, πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες κλπ.

Συνάθροιση, η οποία δεν έχει γνωστοποιηθεί, κατά τεκμήριο απαγορεύεται, όπως συνάγεται από την διατύπωση του άρθρου 3 παρ. 3 του νομοσχεδίου («δύναται να επιτραπεί»).
Εδώ το υπό ψήφιση νομοσχέδιο είναι αυστηρότερο και από εκείνο της χούντας. Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 5 ΝΔ 794/1971 «συνάθροιση, η οποία διεξάγεται ακόμα και χωρίς να έχει υποβληθεί στους απαιτούμενους τύπους για την προηγούμενη έγκριση της εκ μέρους της αστυνομικής αρχής, εφόσον δεν έχει απαγορευθεί και δεν έχει κοινοποιηθεί απαγόρευση της 8 ώρες πριν την πραγματοποίηση της θεωρείται ως μη απαγορευθείσα.»

4) Με το άρθρο 4 θεσπίζονται οι υποχρεώσεις του οργανωτή πέρα από τις αστικές ευθύνες που προαναφέρθηκαν να συνεργάζεται με την αστυνομία συνδράμοντας την για την τήρηση της τάξης, να ενημερώνει τους μετέχοντες στην συνάθροιση να μην φέρουν και χρησιμοποιούν αντικείμενα πρόσφορα για την άσκηση βίας, ουσιαστικά δηλαδή να μεταφέρει τις εντολές της αστυνομίας στους διαδηλωτές, ακόμα και να ζητά την παρέμβαση της αστυνομίας για την απομάκρυνση ατόμων που φέρουν τέτοια αντικείμενα, καθώς και να ορίζει επαρκή αριθμό ατόμων για την περιφρούρηση της συνάθροισης.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

5) Για τον σκοπό αυτό μάλιστα (άρθρο 5) ορίζεται και αστυνομικός διαμεσολαβητής, αξιωματικός της ΕΛΑΣ, ο οποίος αποτελεί τον σύνδεσμο της αστυνομικής αρχής με τον διοργανωτή.

Απορίας άξιο είναι πως δεν προβλέπεται η “ex officio” απόδοση θέσεων εκπροσώπησης αστυνομικών συνδέσμων στα συλλογικά όργανα διοίκησης των φορέων που συνήθως διοργανώνουν διαδηλώσεις (πχ εργατικά κέντρα, σωματεία, πολιτικές οργανώσεις κ.λ.π) για να μετέχουν εξ αρχής στη λήψη των σχετικών αποφάσεων !

6) Με το άρθρο 6 η αστυνομική Αρχή «υποχρεούται να διασφαλίζει την ακώλυτη άσκηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι σε δημόσιο υπαίθριο χώρο, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 1» του ν/σ.

Αληθής έννοια της διάταξης – φερετζέ είναι ότι η αστυνομία υποχρεούται να διασφαλίζει τους περιορισμούς των συναθροίσεων χάριν της κοινωνικοοικονομικής ζωής της περιοχής που τελούνται.

7) Με το άρθρο 7 επικείμενη δημόσια συνάθροιση μπορεί να απαγορευθεί, εάν α) επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια, β) απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής σε ορισμένη περιοχή.

Κριτήρια για αυτό είναι ο εκτιμώμενος αριθμός των συμμετεχόντων (ειρήσθω εν παρόδω ότι ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι εύλογο να οδηγήσει στον περιορισμό σε μία λωρίδα, αλλά με ποιά λογική στην πλήρη απαγόρευση; ), η περιοχή πραγματοποίησης και ο βαθμός επικινδυνότητας αυτής. Όλα αυτά βεβαίως κρίνονται από την αστυνομία.

8) Για την προστασία των ίδιων εννόμων αγαθών επιτρέπεται εκτός από την απαγόρευση και η επιβολή περιορισμών (άρθρο 8) είτε σε επικείμενη συνάθροιση είτε ακόμα και σε συνάθροιση που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Τέτοιοι είναι ο περιορισμός σε μέρος του οδοστρώματος η και άλλου δημόσιου χώρου (άλλη μία απόδειξη ότι με πρόσχημα την κυκλοφορία σκοπείται ο περιορισμός των διαδηλώσεων) και η απομάκρυνση επικίνδυνων ατόμων. Προφανώς οι «προληπτικές προσαγωγές» θα νομιμοποιηθούν σε κάθε διαδήλωση.

9) Με το άρθρο 9 προβλέπεται η διάλυση των συναθροίσεων όταν α) πραγματοποιούνται παρά την απαγόρευση, β) δεν συμμορφώνονται στις αστυνομικές υποδείξεις, γ) εκτρέπονται σε βία αλλά και δ) πραγματοποιούνται χωρίς να έχουν γνωστοποιηθεί.

10) Η αποφασιστική αρμοδιότητα σχετικά με την απαγόρευση ή τους περιορισμούς είναι η αστυνομία, αφού λάβει (όχι δεσμευτικά) την γνώμη των οικείων δημάρχων (άρθρο 10) με μόνη την υποχρέωση η απόφαση της να είναι αιτιολογημένη και να κοινοποιηθεί στην αρμόδια εισαγγελική αρχή (άρθρο 11).

12) ΒΙΑ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ

Στο άρθρο 12 προβλέπεται, ότι για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 9 (δηλαδή για την διάλυση δημόσιας συνάθροισης) η αστυνομική αρχή μπορεί να χρησιμοποιεί προς τούτο κάθε νόμιμο μέσο.

Και αυτό το άρθρο παρέχει στην αστυνομία ευρύτερες εξουσίες από εκείνες που παρείχε ο χουντικός κανονισμός διάλυσης συναθροίσεων, ο οποίος τουλάχιστον διόριζε ενδεικτικά τα μέσα αυτά (βίαιη απώθηση, καταιονισμός δι' ύδατος, αστυνομική ράβδος, υποκόπανοι των όπλων, δακρυγόνα ή έτερα συναφή μέσα).

Στην επικείμενη διάταξη η έννοια του κάθε νόμιμου μέσου, τι άλλο ακόμα μπορεί να χωρέσει; Μήπως τα αστυνομικά πιστόλια, που βγαίνουν όλο και πιο συχνά είτε σε πανεπιστημιακούς χώρους που υπό προϋποθέσεις ισχύει ακόμα το πανεπιστημιακό άσυλο, είτε για την επίλυση ιδιωτικών τους διαφορών ;

13- 14) «ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ….ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ»

Το νομοσχέδιο προβλέπει προσωρινή και οριστική δικαστική προστασία κατά των αστυνομικών αποφάσεων για απαγορεύσεις και περιορισμούς, αλλά ούτως ή άλλως αυτήν την παρέχουν οι γενικές διατάξεις του διοικητικού δικαίου και δεν χρειαζόταν κάποια ιδιαίτερη θέσπιση. Αλλά αυτά μόνο πριν την πραγματοποίηση. Κατά τη διάρκειά τους κανένα δικαστήριο δεν συνεδριάζει, παρά μόνο τα αυτόφωρα των συλλαμβανομένων.

Εκείνο όμως που συγκεκριμενοποιείται με το νομοσχέδιο είναι ότι ο φορέας παροχής αυτής της προσωρινής δικαστικής προστασίας είναι η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, ένα δικαστικό όργανο δηλαδή πολυτελείας, χρονοβόρο, δυσκίνητο, και συντηρητικό λαμβάνοντας μάλιστα υπ όψη, ότι το ΣτΕ είναι το μόνο δικαστήριο που εξακολουθεί να βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Πανεπιστημίου απέναντι σχεδόν από τα Προπύλαια και έχει υποστεί τις ενοχλήσεις άπειρων διαδηλώσεων, ενώ η προσφυγή σε αυτό είναι και ιδιαίτερα δαπανηρή. Και η μοναδική του νομολογία στο θέμα φυσικά αρνητική. Αναφέρομαι στην απόφαση της Επιτροπής Αναστολών του ΣτΕ 633/1999 με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση αναστολής εκτέλεσης του Κ.Κ.Ε.. κατά της απόφασης του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής, που απαγόρευε τη δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία οργανωμένων ομάδων στον Αερολιμένα Αθηνών και σε συγκεκριμένες οδούς στο κέντρο της Αθήνας, για λόγους προστασίας της δημόσιας ασφάλειας, καθόσον την ημερομηνία που αυτές θα ελάμβαναν χώρα, είχε προγραμματιστεί επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα του Προέδρου των Η.Π.Α. Κλίντον και απειλούνταν σοβαρός κίνδυνος για τη ζωή και σωματική ακεραιότητα του ξένου επισήμου και των μελών της αποστολής του, ο οποίος κίνδυνος δεν μπορούσε να αποτραπεί αλλιώς,

15) ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Και βέβαια το νομοσχέδιο εκτός από τις αστικές κυρώσεις του οργανωτή δημόσιας συνάθροισης (άρθρο 16), στις οποίες αναφερθήκαμε, προβλέπει και ποινικές ευθύνες για όσους μετέχουν σε δημόσια συνάθροιση που έχει απαγορευθεί (ακόμα και αν η συνάθροιση αυτή πραγματοποιείται κανονικά) ή παρεμποδίζουν την διεξαγωγή δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης (δεν πρόκειται για προστασία φυσικά του δικαιώματος της διαδήλωσης, αλλά πρόκειται για καταστολή του δικαιώματος της αντισυγκέντρωσης).

Το άρθρο αυτό (άρθρο 15) ουσιαστικά επαναφέρει το καταργημένο από τον νέο Ποινικό Κώδικα, παλιό άρθρο 171 ΠΚ (θρασύτητα κατά της αρχής), που τιμωρούσε ακριβώς την συμμετοχή σε απαγορευμένη δημόσια συνάθροιση. Αλλά και εκείνο ακόμα προέβλεπε χαμηλότερο όριο ποινής (μέχρι 6 μηνών), ενώ το επιχειρούμενο να θεσπιστεί προβλέπει ποινή μέχρι ενός έτους. Η ίδια ποινή προβλέπεται και για όσους δεν συμμορφώνονται στους περιορισμούς που επιβάλλει η παριστάμενη αστυνομική αρχή, χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση για την ποινική τους απειλή η τέλεση βιαιοπραγιών.

Αν τέλεσαν και βιαιοπραγίες, το αδίκημα αποκτά διακεκριμένο χαρακτήρα και απειλείται με ποινή φυλάκισης μέχρι 2 ετών και εφόσον δεν τιμωρούνται βαρύτερα με άλλη διάταξη.
Η «άλλη διάταξη» είναι βέβαια η αναφερόμενη στο άρθρο 15, διάταξη του άρθρου 170 ΠΚ (στάση) , κυρίως όμως η επίσης αναφερόμενη διάταξη του ΠΚ 189 (διατάραξη κοινής ειρήνης), που όχι μόνο δεν καταργήθηκε με τον νέο ΠΚ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, (ν. 4619/2019) αλλά αντίθετα προβλέφθηκε και η διακεκριμένη περίσταση της τέλεσης του αδικήματος εκ μέρους υποκινητών της διατάραξης, που έχουν καθοδηγητικό ρόλο μέσα στο πλήθος», (με αυτή ασφαλίτικη διατύπωση υπάρχει ακριβώς στο ΠΚ 189 παρ. 3) που τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών, άρα μέχρι 5 χρόνων – εκτιτέα ως γνωστόν και πάντως μη μετατρέψιμη αν υπερβαίνει τα τρία έτη πλέον.

ΚΑΙ ΣΤΗ ΟΥΓΙΑ…..ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει η κλιμάκωση της ποινικής αντιμετώπισης του Π.Κ. 189, αφού με την τροποποίηση του άρθρου 187Α Π.Κ. με το ν. 4637/2019, δηλαδή τις τροποποιήσεις που επέφερε η κυβέρνηση της Ν.Δ. τον Νοέμβριο 2019 στον νέο ΠΚ τα «εγκλήματα κατά της δημόσιας τάξης», ακόμα και πλημμεληματικού χαρακτήρα εντάσσονται στα αδικήματα, τα οποία αποτελούν κορμό για την απόδοση διακεκριμένων επιβαρυντικών περιστάσεων τρομοκρατικής τέλεσης, αλλά και αντικείμενο συγκρότησης τρομοκρατικής οργάνωσης. Στην «αντικειμενική υπόσταση» του άρθρου 187Α Π.Κ. με άλλα λόγια. Ανάμεσα βεβαίως στα εγκλήματα κατά της δημόσιας τάξης ανήκει και η διατάραξη κοινής ειρήνης (ΠΚ 189).

Έτσι λοιπόν η συνδυασμένη εφαρμογή των ΠΚ 187Α, 189 και του νέου νομοσχέδιου για τις συναθροίσεις, εφόσον τελικά ψηφιστεί, όχι μόνο θα απαγορεύσει και θα περιορίσει τις συναθροίσεις, αλλά θα ανοίξει και τον δρόμο, ώστε η εκτροπή τους να αντιμετωπίζεται και να τιμωρείται ως τρομοκρατική πράξη απειλούμενη με αυξημένα όρια ποινής (+ ένα έτος) , αλλά και ως αντικείμενο συγκρότησης τρομοκρατικής οργάνωσης (κακούργημα).

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πραγματικά συνεπής στις κατασταλτικές της εξαγγελίες και το έχει αποδείξει ήδη αποχαλινώνοντας τους αστυνομικούς και αποδεσμεύοντάς τους από κάθε αναστολή, προκειμένου να μπαίνουν και να οπλοφορούν σε πανεπιστημιακούς χώρους, να εισβάλουν σε κατοικίες και ταράτσες, να ξεγυμνώνουν διαδηλωτές, να εισβάλουν σε κινηματογράφους, νυχτερινά μπαρ και κέντρα διασκέδασης, να χαστουκίζουν 6χρονα παιδιά, να ρίχνουν χημικά και δακρυγόνα με το παραμικρό, ακόμα και μέσα στον χώρο των δικαστηρίων, να απαγορεύουν εκδηλώσεις συμπαράστασης σε αυτά και τελευταία να σπάνε επιδεικτικά αυτοκίνητα και παρ μπρίζ στα νησιά.

Λένε ότι το τέρμα της κατρακύλας είναι ο πάτος, αλλά κάθε φορά διαπιστώνουμε ότι υπάρχει πάντα περιθώριο μέχρι να τον φτάσουμε. Η «κάτω» βουλή έχει δρόμο ακόμα. Το υπό ψήφιση νομοσχέδιο απέχει μία βαθμίδα μόνο από την πλήρη και τυπική κατάργηση του άρθρου 11 του Συντάγματος, που προβλέπει τις συναθροίσεις, γιατί πολύ απλά δεν αφήνει κανένα απολύτως πεδίο διεξαγωγής και ελευθερίας τους.

Μόνο που στην ιστορία δεν έλειψαν ούτε η καταστολή, ούτε οι απαγορεύσεις. Αλλά ούτε αυτές, ούτε οι δίκες λύγισαν τους αγωνιστές. Και αυτό το ν/σ αν και όπως ψηφιστεί θα καταργηθεί στην πράξη. Γιατί οι εμπνευστές του λογαριάζουν και πάλι χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί μπορεί η εξουσία να γράφει την «κάτω βουλή», αλλά την «άνω βουλή» την γράφει πάντα ο λαός !

Αθήνα, 28/2/2020,
Κώστας Παπαδάκης.

 
   
   
   
   
9 Φεβρουαρίου 2020

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η διαμεσολάβηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η ελληνική της προοπτική (του Γρηγόρη Μισκεδάκη)


Είναι σε όλους μας γνωστό πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεσμοθετήθηκε η διαμεσολάβηση με την οδηγία 2008/52/ΕΚ. Στην Ελλάδα αρχικά ενσωματώθηκε στο εσωτερικό μας δίκαιο με το νόμο 3898/2010. Αργότερα ψηφίστηκε ο νόμος 4512/2018 όπου αναμορφώνει πλήρως το θεσμό και καθιστά τη διαμεσολάβηση υποχρεωτικό προδικαστικό στάδιο και πρόσφατα ο νόμος 4640/2019 που κινείται στο ίδιο πλαίσιο με τον προγενέστερο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ.

Προέλευση – Παραλληλισμός με Ιταλία:

Ο νέος νόμος έχει σημείο αναφοράς το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο της Ιταλίας η οποία πρώτη καθιέρωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την υποχρεωτική διαμεσολάβηση. Δεν είναι τυχαίο που δύο χώρες που παραδοσιακά καταδικάζονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την αργοπορία της αστικής τους δικαιοσύνης επέλεξαν να καθιερώσουν το σύστημα της υποχρεωτικότητας της διαμεσολάβησης.

Στην Ιταλία σε καθεστώς υποχρεωτικής διαμεσολάβησης υπάγονται περίπου οι διαφορές που έχουν υπαχθεί και στον νόμο που ψηφίστηκε πρόσφατα. Το αρχικό κόστος για τη διαμεσολάβηση στην Ιταλία είναι περίπου 40,00 ευρώ για το κάθε μέρος.

Στο ιταλικό δίκαιο μάλιστα ισχύουν δύο επιπλέον ρυθμίσεις ως προς το θεσμό σε σχέση με το νόμο που ψηφίστηκε πρόσφατα από το ελληνικό κοινοβούλιο που εύλογα μας θορυβούν για μελλοντική τροποποίηση του θεσμού.

Ειδικότερα:

1ον. Η μη αποδοχή της πρότασης του διαμεσολαβητή συνεπάγεται αρνητικές συνέπειες στα δικαστικά έξοδα που επιδικάζονται στη Δίκη. Και

2ον. Η αναίτια και αδικαιολόγητη άρνηση συμμετοχής στη διαμεσολάβηση μπορεί να αποτελέσει για το δικαστή ελεύθερη απόδειξη στη μελλοντική δίκη.

Το ιταλικό υπουργείο δικαιοσύνης συλλέγει και εκθέτει ανά εξάμηνο στατιστικά στοιχεία που αφορούν τις υποθέσεις που υπάγονται υποχρεωτικά σε διαδικασία διαμεσολάβησης πριν την προσφυγή στην τακτική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά στην πρώτη υποχρεωτική συνεδρίαση στο 46% των περιπτώσεων ο εναγόμενος δεν εμφανίστηκε, στο 50% εμφανίστηκε και στο 4% υπήρξε παραίτηση του ενάγοντος. Από τις περιπτώσεις της εμφάνισης επιτυχή έκβαση είχε η διαδικασία της διαμεσολάβησης στο 27,5% που αυξάνεται στο 45% αν ακολουθήσουν και άλλες συνεδρίες πέρα της πρώτης υποχρεωτικής.

Σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία στην υποχρεωτική διαμεσολάβηση υπάγονται οι κάτωθι διαφορές και τα ποσοστά ανά κατηγορία είναι τα κάτωθι στην περίπτωση που εμφανιστεί ο εναγόμενος στην πρώτη συνεδρίαση, ήτοι το 50% των περιπτώσεων.

Ως προς την αξία της διαφοράς ισχύουν τα κάτωθι στοιχεία για τις περιπτώσεις εμφάνισης του εναγομένου.

Η μέση χρονική διάρκεια της διαδικασίας της διαμεσολάβησης στις περιπτώσεις που αυτή έχει θετική έκβαση ήταν 141 ημέρες το 2019.

Το ελληνικό υπουργείο δικαιοσύνης αντιστοίχως δεν παρουσιάζει στατιστικά στοιχεία για τη ροή των υποθέσεων, δηλαδή πόσες υποθέσεις νέες εισάγονται στα δικαστήρια, πόσες συζητούνται και τον αριθμό των αποφάσεων, ούτε στα μηχανογραφημένα δικαστήρια δηλαδή σε αυτά των περιφερειών αρμοδιότητας των εφετείων Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης και Χαλκίδας. Συνεπώς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την πραγματική εικόνα ώστε να κριθεί η πραγματική στόχευση του μέτρου. Αν δηλαδή έστω και αν κατ’ επίφαση λαμβάνεται για την αποσυμφόρηση της αστικής δικαιοσύνης, ή λαμβάνεται για την ιδιωτικοποίηση μιας ακόμη θεμελιώδους κρατικής λειτουργίας. Η εμπειρική εικόνα που έχουν όλοι οι δικηγόροι της πράξης είναι πως ο όγκος των υπό συζήτηση υποθέσεων έχει μειωθεί δραματικά. Συνεπώς η αποσυμφόρηση είναι θέμα χρόνου να επιτευχθεί.

Η καθιέρωση της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης καθώς και η ενίσχυση και προώθηση του θεσμού αποτελεί και μεταμνημονιακή δέσμευση της χώρας. Σύμφωνα με το επικαιροποιημένο μνημόνιο που υπεγράφη στις 23 Μαΐου 2018 και έχει χρονικό ορίζοντα υλοποίησης το 2022 αναφέρει στη σελίδα 39 στον τομέα που σχετίζεται με τη δικαιοσύνη στο αγγλικό πρωτότυπο κείμενο: «Disseminate the relevant information on the new legal framework of mediation to the legal practitioners and the public at large, so as to increase awareness of the availability of this mechanism and encourage its use (June 2018)» δηλαδή: «Διάδοση των σχετικών πληροφοριών σχετικά με το νέο νομικό πλαίσιο διαμεσολάβησης για τους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα και το ευρύ κοινό, ώστε να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση σχετικά με τη διαθεσιμότητα αυτού του μηχανισμού και να ενθαρρυνθεί η χρήση του (Ιούνιος 2018)».

Συνεπώς η κατεύθυνση που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και έπειτα της ΝΔ με την διαμεσολάβηση οριοθετήθηκε από την τρόικα. Την εποχή που συντάχθηκε το επικαιροποιημένο μνημόνιο είχε ήδη καθιερωθεί η υποχρεωτική διαμεσολάβηση από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Επομένως, με βάση τα παραπάνω εύλογα ανησυχούμε για την προοπτική του θεσμού και την ουσιαστική απονομή της δικαιοσύνης. Είναι ευκαιρία λοιπόν να ανοίξει μια επιστημονική συζήτηση για την καταλληλότητα και την προοπτική αφενός του θεσμού με τον τρόπο που καλούμαστε να εφαρμόσουμε το νόμο ως υποχρεωτικό προδικαστικό στάδιο και αφετέρου για το συνολικότερο πλαίσιο για την απονομή της δικαιοσύνης.