19 Φεβρουαρίου 2020
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
- Απρίλης
- Σεπτέμβριος
- Οκτώβριος
- Νοέμβριος
2006
2007
2008
2011
2019
2020











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις - Οκτώβριος 2005

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





25 Οκτωβρίου 2005

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Πειθαρχικά συμβούλια


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΔΣΑ

Της 25ης Οκτωβρίου 2005

ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΑΥΤΟΥ

Κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΞΙΝΟΥ

  

Θέμα: «Πειθαρχικά  Συμβούλια»

  

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ( Δημήτριος Παξινός):  Ο κ. Παπαδάκης έχει το λόγο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε και κύριοι Σύμβουλοι,  καταρχήν θα ήθελα να πω ότι η  συζήτηση ξεκίνησε με κάποιους γρίφους.

Το Πειθαρχικό δεν είναι πεδίο αντιπαραθέσεων, για μένα είναι:

•-         ένας θεσμός που  αποτελεί βασικό  πυλώνα της θεσμικής αυτονομίας και αυτοδιοίκησης του  Δικηγορικού Συλλόγου,

•-         ένας πολύ σημαντικός θεσμός μέσω του οποίου επικυρώνεται και η γενική του  αποστολή, η οποία σαφώς περιέχει τον αυτοέλεγχο και την αυτοκάθαρση του Σώματος και τον έλεγχο των επαγγελματικών συμπεριφορών των δικηγόρων,

•-         ένας κυματοθραύστης αβασίμων εγκλήσεων, οι οποίες, υπό άλλες συνθήκες, θα έβγαιναν από το κατώφλι της εισαγγελίας, προξενώντας πολύ μεγαλύτερη ταλαιπωρία εναντίον των δικηγόρων,

•-         μία διαδικασία, η οποία ακριβώς τονίζει την αξιοπιστία του αυτοελέγχου της δικηγορίας.

Σκοπός μας είναι η στήριξή της, η αναβάθμισή της, η προστασία της από την επιδρομή της δικαστικής εξουσίας, η οποία εκδηλώθηκε πριν ένα χρόνο με τις προσωρινές διαταγές των διοικητικών πρωτοδικείων, οι οποίες έθεταν σε αναστολή αποφάσεις  των ανωτάτων πειθαρχικών συμβουλίων και η αυτονομία της από τις υπόλοιπες εξουσίες.

Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε το θέμα του Πειθαρχικού, θεωρώντας  καταρχήν ότι τουλάχιστον στη βασική του δομή το ουσιαστικό πειθαρχικό δίκαιο, όχι μόνο  δεν είναι αναχρονιστικό, είναι, θεωρώ,  και προοδευτικό. Δεν υπάρχει άλλο πειθαρχικό δίκαιο που να ξέρω, το οποίο να περιέχει θεσμό αυτοέγκλησης, για παράδειγμα. Δεν ξέρω πόσοι από εδώ έχουν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει το άρθρο 68 στον Κώδικα περί Δικηγόρων, το οποίο επιτρέπει την άσκηση πειθαρχική εξουσίας ακόμη και μετά από αναφορά του φερομένου ως πειθαρχικώς ελεγκτέου.

Θεωρώ ότι τα σημεία κριτικής είναι τα σημεία εκείνα, τα οποία, είτε υποβαθμίζουν την κοινωνική λειτουργία, είτε δημιουργούν πρίσματα αδιαφάνειας, συγκεντρωτισμού στη διαδικασία, στην οποία θα αναφερθώ αμέσως παρακάτω.

Επειδή θα πω ορισμένες θεσμικές προτάσεις και για τον τρόπο  λειτουργίας των Πειθαρχικών του  Δικηγορικού  Συλλόγου Αθηνών σε σχέση με τα ισχύοντα στην πράξη σήμερα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω από την αρχή κάτι: όσα θα πω, δεν θα τα πω υπό το πρίσμα μιας κριτικής κατά του Πρώτου, κατά το οποίο ο συγκεκριμένος Πρόεδρος αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία ασκεί τις πειθαρχικές του αρμοδιότητες. Επειδή δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου, θα πω ότι όσοι διώκονται, καλώς έχουν διωχτεί και κακώς φωνάζουμε, διότι εγώ δεν έχω διαβλέψει καμία σκοπιμότητα κομματική ή άλλη στα κριτήρια με τα οποία κάποιοι διώκονται ή κάποιοι δεν διώκονται. Βεβαίως και είναι ατελέσφορο το σύστημα καταγραφής όλων των παραβάσεων, ιδίως όσες έχουν σχέση με τηλεοπτικές εκπομπές. Δεν δικαιούται κανείς να καταγγέλλει, αν προηγουμένως δεν έχει κάνει συγκεκριμένη αναφορά για συγκεκριμένη παράβαση συγκεκριμένου συναδέλφου σε  συγκεκριμένη εκπομπή και δεν έχει διαπιστώσει ότι η αναφορά αυτή παραβλέφθηκε.

Οι αλλαγές  -και πιστεύω προσωπικά ότι πρέπει να τις διεκδικήσει ο Σύλλογος- είναι οι εξής:

Ξεκινώ πρώτα από τις θεσμικές αλλαγές.

  1. Αναβάθμιση του Κώδικα  Δεοντολογίας με νόμο. Ο Κώδικας  Δεοντολογίας δεν είναι, παρά μόνο μία απλή απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού  Συλλόγου  Αθηνών. Κατά συνέπεια, η πειθαρχική ευθύνη, που ιδρύεται από τη μη συμμόρφωση κάποιων δικηγόρων στον Κώδικα, είναι ίση με εκείνη που ιδρύεται από τη συμμόρφωσή τους σε οποιαδήποτε απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του  Δικηγορικού Συλλόγου. Είναι προφανής η αιτία αναβάθμισης, τη στιγμή που ο Κώδικας αυτός θεσπίζει και προστατεύει δεοντολογικά αγαθά υψίστης σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία της δικηγορίας και την εκπλήρωση της κοινωνικής της αποστολής. Και αυτό πρέπει να γίνει, για να ισχύει ο Κώδικας  Δεοντολογίας σε πανελλαδική κλίμακα για όλους τους δικηγόρους. Όχι μόνο γι' αυτό, αλλά και για να ενισχύσει τη νομική του θέση απέναντι στη C.C.B.E και απέναντι σε διάφορες επιχειρούμενες εισαγόμενες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες περιορίζουν τις δεοντολογικές αρχές του Κώδικα και οι οποίες βεβαίως υποστηρίζονται και από πολλούς συναδέλφους.
  1. Κατάργηση του άρθρου 39  του Κώδικα  Δεοντολογίας, το οποίο ανεπίτρεπτα καθιστά τον ιδιωτικό βίο του δικηγόρου αντικείμενο πειθαρχικού ελέγχου και κολασμού.  Δεν χρειάζεται αυτή η ρύθμιση στον Κώδικά μας -σήμερα  παραπέμπεται κάποιος διότι χρωστάει, αύριο θα παραπεμφθώ εγώ γιατί θα πάω σε μία διαδήλωση, ή κάποιος άλλος γιατί θα κάνει άλλο- και πρέπει να καταργηθεί.
  1. Κατάργηση των προεδρικών υπερεξουσιών που είναι μία θεσμική μας θέση και για τις συνδικαλιστικές προεδρικές εξουσίες και για τις υπερεξουσίες που έχει ο Πρόεδρος με το Πειθαρχικό Δίκαιο. Ενδεικτικά αναφέρομαι στις κυριότερες από αυτές, οι οποίες είναι:

•-         η  εξουσία του εισαγγελέα στο  άρθρο 72, άποψη στην οποία προφανώς και συντάσσομαι με την εναλλαγή στη χρέωση υποθέσεων -εφαρμογή της αρχής του άκοντος ή φυσικού δικαστή-  σε εισηγητές με έναν τρόπο, ο οποίος να είναι δυνατόν να διαγνωστεί η διαφάνειά του και να αποσυνδεθεί από οποιεσδήποτε υποψίες που του αποδίδουν, αλλά και

•-         η εκτελεστική αρμοδιότητα του άρθρου 79.

  1. Αναλογικοποίηση αύξησης χρηματικών ποινών και η διάθεσή τους, κατά το μέτρο που υπερκαλύπτουν τα έξοδα λειτουργίας του Πειθαρχικού, στο Ταμείο Περιθάλψεως του  Δικηγορικού Συλλόγου.
  1. Χορήγηση αντιγράφων της διαδικασίας σε κάθε ενδιαφερόμενο που έχει έννομο συμφέρον. Εδώ δεν υπάρχουν ούτε εκπτώσεις, ούτε προσωπικά δεδομένα και άρθρο Χ' και νόμος 1599, υπάρχει αναλογική εφαρμογή του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο οποίος έχει δικονομικά και συνταγματικά δικαιώματα. Όσο είναι αδιανόητο να πας σε μία εισαγγελία, στην οποία μηνύεσαι, μηνύεσαι, μηνύεσαι  και να μη μπορείς να πάρεις αντίγραφα όλης της δικογραφίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις και περιορισμούς για τη χρήση, άλλο τόσο είναι αδιανόητο να συμβαίνει αυτό στο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Με αυτό τον τρόπο να ανοίγουμε το δρόμο για τη νομιμοποίηση παρομοίων αυθαιρεσιών που έπρεπε να ρυθμιστούν στα δικαστήρια.
  1. Εκλογή των πειθαρχικών συμβούλων από το Σώμα με ανώτατο όριο θητειών. Πιστεύω ότι η πρόταση αυτή είναι η μόνη που πραγματικά  καθιστά ένα Πειθαρχικό Συμβούλιο ισχυρό. ‘Όμως,  αύριο τους ίδιους ανθρώπους με τις ίδιες διαδικασίες και τις ίδιες συμμαχίες θα προτείνετε πάλι για τα Πειθαρχικά Συμβούλια και ενδεχομένως μετά να υπάρξει εισήγηση της Γραμματείας για τους ίδιους ανθρώπους ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.  Αν η θεσμική αυτή μεταρρύθμιση της εκλογής των  πειθαρχικών συμβούλων δεν είναι αποδεκτή ως κατεύθυνση από το  Διοικητικό Συμβούλιο, τουλάχιστον να μην επανεκλέγονται οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν συμπληρώσει εύλογο χρόνο παραμονής στο Πειθαρχικό Συμβούλιο.

 

  1. Δυνατότητα άμεσης θέσης στο αρχείο προδήλως αβασίμων αναφορών με δικαιώματα προσφυγής του εγκαλούντος στο Πειθαρχικό  Συμβούλιο. Αυτό γίνεται με πράξη του εισηγητή και μόνο και όχι με συλλογική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Είναι δικαίωμα του εγκαλούντος να προσφεύγει στο Πειθαρχικό  Συμβούλιο κατά της απόφασης με την οποία τέθηκε η υπόθεση στο αρχείο, προκειμένου να εξετάζεται συνολικά αν ορθώς, ή όχι, τέθηκε στο αρχείο η υπόθεση, γιατί είμαστε σε μία περίοδο κατά την οποία γενικώς είναι εύκολο να εξαπολύονται κατηγορίες αδιαφάνειας.

 

  1. Προσπάθεια συγκεκριμένης και αντικειμενικής τυποποίησης σε πειθαρχικά ελεγκτέες συμπεριφορές (π.χ. εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές). Είναι προφανές ότι ο Κώδικας  Δικηγόρων, όσον αφορά τις «τηλεδίκες», δεν ορίζει σαφώς τα όρια της ελεγκτέας ή της μη ελεγκτέας πειθαρχικής συμπεριφοράς. Το Διοικητικό Συμβούλιο το ίδιο, πολλές φορές,  βρίσκεται σε μία σύγχυση ως προς το είδος του προστατευόμενου έννομου δεοντολογικού αγαθού. Ποιο είναι, αλήθεια, ως προς τις «τηλεδίκες» Είναι, για παράδειγμα, όπως έλεγε ο προηγούμενος πρόεδρος,  παραβίαση της μυστικότητας της διαδικασίας της δίκης Για μένα, όχι, διότι ο συνήγορος είναι υπερασπιστής. Το υπερασπιστικό του καθήκον υπερισχύει της προάσπισης της μυστικότητας της διαδικασίας και του επιβάλλει να δημοσιοποιηθεί καταγγελίες οι οποίες προωθούν τα δικαιώματα του εντολέα. Προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι η διαφήμιση και συνεπώς,  αν κάποιος βγαίνει στην τηλεόραση και περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι, πρέπει να ερευνάται αν το κάνει για άγρα πελατείας.

 

  1. Αυτοδιοίκηση Πειθαρχικών Συμβουλίων και κατάργηση συμμετοχής δικαστών στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο και  με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγο με το άρθρο 243 να εκκαλεί  όλες τις αποφάσεις των πρωταβαθμίων πειθαρχικών συμβουλίων. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε πραγματικά ένα αυτοδιοικούμενο Δικηγορικό Σώμα και ένα αυτοδιοικούμενο Δικηγορικό και Πειθαρχικό Δίκαιο, αν θέλουμε την εξάρτησή του από δικαστήρια, τη στιγμή μάλιστα που ακόμα οι αποφάσεις των Ανωτάτων Πειθαρχικών Συμβουλίων αμφισβητούνται από το αν είναι ανέλεγκτες ακυρωτικά ή υπάγονται στον  ακυρωτικό έλεγχο του  Συμβουλίου της  Επικρατείας.

 

  1. Προσδιορισμός του χρόνου παραγραφής, ενόψει και της εξέλιξης που υπάρχει στο Ποινικό Δίκαιο με την αντίστιξη του χρόνου τέλεσης  και του χρόνου κατά τον οποίο λαμβάνει γνώση επ' αυτών. Για παράδειγμα, η υπεξαίρεση που έγινε σε άλφα χρόνο, αλλά ελήφθη γνώση ευθύς από τον παθόντα σε βήτα χρόνο, αν ο άλφα ή ο βήτα χρόνος αποτελεί από εκείνου του σημείου χρόνο παραγραφής.

 

Αυτές είναι οι θεσμικές προτάσεις που κάνω.

Τρόπος λειτουργίας Πειθαρχικών Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

  1. Ευλαβική τήρηση των κανόνων της Ποινικής  Δικονομίας στις συνεδριάσεις των Πειθαρχικών Συμβουλίων και όχι να ευημερεί μόνο στους Κώδικες. Αυτό σημαίνει τάξη στη διαδικασία, συγκεκριμενοποίηση της σειράς με την οποία εξετάζεται ο καθένας προσερχόμενος εκεί πέρα και ασκεί τα δικαιώματά του και προηγούμενη πλήρη γνώση της διαδικασίας από μέρους του και συνεννόηση για τον τρόπο θέσης στο αρχείο.
  1. Νομολογιακή αρχειοθέτηση και ευρετήριο ανά άρθρο ουσιαστικού, δικονομικού, πειθαρχικού, δικηγορικού δικαίου. Είναι πάρα πολύ ευχερές -δεδομένου ότι οι  συνθέσεις δικηγορικού δικαίου δεν αριθμούν περισσότερα από 20-30 άτομα-  να γίνει αυτό  και να δημοσιεύονται μία, δύο,  ή περισσότερες αποφάσεις σε κάθε ΝοΒ,  για να υπάρχει ένα ελεύθερο αρχείο νομικού προβληματισμού και διαλόγου και διαφάνειας των υποθέσεων του Πειθαρχικού, το οποίο θα χρησιμεύει και στους συμβούλους και στους διαδίκους.
  1. Υποδειγματοποίηση  δικογράφων (αποφάσεις, κατηγορητήρια): δεν θα είναι περιοριστική, αλλά θα βοηθάει πάρα πολύ στην υλοποίηση των εργασιών του Πειθαρχικού.
  1. Ενιαία αποδεκτός τρόπος τακτοποίησης δικογραφίας. Είναι απαράδεκτο να θέλεις να βρεις ένα έγγραφο και να ψάχνεις  επί δέκα λεπτά σε μία δικογραφία για το βρεις. Είναι  πάρα πολύ απλό να διαχωρίζονται τα έγγραφα -αυτά που κατέθεσε ο εγκαλών, αυτά που κατέθεσε ο εγκαλούμενος, αυτά που είναι διαδικαστικά- σε υποφακέλους ενός συγκεκριμένου χρώματος για τον καθένα.
  1. Καθορισμός «ευλόγου χρόνου» διεκπεραίωσης διαιτησιών. Να σταματήσει η μουρμούρα, «ο άλλος καθυστερεί, ο άλλος κάνει γρήγορα». Είναι εφικτό μέσα 3, 4, 5 μήνες η υπόθεση να έχει τελειώσει, όσον αφορά το στάδιο της διαιτησίας. Και βέβαια σε κάθε φάκελο να υπάρχει πλήρης αναγραφή διαδικαστικού υλικού της κάθε υπόθεσης και υπογραφή του εισηγητή και των προσώπων τα οποία συμπράττουν εκεί, για να είναι ελέγξιμη η διαγωγή τους σε χρονική ανά πάσα στιγμή.
  1. Να μη γίνονται συνεδριάσεις Πειθαρχικών Συμβουλίων χωρίς κλητεύσεις των διαδίκων. Είναι μία μεθόδευση που γίνεται από ορισμένους εισηγητές για να προκαλέσει διάσκεψη, όμως αυτό δημιουργεί πρόβλημα έλλειψης ακρόασης, έχει δημιουργήσει «πνίξιμο» ορισμένων υποθέσεων. Κι αν προκληθώ, θα πω συγκεκριμένα για πρόσωπα και για όλα. Συνεδριάσεις χωρίς κλητεύσεις δημιουργούν ερήμην αποφάσεις, χωρίς να λαμβάνεται γνώση του περιεχομένου της συνεδρίασης. Όταν αυτές γίνονται σε συνδυασμό με μία ταχεία επίσπευση της διαδικασίας, δημιουργούν υποψίες. Συγκεκριμένη καταγγελία για την υπόθεση αναφοράς Ιπποκράτη Μυλωνά κατά Ιωάννας Μάνδρου. Δικάστηκε σε ένα μήνα χωρίς κλήτευση και βγήκε απόφαση και η απόφαση αυτή...

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ  ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗΣ: Σε ποιο Τμήμα

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  ΠΑΠΑΔΑΑΚΗΣ: Του κυρίου Φαρμακίδη.

Επί τη ευκαιρία, για το ενιαίο της κρίσης, είναι απαράδεκτο να αναφέρονται είτε εκφράσεις υπέρμετρης δυσμενούς κριτικής σε κατηγορητήρια και αναφορές,  όπως -δεν μιλάω για τη συγκεκριμένη περίπτωση- «δικηγορική γυρολογία»  και άλλες σε κατηγορητήρια και αποφάσεις, πολύ περισσότερο να λαμβάνουν και να αποτελούν κριτήρια  λήψης αποφάσεων ή σύνταξης κατηγορητηρίων στοιχεία «ιδιωτικών γνώσεων» των εισηγητών και όχι στοιχεία τα οποία εισάγονται νόμιμα μέσα στη δικογραφία.

  1. «Σύμβουλος υπηρεσίας» για επείγοντα δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα για ένα τρίωρο δοκιμαστικά τουλάχιστον στο χώρο της Γραμματείας για την υποδοχή επειγουσών αναφορών. Είναι  έτοιμη λύση επειγουσών ζητημάτων.
  1. Να μην εκδίδονται γραμμάτια προείσπραξης με ανάλογη εφαρμογή του Συλλόγου και της  Συντονιστικής σε πανεπιστημιακούς για ανεπίτρεπτες, σύμφωνα με το άρθρο 62 του Κώδικα  Δικηγόρων, παραστάσεις σε δικαστήρια για τα οποία δεν επιτρέπεται παράσταση.
  1. Να υπάρχει ιδιαίτερη αιτιολόγηση  για την ασυνήθιστη υπέρμετρη χρονική επίσπευση εκδίκασης υποθέσεων.  Εγώ δεν λέω ότι κάποιες υποθέσεις δεν στερούνται  δημοσίου ή μείζονος ενδιαφέροντος και πρέπει για διάφορους λόγους, εν πάση περιπτώσει, να δικάζονται ταχέως. Διαδικασία, βέβαια, το Πειθαρχικό δεν έχει, ούτε και θέλω να αποκτήσει, αλλά νομίζω ότι είναι απαίτηση και του Δικηγορικού  Σώματος και των πολιτών να γνωρίζουμε ποιοι είναι οι λόγοι.
  1. Ωράριο λήξης συνεδριάσεων Πειθαρχικού Συμβουλίου - κατάτμηση πινακίων. Καλώς, κακώς ξεκινούν στις 19.00', δεν μπορούμε να είμαστε εδώ μέχρι μεσάνυκτα, ή να μένουμε τέσσερις και πέντε ώρες, να περιμένει ο κόσμος. Νομίζω ότι πρέπει να τελειώνει στις 22.00', αφού αρχίζει στις 19.00' και να είναι γνωστό αυτό.

 

Επειδή έγινε πολλή συζήτηση για τα sites, τις διαφημίσεις κλπ,  νομίζω ότι έκανε καλό η συνάντηση αυτή, για να απαλλάξει τις  περαιτέρω αψιμαχίες και τα φληναφήματα άνευ αιτίας και να δώσει εντολή στους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες του Συλλόγου να μας ζητήσουν και να θέσουμε υπόψη του Διοικητικού Συμβουλίου όλες τις διαφημίσεις  που υπάρχουν στα sites, προκειμένου, αν υπάρχει ένα θέμα συνολικής στάσης του  Διοικητικού Συμβουλίου, να έλθει εδώ πέρα και να εξεταστεί.

 

Αυτά είχα να πω και συγγνώμη για τη μακρηγορία.

 

 

 
   
   
   
   
13 Οκτωβρίου 2005

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Μαρκύς ακόμη ο δρόμος για μια ουσιαστική και πλήρη νομιμοποίηση των μεταναστών στην Ελλάδα


Ύστερα από αλλεπάλληλες χρονικές αναβολές ψηφίστηκε τελικά και τέθηκε επισήμως σε ισχύ με τη δημοσίευση του στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 23 Αυγούστου 2005  ο Νόμος 3386/2005 (με αριθμό ΦΕΚ Α212 ), που ρυθμίζει θέματα μετανάστευσης και παράλληλα ενσωματώνει στην εθνική έννομη τάξη τις Οδηγίες 2003/86/ΕΚ (σχετικά με το δικαίωμα της οικογενειακής επανένωσης) και 2003/109/ΕΚ (σχετικά με το καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων), χωρίς όμως να  έχει προηγηθεί ούτε ενδελεχής και χρονικά επαρκής διαδικασία διαβούλευσης με τους συναρμόδιους φορείς, αλλά ούτε και  ένας ευρύτερος και εκτεταμένος κοινωνικός διάλογος, όπως θα απαιτείτο κανονικά για ένα ζήτημα ύψιστης σημασίας ως προς τη ζωή, την εργασία, τα δικαιώματα και την καθημερινότητα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, που έχουν εκ των πραγμάτων καταστεί αναπόσπαστο πλέον τμήμα της κοινωνίας υποδοχής και έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα στην οικονομική ζωή της χώρας.

Αν θελήσει κανείς να κωδικοποιήσει τις σημαντικότερες ρυθμίσεις ή παραλείψεις του καινούριου Νόμου, θα μπορούσε να επισημάνει τα ακόλουθα :

1) Η βασική θεσμική μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας δεν φαίνεται να αλλάζει, και εξακολουθεί και πάλι να διέπεται από το σύστημα της διαδικασίας μετάκλησης μεταναστών, που δυστυχώς ισχύει απαρέγκλιτα από το 1991 όντας πρακτικά ανεφάρμοστο : Ουδείς εργοδότης δέχεται να προσλαμβάνει υπαλλήλους εκ του μακρόθεν. Οι ανάγκες για εργασία στην ελληνική κοινωνία δεν μπορούν εύκολα να καθοριστούν και να καταγραφούν εκ των προτέρων, καθώς χαρακτηρίζονται από μια κινητικότητα και μια αστάθεια που δεν μπορεί να συγκριθεί με τις αντίστοιχες ανάγκες των βιομηχανικών χωρών της υπόλοιπης Ευρώπης, όπου λειτουργούν άλλου τύπου δομές και προνοιακά δίκτυα. Συνεπώς, χρήσιμο θα ήταν ένα σύστημα διαρκούς νομιμοποίησης των οικονομικών μεταναστών υπό προϋποθέσεις. Για αυτό το λόγο, θα μπορούσε να θεσπιστεί ένας πρόσθετος τύπος άδειας που θα λέγεται " άδεια προς αναζήτηση εργασίας" . Δυστυχώς, δεν έχει ανοίξει ακόμη διάλογος για το σοβαρό αυτό ζήτημα.

2) Με το νέο νομοθετικό πλαίσιο έμεινε αμετάβλητη η προβληματική ρύθμιση με βάση την οποία συνδέεται άρρηκτα η ανανέωση της άδειας διαμονής με την προηγούμενη καταβολή ενσήμων, παρόλο που οι πάντες γνωρίζουν ότι σε καμία περίπτωση δεν ευθύνονται οι μετανάστες για το γεγονός ότι οι περισσότεροι εργοδότες είναι συνήθως απρόθυμοι να καταβάλουν τις ασφαλιστικές εισφορές που ορίζει η νομοθεσία. Μια χρηστή Διοίκηση όμως οφείλει να βρει εναλλακτικούς τρόπους για να διαπιστώνει αν τυχόν ο μετανάστης εργάστηκε για κάποιο εύλογο διάστημα, ενώ οι ελεγκτικές  αρχές που διασφαλίζουν την τήρηση της ασφαλιστικής νομοθεσίας θα πρέπει να στραφούν κατά των εργοδοτών με αυστηρότερους ελέγχους. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν γίνει δεκτό αυτή η πρόταση, λόγοι ασφάλειας δικαίου επιτάσσουν ο αριθμός των ενσήμων  τα οποία θα απαιτούνται για την ανανέωση της  ενιαίας πλέον άδειας διαμονής και εργασίας  να μην επαφίεται σε Υπουργικές Αποφάσεις αλλά τουλάχιστον να ορίζεται ρητά από τη νομοθεσία.

3) Στις θετικές ρυθμίσεις του νέου Νόμου συγκαταλέγεται οπωσδήποτε η συνένωση των αδειών εργασίας και παραμονής σε μια ενιαία άδεια διαμονής η οποία μάλιστα θα έχει ως ελάχιστη διάρκεια τη διετία , γεγονός που μειώνει τη γραφειοκρατία και την ταλαιπωρία των μεταναστών. Αναμφίβολα θετική εξέλιξη συνιστά και η απαγόρευση απέλασης εγκύου μέχρι και έξι μήνες μετά τον τοκετό.

4) Δεν αναγνωρίζεται νομικά  η αυτονόητη πραγματικότητα μιας λελογισμένης περιόδου ανεργίας για τον κάτοχο της άδειας. Η έλλειψη αυτή παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.

5) Ο Νόμος δεν θεσπίζει μια χρονική περίοδο πραγματικής διαμονής στη χώρα μετά την πάροδο της οποίας να προστατεύεται απόλυτα ο παράνομος αλλοδαπός από την ακραία και αυθαίρετη κύρωση της διοικητικής απέλασης. Σε μια τέτοια περίπτωση, η διοικητική απέλαση θα έπρεπε να αντικαθίσταται υποχρεωτικά από ηπιότερα μέτρα.

6) Ένας αδιευκρίνιστος αριθμός μεταναστών που βρίσκονται για πολλά χρόνια στην Ελλάδα αναμένεται να παραμείνει στην παρανομία, αφού,  με βάση τις νέες διατάξεις, στην τρίτη ευκαιρία νομιμοποίησης εντάσσονται μόνο όσοι είχαν θεώρηση εισόδου ή είχαν κάνει αίτηση σε ασφαλιστικό φορέα ή σε Εφορία,  και όχι όσοι μπορούν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο (π.χ. με βεβαίωση εργοδότη ή ιδιοκτήτη κατοικίας) να αποδείξουν το πραγματικό γεγονός ότι βρίσκονταν στην Ελλάδα πριν από τις 31/12/2004, ενώ αποκλείονται εντελώς οι αιτούντες άσυλο.

7) Δεν προβλέπεται κανένα εξειδικευμένο μέτρο για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι θεσπίζονται «όροι ενσωμάτωσης» που μπορεί να οδηγήσουν στον αποκλεισμό των μεταναστών από το δικαίωμα της μακροχρόνιας διαμονής (π.χ. γνώση γλώσσας), ασχέτως της διάρκειας προηγούμενης παραμονής τους στη χώρα. Την τελευταία στιγμή, απαλείφθηκε ευτυχώς η πρόβλεψη περί εξέτασης «ήθους και προσωπικότητας» των μεταναστών, ενώ παρέμεινε η δυνατότητα «εξέτασης» τους σε θέματα «ιστορίας και πολιτισμού». Είναι πάντως θετικό ότι ύστερα από παρέμβαση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής έγινε ορθή ερμηνεία της Οδηγίας 109/2003, με αποτέλεσμα η έναρξη προσμέτρησης της χρονικής διάρκειας των αδειών παραμονής να ξεκινάει από το έτος 2001 και όχι  από το έτος 2004, όπως προέβλεπε το αρχικό σχέδιο νόμου.

8) Είναι αμφίβολης χρησιμότητας η  μεταφορά της αρμοδιότητας επί προσφυγών κατά των απελάσεων από την Περιφέρεια στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Ορθή λύση θα ήταν η πρόσληψη -  και η συνεχής κατάρτιση -  εξειδικευμένου προσωπικού από τις Περιφέρειες.

9) Καμία ειδική πρόβλεψη δεν υπάρχει για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς που έχουν γεννηθεί ή έχουν μεταναστεύσει ανήλικοι στην Ελλάδα τόσο ως προς τα πολιτικά δικαιώματα ή την κτήση της ιθαγένειας, όσο και ως προς τη στοιχειώδη προστασία από απέλαση.

10) Το κόστος των παραβόλων παραμένει το υψηλότερο στην Ε.Ε., ενώ τα αυστηρά εισοδηματικά όρια που θεσπίζονται για το βασικότατο δικαίωμα της οικογενειακής συνένωσης την καθιστούν ουσιαστικά ένα άπιαστο όνειρο.

11) Ο ασκών ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα δεν να μπορεί να τη μεταβάλλει τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της ανανέωσης της άδειας, δηλαδή δεν μπορεί να ασκήσει μια άλλη ανεξάρτητη δραστηριότητα για την οποία υπάρχει ζήτηση από την κοινωνία. Το όριο των 60.000 ευρώ για την έναρξη μιας τέτοιας δραστηριότητας είναι ουσιαστικά απαγορευτικό.

12) Το στοιχειωδέστατο δικαίωμα στην πρόσβαση στην Υγεία θα συνεχίσει να το αρνείται  η Πολιτεία στον παράνομο αλλοδαπό, ενώ ο νέος Νόμος επαναλαμβάνει ρυθμίσεις που αποτελούν βαριά κληρονομιά από τον προγενέστερο 1975/91 και που δεν αρμόζουν σε μια δημοκρατική πολιτεία καθώς προβλέπουν την ποινικοποίηση Ελλήνων πολιτών που βοηθούν φτωχούς παράνομους αλλοδαπούς να επιβιώσουν με διάφορους τρόπους συμπαράστασης και κοινωνικής αλληλεγγύης (π.χ. δεχόμενοι να τους ενοικιάζουν σπίτια).

Με ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον αναμένονται και οι μελλοντικές Υπουργικές Αποφάσεις που θα συγκεκριμενοποιούν πολλά ουσιώδη ζητήματα της ισχύουσας νομοθεσίας (π.χ. απαραίτητος αριθμός ενσήμων), δεδομένου ότι πολύ συχνά η λειτουργικότητα ενός νομοθετικού πλαισίού κρίνεται και από τις ρυθμίσεις που κατ' εξουσιοδότηση ρυθμίζουν τις λεπτομέρειες του περιεχομένου του.

Από τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι θα είναι μακρύς ακόμη ο δρόμος που θα οδηγήσει σε μια πλήρη και ουσιαστική νομιμοποίηση των μεταναστών αλλά και στην άκρως αναγκαία κοινωνική τους ένταξη. Η ενεργοποίηση και η διαρκής επαγρύπνηση των αριστερών δικηγόρων θα αποτελούσε ένα καλό εχέγγυο για την ευόδωση μιας τέτοιας μακροχρόνιας προσπάθειας.

 
   
   
   
   
9 Οκτωβρίου 2005

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Εκλογικές δαπάνες 2005


Π Ρ Ο Σ

Τον κ. Πρόεδρο και το Δ.Σ. του Δ.Σ.Α.

  

Γ Ν Ω Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η   -   Α Ι Τ Η Σ Η

  

Κωνσταντίνου Παπαδάκη, μέλους του Δ.Σ, εκπροσώπου της «Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας».

..............................

Όπως είχε πράξει και μετά τις εκλογές του 1999 και του 2002 χωρίς να βρεί μιμητή (βλ. αριθμ. πρωτ. 2821/22.3.1999 και 2996/27.3.2002 αιτήσεις στο Δ.Σ.) η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας αισθάνεται την ηθική και συνδικαλιστική υποχρέωση να γνωστοποιήσει και πάλι στο δικηγορικό σώμα (συμβολικά μέσω του Δ.Σ. αλλά και άμεσα) το ύψος, την κατανομή και την προέλευση των εκλογικών της δαπανών.

Επειδή όπως γνωρίζετε το απελθόν Δ.Σ. για άλλη μία φορά απέφυγε να θέσει οποιουσδήποτε κανόνες στην προεκλογική περίοδο, με αποτέλεσμα την αποδέσμευση από κάθε νομικό και δεοντολογικό φραγμό της προεκλογικής συμπεριφοράς παρατάξεων, υποψηφίων προέδρων και υποψηφίων συμβούλων, πιστεύουμε ότι όλοι οι παραπάνω έχουν την ίδια υποχρέωση και ότι η άρνηση ή παράλειψη ανταπόκρισής τους, στην οποία ως τώρα μας έχουν συνηθίσει θα εκτιμηθεί δεόντως από το δικηγορικό σώμα.

Διότι και αυτές οι εκλογές ένα σημαντικό ερέθισμα συζήτησης που προκάλεσαν στους δικηγόρους (και όχι μόνο) ήταν το που βρίσκονται τόσα χρήματα και (ακόμη χειρότερα) το γιατί «επενδύονται».

Αναδείχθηκε ακόμη από την προεκλογική περίοδο ως επιτακτικό και άμεσο καθήκον του Δ.Σ. η αποτίμηση του επιπέδου της προεκλογικής εκστρατείας, του τρόπου με τον οποίον υποψήφιοι πολιτεύθηκαν και «επικοινώνησαν» με τους ψηφοφόρους και βέβαια την καθιερωμένη «πολιορκία του διαδρόμου», με σκοπό την άμεση θέσπιση κανόνων δεοντολογίας με κυρώσεις ως προς τον τρόπο διενέργειας του εκλογικού αγώνα που θα διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια της εκλογικής διαδικασίας, την αξιοπιστία όσων ασχολούνται με τα κοινά απέναντι στο εκλογικό σώμα και τη διαφάνεια, ενώ ταυτόχρονα θα ενισχύσουν τη συμβολή του συνδικαλιστικού διαλόγου και του συνδικαλισμού αρχών αντί της προσωπικής προβολής.

Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει το νωρίτερο δυνατό, τώρα και μακρυά από συγκυρίες νέας προεκλογικής περιόδου.

Διαφορετικά και πάλι το Δ.Σ. αναλαμβάνει απόλυτα την ευθύνη της νομιμοποίησης της μετατροπής των εκλογών σε πασαρέλα υποψηφίων που σήμερα με το χρήμα, αύριο (ιδίως στο «ενιαίο ψηφοδέλτιο») και με την προβολή των Μ.Μ.Ε, και των εκδοτών του χώρου θα υποκαταστήσουν τον προγραμματικό λόγο με τις δεξιώσεις και τις αποστολές βιογραφικών και λοιπών εντύπων με αποτέλεσμα την αλλοτρίωση του δικηγορικού συνδικαλισμού, με ότι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία και την εκπροσώπηση του θεσμικού εκφραστή των δικαιωμάτων της.

Παρακαλώ όπως έχω δικαίωμα κατ άρθρο 234 του κώδικα περί δικηγόρων για την ένταξη του θέματος αυτού στην ημερήσια διάταξη της επόμενης συνεδρίασης.

Παρακαλείται ο κ. Δ/ντής του συλλόγου να μεριμνήσει για την πρωτοκόλληση της παρούσας και τη διανομή της στα λοιπά μέλη του Δ.Σ. Επίσης ζητάμε να δημοσιευθεί η παρούσα και το παρακάτω προσάρτημά της στο προσεχές «Βήμα του Δικηγόρου» και στην ιστοσελίδα του Δ.Σ.Α.

Αθήνα, 17.3.2005

                                                                                  Ο αιτών

  

           ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

 

- Παράβολο Δ.Σ.Α. για τη συμμετοχή                    ΕΥΡΩ 1.000

- Κόστος κουπονιών οικονομικής ενίσχυσης                      200

- Αφίσσα τετράχρωμη 400 τεμ.«ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ»                     250

- Αφίσσα τετράχρωμη 400 τεμ. «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ»                                                                      200

- Αφίσσα τετράχρ. 1000 τεμ. «ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ»       1.000

- Φυλλάδιο (16σέλιδο, διχρ.) 3.000 τεμ                            850

- Εφημερίδα «Παρέμβαση»   (8σέλιδη διχρ.) 5.000 τεμ                                                                           1.300

- Προσκλήσεις πάρτυ                                                      150

-Αφίσα πάρτυ                                                                 10

- Εξοδα πάρτυ                                                               600

- Αμοιβή αφισσοκολλητή (Ευελπίδων και

διανομέα φυλλαδίου )                                                     300

-Διάφορα μικροέξοδα                                                      100

 

                                                          Σ Υ Ν Ο Λ Ο         ΕΥΡΩ       5.960

 

Το κόστος των δαπανών καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από εισφορές μελών,  πωλήσεις προσκλήσεων για το πάρτυ και από κυκλοφορία κουπονιών οικονομικής ενίσχυσης σε μέλη και φίλους της παράταξης καθώς και άλλους συναδέλφους. Η αφισσοκόλληση και η διανομή των εντύπων μας κατά κανόνα έγιναν από εμάς τους ίδιους. Ανώτατο όριο οικονομικής βοήθειας είχε ορισθεί για τα μέλη και φίλους το ποσό των 150 ΕΥΡΩ . Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους μας βοήθησαν.

Τέλος είναι γνωστό ότι οι υποψήφιοι της «Εναλλακτικής Παρέμβασης» δεν διενεργούν ατομικές εκλογικές εκστρατείες και κατά συνέπεια δεν υφίστανται αντίστοιχες δαπάνες προς δημοσιοποίηση.

Και επειδή στις εκλογές αυτές περίσσεψε και η οικονομική στήριξη, εκτός από την εκλογική που μας επιφυλάχθηκε από το σώμα, αισθανθήκαμε υποχρέωσή μας ένα μέρος του πλεονάσματός μας να διατεθεί για την έκδοση των επομένων φύλλων της εφημερίδας μας και ένα ακόμη μεγαλύτερο (1.500 ΕΥΡΩ) να το διαθέσουμε στο «Ταμείο Περίθαλψης Δ.Σ.Α.» (αριθμός παραστατικού 2003/10.3.2005) ενεργώντας σύμφωνα με την εικαζόμενη βούληση των εκατοντάδων συναδέλφων από τους οποίους προέρχεται και να σας θυμίσουμε με την ευκαιρία ότι το Ταμείο αυτό, του οποίου η κοινωνική χρησιμότητα είναι αυτονόητη, αξίζει τον κόπο αντί να φυτοζωεί και να αναμένει τη φιλοτιμία των συνδικαλιστών (και οφείλουμε να πούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που έχουν  προβεί σε ανάλογες δωρεές), να έχει σταθερά έσοδα από τον προϋπολογισμό του Δ.Σ.Α, του οποίου το πλεόνασμα προπαγάνδιζαν χιλιάδες έντυπα τις μέρες αυτές.

Αθήνα, 17.3.2005