19 Φεβρουαρίου 2020
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
- Φεβρουάριος
- Μάρτιος
- Απρίλης
- Μαϊος
- Δεκέμβριος
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011
2019
2020











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις - Απρίλης 2001

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





24 Απριλίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η δικηγορία αντιμέτωπη με την άνευ όρων παράδοσή της στις "δυνάμεις της αγοράς"


[πρόταση στη γενική συνέλευση του Δ.Σ.Α. της 24.4.2001]

Η ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ, ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ «ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ»,

...που σήμερα καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό για τη μακρόχρονη αδράνεια των εκπροσώπων της, ιδιαίτερα εκείνων που κατ' επανάληψη υφάρπαξαν την ψήφο της υποσχόμενοι προγραμματικό συνδικαλισμό που δεν έμελλε να εμφανισθεί παρά μόνο στις προεκλογικές τους υποσχέσεις,

έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τώρα που οι απειλές που δέχεται δεν περιορίζονται μόνο στους «εξωτερικούς όρους» λειτουργίας της αλλά αμφισβητείται η πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής διαμεσολάβησης, η οποία αντιμετωπίζεται ως το αναγκαίο κακό, να αρθρώσει επιτέλους διεκδικητικό, συνολικό προγραμματικό λόγο και να απαιτήσει μαζί με τις - επίσης αμυνόμενες στην εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη επιδρομή -κοινωνικές δυνάμεις, την κατοχύρωση της εργασίας της και του κοινωνικού της ρόλου.

•1.     Ναι στο άνοιγμα των επαγγελμάτων και όχι στον κλειστό αριθμό. Αρκετά πια με τη δημαγωγία του «δικηγορικού υπερπληθωρισμού» και την αντικοινωνική φιλοσοφία της. Είμαστε υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού (τον προτιμάμε από την ασυδοσία της αγοράς), ενός παρεμβατισμού όμως που θα στοχεύει στην εξασφάλιση και όχι στον αποκλεισμό του δικαιώματος στην εργασία.

•2.     Ναι στην προστασία της νομοθετικής κατοχύρωσης του γραμματίου προείσπραξης και της παράστασης των δικηγόρων στα συμβόλαια, ναι στη διασφάλιση συναλλασσομένων και διαδίκων. Ναι στην καθιέρωση θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης (legal Aid, εφαρμογή ευεργετήματος πενίας κλπ) που θα εξασφαλίζουν πόρους για τη δωρεάν παροχή νομικών υπηρεσιών σε άπορους.

•3.     Ναι στην αναδιάταξη (ανακαθορισμό) της δικηγορικής ύλης. Καθιέρωση εδώ και τώρα της δικηγορικής παράστασης (με γραμμάτιο και παρακράτημα) εκεί που είναι και συναλλακτικά ώριμη και κοινωνικά αναγκαία και πραγματικά επωφελής για τα συμφέροντα των συναλλασσομένων, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους Οργανισμούς και επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος τους. Δημόσια έργα, διοικητικές επιτροπές, τραπεζικές, χρηματιστηριακές και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις ιδίως στους δυναμικούς τομείς της οικονομίας (πνευματικά δικαιώματα, Μ.Μ.Ε, βιομηχανική ιδιοκτησία, μεταφορικές και ασφαλιστικές συμβάσεις, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, leasing, franchising, αντιπροσωπείες) και ακόμα μισθώσεις επαγγελματικής στέγης και εταιρικά είναι τα σημερινά και αυριανά πεδία εκμετάλλευσης της απλήρωτης και ακατοχύρωτης δικηγορικής εργασίας, από τα οποία διαφεύγουν καθημερινά δισεκατομμύρια πόρων Ταμείου Συνεργασίας, δικηγορικών αμοιβών, ασφαλιστικών εισφορών και κρατικών φόρων προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, των μεγάλων επιχειρήσεων και των παραδικηγορικών επαγγελμάτων.

•4.   Ναι στην ποσοστιαία αποτίμηση της δικηγορικής αμοιβής σε κάθε εργασία επί του αντικειμένου της αξίας της συναλλαγής ή της δίκης. Η κοινωνική μας αποστολή δεν είναι να παράγουμε υπεραξία και κέρδος για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς με διέξοδο τις μικροϋποθέσεις εντολέων ολοένα και πιο αδύναμων να επωμιστούν το κόστος προσφυγής στη δικαιοσύνη, που θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο.

•5.   Όχι στην υπαλληλοποίηση των δικηγόρων, τη μετατροπή τους σε γιάπηδες - «στελέχη», «ειδικευμένους - ηλίθιους», εξαρτημένους οικονομικά, κοινωνικά και επαγγελματικά από τα ποικιλόμορφα αφεντικά (κεφαλαιουχικές δικηγορικές και άλλες εταιρίες, μεσιτικά γραφεία, πολυεθνικές, τράπεζες) παράγει η σημερινή «αναδιάρθρωση της οικονομίας».

6.  Ναι στην κατοχύρωση του έμμισθου συνεργάτη (επιτέλους εφαρμογή των αποφάσεων του ΔΣΑ για τα όρια αμοιβών) του ασκούμενου, του δικηγόρου που συνεργάζεται κατ αποκοπή με τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κλπ. Ναι στα κίνητρα για δημιουργία ισότιμων προσωπικών συνεργατικών δικηγορικών σχημάτων.

7.         Όχι στην ασφαλιστική λαίλαπα και την κατάργηση (στην ουσία) του συνταξιοδοτικού μας δικαιώματος. Όχι από τη δουλειά στον τάφο. Ναι στην αυτοδιαχείριση των ασφαλιστικών μας ταμείων, την ανακλιμάκωση των εισφορών και τον ανακαθορισμό των κοινωνικών πόρων (εργοδοτικών εισφορών) με επιβάρυνση όσων θησαυρίζουν από τη δικηγορική εργασία.

8. Όχι στην απαξίωση του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου. Αποστολή μας είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κοινωνικού συνόλου, των πολιτών και των λαϊκών τάξεων. Όχι στον τρομονόμο, στον κρατικό αυταρχισμό και το δικαστικό κράτος.

9.         Όχι στην καθημερινή μας εξόντωση, τη διασπορά των δικαστηρίων, την ταλαιπωρία στις ουρές και τη γραφειοκρατία.

10. Όχι στο συνδικαλισμό (κομματικό και παραγοντίστικο) που μας οδηγεί στην ιστορικού χαρακτήρα υποβάθμιση και ήττα της δικηγορίας απέναντι στις δυνάμεις της αγοράς και ταυτόχρονα στην απομόνωση από την κοινωνία. Ο δικηγορικός χώρος εκπροσωπείται από έναν πρόεδρο και ένα Δ.Σ. απρόθυμο στη συντριπτική του πλειοψηφία να λύσουν όχι τα «μεγάλα» ζητήματα του μέλλοντος (ήδη παρόντος) αλλά ούτε να διαχειριστούν (έστω να ασχοληθούν) ακόμη και με τα καθημερινά προβλήματα, που τα τελευταία χρόνια από «δευτερεύοντα» έγιναν και αυτά κύρια χάρις στη γιγάντωσή τους από την αδιαφορία του Δ.Σ.Α.

Η ανάγκη να αγωνιστούμε μαζί τις δυνάμεις της εργασίας (στις οποίες και η πλειοψηφία των δικηγόρων ανήκει) απέναντι στην πολυμέτωπη εκσυγχρονιστική αντιλαϊκή επέλαση ας είναι οδηγός για τον προσανατολισμό των αποφάσεων αυτής της συνέλευσης.

24.4.2001       ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
13 Απριλίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγόροι: διεκδικούμε τον κοινωνικό μας ρόλο και την επαγγελματική του κατοχύρωση


[άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Εποχή» της 6 Μαΐου 2001, με υπογραφή: «Για την ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ Ε.Κ.»]

Οι δικηγόροι όλης της χώρας απεργούν. Σε δύο μεγάλες γενικές συνελεύσεις τους οι δικηγόροι της Αθήνας, με αγωνία, ερωτηματικά και αβεβαιότητα για το μέλλον, με αιτήματα που προσπαθούν να ξεπεράσουν τον στενά οικονομικό χαρακτήρα, με συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας κρίσιμης για το δικηγορικό επάγγελμα περιόδου και σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για τη σημερινή γιγάντωση των προβλημάτων, προσπαθούν να συγκροτήσουν το λόγο και την αντίδρασή τους και να αναζητήσουν διέξοδο στα συσσωρευμένα προβλήματα του κλάδου τους και της δικαιοσύνης.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και μια δεκαετία περίπου η δικηγορία, ιδίως η μικρή και μεσαία μαχόμενη δικηγορία δέχεται συνεχείς επιθέσεις (με αποκορύφωμα σήμερα το ασφαλιστικό και τις αλλαγές στο εργασιακό τοπίο) που σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους της δικηγορίας και την καθημερινή εξόντωση έχουν οδηγήσει ήδη εκτός του σώματος εκατοντάδες δικηγόρους. Σήμερα το τοπίο αρχίζει να γίνεται αποπνικτικό και αδιέξοδο.

Η κυβέρνηση εξήγγειλε μια σειρά μέτρων που έχουν πέσει σαν χιονοστιβάδα στις πλάτες των μαχόμενων δικηγόρων και απειλούν την ίδια τους την ύπαρξη και επιβίωση. Η αύξηση του ορίου υποχρεωτικής παράστασης στα συμβόλαια και η αποψίλωση του ταμείου συνεργασίας των δικηγόρων (θεσμού συναδελφικής αλληλεγγύης και αναδιανομής με τη μορφή μερίσματος μέρους των δικηγορικών εισοδημάτων) από τους πόρους του, η κατάργηση ή μείωση των κοινοτικών πόρων των ασφαλιστικών ταμείων σε συνδυασμό με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η πρόσφατη μεγάλη αύξηση των γραμματίων προείσπραξης και η αύξηση του κόστους πρόσβασης στη Δικαιοσύνη, οι πρόσφατες προτάσεις του ΚΕΠΕ για τα «κλειστά επαγγέλματα», προετοιμάζουν το έδαφος για μια ριζική αναδιάρθρωση του δικηγορικού επαγγέλματος. Κυρίες συνέπειες αυτών των επιδιώξεων είναι η βίαιη αποβολή πολλών δικηγόρων από το επάγγελμα, η υπαλληλοποίηση της μεγάλης μερίδας των νέων (και όχι μόνο) δικηγόρων, η συγκέντρωση της δικηγορικής ύλης σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία - κεφαλαιουχικές δικηγορικές εταιρείες, η ανατροπή του λαϊκού χαρακτήρα της δικηγορίας, με λίγα λόγια η επικράτηση των νόμων της αγοράς και στο δικηγορικό επάγγελμα. Η γνωστή φιγούρα του ανεξάρτητου μαχόμενου δικηγόρου, του δικηγόρου υπερασπιστή που η παρουσία και η διαμεσολάβησή του διασφαλίζει απέναντι στην κρατική και δικαστική εξουσία τα ατομικά, πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα των πολιτών, η μέχρι σήμερα άσκηση του δικηγορικού λειτουργήματος με τη μορφή ελεύθερου επαγγέλματος που εξασφαλίζει την δυνατότητα νομικής προστασίας σε όλους και κυρίως στους οικονομικά ασθενέστερους, σε λίγο θα αποτελούν παρελθόν. Η δικηγορία αλλά και οι δικηγορικές υπηρεσίες θα είναι για τους λίγους.

Πολύς λόγος γίνεται σήμερα για την αύξηση του ορίου της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρων στα συμβόλαια. Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας ήδη από το 1996 φώναζε: «Η νομοθεσία αντί να επιβάλλει την υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου σε δίκες χωρίς αντιδικία, είτε ακόμη και σε πωλητές ακινήτων μικρής αξίας, δημιουργώντας περιττή επιβάρυνση και εύλογη δυσαρέσκεια, πρέπει επιτέλους να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σήμερα και να κατευθυνθεί στην κατοχύρωση της δικηγορικής εργασίας σε τομείς που η καθιέρωση της δικηγορικής παράστασης είναι και συναλλακτικά ώριμη και κοινωνικά αναγκαία, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος του. Δημόσια έργα, τραπεζικές και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις (πνευματικά δικαιώματα, ΜΜΕ, βιομηχανική ιδιοκτησία, μεταφορικές και ασφαλιστικές συμβάσεις, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, leasing, franchising, αντιπροσωπείες) αποτελούν την απλήρωτη και ακατοχύρωτη δικηγορική εργασία προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα». Σήμερα, καθώς το μαχαίρι αγγίζει το κόκκαλο, η συζήτηση για την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης, μόνη διέξοδος σε όλα τα παραπάνω, είναι επιτακτική.

Πέρα όμως από τα παραπάνω επιχειρείται σήμερα και κάτι χειρότερο: Αμφισβητείται με έναν άκρατο λαϊκισμό ο πυρήνας και η πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής υπηρεσίας και διαμεσολάβησης. Αντιμετωπίζεται ο δικηγόρος ως αναγκαίο κακό και απαξιώνεται στο κοινωνικό σύνολο η προσφορά του. Αμφισβητείται ο θεσμικός ρόλος του δικηγόρου στην διαδικασία παροχής έννομης προστασίας του πολίτη τη στιγμή που και αυτή ακόμη απειλείται. Μια ολόκληρη σειρά από νομοθετήματα και σχέδια νόμου ανατρέπουν βίαια θεμελιώδη συνταγματικά, κοινωνικά και δικονομικά δικαιώματα των πολιτών (αναθεώρηση του συντάγματος -άρθρο 24, τρομονόμος, νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας). Το τοπίο ξεκαθαρίζει. Λιγότερα δικαιώματα, απαξιωμένοι δικηγόροι, δικηγόροι για τους λίγους.

Για όλους αυτούς τους λόγους απεργούμε. Για να διεκδικήσουμε μαζί με όλους τους άλλους εργαζομένους την προστασία του ασφαλιστικού μας συστήματος και των ταμείων μας, την εγγύηση των συντάξεων και των παροχών. Για να αποτρέψουμε την ψήφιση του τρομονόμου που αποτελεί το χειρότερο, τις τελευταίες δεκαετίες οργανωμένο έγκλημα κατά της κοινωνίας και των δημοκρατικών της δικαιωμάτων και ελευθεριών. Για να διακηρύξουμε ότι ο πολίτης έχει δικαίωμα νομικής προστασίας στις συναλλαγές του, δικαιούται δικηγόρο διαμεσολαβητή στις σχέσεις του με το κράτος, δικαιούνται δικηγόρο υπερασπιστή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του. Για να διεκδικήσουμε τον κοινωνικό μας ρόλο και την επαγγελματική του κατοχύρωση.