16 О™ОїП…ОЅОЇОїП… 2021
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011
2019
2020
2021
- Ιανουάριος
- Φεβρουάριος
- Μάρτιος











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις - Ιανουάριος 2021

ПѓП„ОµОЇО»П„Оµ О±П…П„О® П„О· ПѓОµО»ОЇОґО± εκτύπωση





25 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Νίκη στην Ελένη και όχι στον Βόσκαρη - Όχι στην εκδικητικότητα και την αυτοδικία - Συμπαράσταση στην απεργία πείνας Κουφοντίνα (του Κ. Παπαδάκη)


ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΒΟΣΚΑΡΗ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ – ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ (του Κ. Παπαδάκη)

Στο σήριαλ της εποχής μας η οικογένεια Δούκα Σεβαστού έχει την οικονομική εξουσία που της επιτρέπει να εκμεταλλεύεται τη γη και τους εργάτες της, να ορίζει τις τύχες του τόπου της και να ξεφεύγει από τις κακοτοπιές των ποινικών συνεπειών των πράξεών της. Και ακόμα έχει σύμμαχό της τον ανθρωποφύλακα Βόσκαρη που μέσα και έξω από τη φυλακή καταδιώκει την φόνισσα Ελένη και προσπαθεί να ολοκληρώσει την ανεπαρκή κατά την κρίση της τιμωρία της δικαιοσύνης και να μετατρέψει την ποινή της σε θανατική, και να την εξοντώσει μετά από κάθε είδους βασανιστήριο. Θα ήταν αρκετός αυτός ο συσχετισμός ώστε το σήριαλ πολύ εύκολα να έχει τελειώσει. Ομως από τη μία ο λαός του χωριού έχει καταλάβει τι συμβαίνει και στην πλειοψηφία του στηρίζει την Ελένη. Φοβισμένα για την ώρα, αλλά κάποτε οι μέλισσες αγριεύουν. Και τότε δεν γλυτώνουν ούτε οι λύκοι. Από την άλλη ακόμα και ο πιο ρεαλιστής σεναριογράφος θα δίσταζε να δώσει μέχρι και τις τυπικές θέσεις της εξουσίας στην οικογένεια Δούκα. Τι ρόλο θα είχαν τότε ο Τόλιας, ο Βόσκαρης, ο υπουργός που έδωσε χάρη στην Ελένη, ο υπουργός μαζί με τον επίορκο εισαγγελέα που γλύτωσαν από τη φυλακή τον Δούκα; Πώς θα παριστούσε την έκφραση των αντιθέσεων; Ακόμα και στα παραμύθια υπάρχει μια κάποια διάκριση των εξουσιών. Αλλά μάλλον πλέον μόνο εκεί.

Η σημερινή πραγματικότητα, τηλεοπτική και μη, είναι πολύ πιο “ολοκληρωτική”. Είναι ο ορισμός αυτού που ονόμαζαν “ολοκληρωτισμό” όσοι ορκίζονταν στην αντίθεσή τους με αυτόν. Αυτοδικία και εξουσία κάθε βαθμίδας, νομοθεσία και κυβέρνηση είναι ταυτισμένες και συγκεντρωμένες στα ίδια πρόσωπα. Παίχτης και διαιτητής ταυτόχρονα η κυβέρνηση, απαγορεύει στους αντιπάλους της να παίζουν, για να σκοράρει ανενόχλητη στο γήπεδο μέχρι να το περιχαρακώσει και να το κλείσει. Και όταν τα βάζει με ολόκληρη την κοινωνία, σιγά να μην σεβαστεί εκείνον με τον οποίο έχει και “προσωπικά” τόσα χρόνια.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας εκτίει ποινή πολλαπλής ισόβιας κάθειρξης, όντας έγκλειστος συνεχώς από τον Σεπτέμβριο 2002, οπότε και αυτοβούλως παραδόθηκε.

Σύμφωνα με το ποινικό μας σύστημα και τον σωφρονιστικό κώδικα, οι όροι του εγκλεισμού και τα δικαιώματα ενός κρατούμενου δεν εξαρτώνται από το είδος των αδικημάτων που αυτός έχει τελέσει. Παρά την γενική αυτή αρχή, που κάθε κράτος δικαίου συνομολογεί, ο συγκεκριμένος κρατούμενος έχει τύχει μιας εκδικητικής αντιμετώπισης που δεν έχει όμοιά της στα ποινικά και σωφρονιστικά χρονικά.

Αν και θεμελίωσε δικαίωμα άδειας από το 2010, το στερήθηκε επί επτά συναπτά έτη, με την πρώτη άδεια να του χορηγείται το 2017.

Αν και δεν παραβίασε καμία υποχρέωση κατά τις χορηγηθείσες άδειες τα έτη 2017 έως 2019, δικαιώνοντας απόλυτα τους έξι διαφορετικούς εισαγγελικούς λειτουργούς που υπέγραψαν τη χορήγησή τους, εντελώς αυθαίρετα στερείται εκ νέου το δικαίωμα της άδειας από τον Μάρτιο του 2019.

Αν και η μεταγωγή του στις αγροτικές φυλακές του Βόλου δεν διατάραξε σε τίποτα την έκτιση της ποινής του και η συνεργασία του με τις σωφρονιστικές αρχές, τη Διεύθυνση, τους υπαλλήλους κλπ υπήρξε άριστη, η κυβέρνηση μεθόδευσε την ψήφιση φωτογραφικής διάταξης (άρθρο 3 του ν.4760/2020) για την επαναμεταγωγή του στο αρχικό κατάστημα από το οποίο μετήχθη. Με τον ίδιο νόμο προστίθεται ως κώλυμα για την λήψη άδειας η εκκρεμής δίωξη για πλημμέλημα, στα πλαίσια της ίδιας μεθόδευσης.

Αν και η παραπάνω διάταξη αποκλείει τη δυνατότητα μεταγωγής σε αγροτικές φυλακές σε όσους κρατούμενους έχουν καταδικασθεί για εγκλήματα τρομοκρατίας, εφαρμόστηκε στον Δημήτρη Κουφοντίνα, παρότι τόσο κατά τον χρόνο τέλεσης όσο και κατά τον χρόνο εκδίκασης των αδικημάτων που του αποδόθηκαν (1991 – 2003) δεν υπήρχε σχετικός νόμος (το ΠΚ 187Α για τρομοκρατική οργάνωση και τρομοκρατικά εγκλήματα ισχύει από το 2004), αλλά μόνο το ΠΚ 187 για την εγκληματική οργάνωση.

Αν και η παραπάνω διάταξη επηρεάζει αρνητικά τον τελικό χρόνο φυλάκισης για την έκτιση της ποινής και για αυτό δεν θα έπρεπε να ισχύει για όσους είναι ήδη κρατούμενοι ή έχουν μεταχθεί σε αγροτικές φυλακές με το προηγούμενο νομικό καθεστώς, επεμβαίνει και σε αυτούς χειροτερεύοντας ανεπίτρεπτα τις συνθήκες κράτησής τους και το υπόλοιπο της εκτιτέας ποινής.

Αν και η παραπάνω διάταξη προβλέπει ότι οι κρατούμενοι αυτοί επαναμετάγονται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθησαν, ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετήχθη στις 23/12/2020 στις φυλακές Δομοκού, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του νόμου που η ίδια η κυβέρνηση ψήφισε, σύμφωνα με τον οποίο ο κρατούμενος θα έπρεπε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό.

Ενώ η προϊσταμένη του σωφρονιστικού συστήματος Γ.Γ. του Υπουργείου “Προ.Πο” αρνείται στην υπεράσπισή του τη χορήγηση των εγγράφων μεταγωγής του, επικαλούμενη την προστασία προσωπικών δεδομένων άλλων κρατουμένων που αναφέρονται σε αυτήν. Λες και – αν λέει αλήθεια – είναι ευθύνη του αιτούντος ότι μια διοικητική πράξη εκδόθηκε κοινή για περισσότερους ή δεν θα μπορούσε να διαγράψει τα άλλα ονόματα, όπως σε τόσα και τόσα δημόσια έγγραφα που χορηγούνται ή αναρτώνται.

Μετά από όλα αυτά ο κρατούμενος ξεκίνησε απεργία πείνας (σκληρή απεργία πείνας, μόνο με νερό) από 8.1.2021, ζητώντας να επαναμεταχθεί στις αγροτικές φυλακές Βόλου, ή έστω στον Κορυδαλλό όπως και ο νόμος που ψήφισε η κυβέρνηση ορίζει. Η ζωή του διατρέχει κίνδυνο, καθώς έχει ήδη απολέσει σημαντικό βάρος και έχει μεγάλη απώλεια δυνάμεων. Οταν άλλωστε σε ηλικία 63 ετών εξαναγκάζεται να κάνει την τρίτη απεργία πείνας μέσα σε δυόμισι χρόνια, είναι αναμενόμενο να παρουσιάσει προβλήματα υγείας, αφού ο οργανισμός του είναι ήδη εξασθενημένος.

Πολλά από τα παραπάνω διατυπώνονται ήδη σε κείμενο υπογραφών συμπαράστασης, μεταξύ άλλων και του γράφοντος, που κυκλοφορεί.

Αλλά ούτε και η απεργία πείνας γίνεται σεβαστή: Βίαιη και παρά τη θέλησή του μεταγωγή στο νοσοκομείο Λαμίας το Σάββατο 16.1.2021 για αναγκαστική νοσηλεία, που δεν εκτελέστηκε εξαιτίας της άρνησης του ίδιου και κυρίως της τιμητικής άρνησης των γιατρών να παραβιάσουν την ιατρική δεοντολογία. Και στη συνέχεια, μεταφορά του στην απομόνωση (κατ’ ευφημισμόν «θάλαμο νοσηλείας») στις 18.1.2021 κλειδωμένος συνεχώς, ακόμα και τις ώρες που τα κελλιά είναι ανοιχτά, χωρίς να έχει διαπράξει πειθαρχικό παράπτωμα που θα δικαιολογούσε την απομόνωση, με αποτέλεσμα τη στέρηση των υπηρεσιών συγκρατουμένων του για στοιχειώδεις μετακινήσεις και εξυπηρέτηση και τον κίνδυνο να μείνει αβοήθητος σε περίπτωση αδυναμίας του. Και χωρίς έστω ένα ηλεκτρικό κουδούνι δίπλα του, αλλά με κάμερα 24ωρης μέσα στο κελλί της απομόνωσής του, πράγμα επίσης παράνομο, που δείχνει το επίπεδο σεβασμού στα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τις προθέσεις απέναντι στους κρατούμενους γενικά.

Η άδικη μεταχείρισή του αποτελεί συνέχεια μιας μακρόχρονης συστηματικής και μεθοδευμένης εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας, από πριν αυτή γίνει κυβέρνηση, καθώς και μερίδας ΜΜΕ, που επί χρόνια πολιτικοποιούν την έκτιση της ποινής ενός κρατουμένου του οποίου η δίκη και καταδίκη έχει λήξει αμετάκλητα εδώ και χρόνια, παρεμβαίνουν σε αυτό που ονομάζουν “ανεξαρτησία της δικαιοσύνης” διαπομπεύοντας και προκαλώντας πειθαρχικές διώξεις σε όσους λειτουργούς της συνέβαλαν να δοθούν άδειες στον Κουφοντίνα και συντηρούν διαρκώς ένα κλίμα εναντίον του για λόγους πολιτικούς, επειδή αρνείται να αποδοκιμάσει το παρελθόν του στη 17Ν. Οταν λίγα χρόνια μόλις πριν έχουν αποφυλακισθεί τόσο ο δολοφόνος του Νίκου Τεμπονέρα, μετά από 7 χρόνια, όσο και ο δολοφόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, μετά από 11 χρόνια. Οταν ακόμα και η Χ.Α. που δεκάδες μέλη της πρόσφατα δικάστηκαν και φυλακίστηκαν διώχθηκε μόνο ως εγκληματική και όχι και ως τρομοκρατική οργάνωση, παρότι κατά τον χρόνο δράσης της ίσχυε το ΠΚ 187Α και χωρίς ηθικές αυτουργίες στα στελέχη της, παρότι το παραπεμπτικό βούλευμα περιείχε πληθώρα πραγματικών περιστατικών που τις στοιχειοθετούσαν. Οταν και από τους πραξικοπηματίες της 21.4.1967 έμειναν μετά το 1990 στη φυλακή μόνο όσοι δεν υπέβαλαν αίτηση αποφυλάκισης επιμένοντας πεισματικά στη χορήγηση αμνηστείας, που ορθώς δεν τους δόθηκε. Ενώ χιλιάδες συνεργάτες τους έμειναν αδίωκτοι με το «στιγμιαίο».

Στόχος ωστόσο του σωφρονιστικού συστήματος δεν είναι η εξόντωση ή η εκδίκηση, ούτε η καταπάτηση της προσωπικότητας και ο εξευτελισμός των κρατούμενων. Είναι όμως στόχος αυτών που ασκούν εξουσία και μάλιστα τόσο φανερός, που δεν διστάζουν να ψηφίσουν φωτογραφικούς νόμους, να παραβιάζουν ακόμα και αυτούς, να αρνούνται να δώσουν αντίγραφα των αποφάσεών τους. Η απροκάλυπτη φωτογραφική νομοθέτηση σε συνδυασμό με την ωμή και πολλαπλή καταπάτηση του νόμου και των δικαιωμάτων από την κυβέρνηση και το κράτος είναι κάτι που δεν αφορά αποκλειστικά τον συγκεκριμένο κρατούμενο ή τους ομοϊδεάτες του, αλλά τον κάθε πολίτη.

Αλίμονο σε όποιον αφελή κάνει το λάθος να πιστέψει ότι η μεταχείριση Κουφοντίνα αποτελεί μία εξαίρεση στον κανόνα. ‘Η ότι η μεταχείρισή του οφείλεται στην αυξημένη ευαισθησία τους για την ανθρώπινη ζωή. Την βλέπουμε στη διαχείριση της πανδημίας με την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και την έλλειψη σοβαρών μέτρων αντιμετώπισής της με αποτέλεσμα 5.500 νεκρούς σε έναν χρόνο και στον εξαναγκασμό δεκάδων χιλιάδων προσφύγων να ζουν σε άθλιες συνθήκες και να παγώνουν στον Καρατεπέ, στη Βιάλ και στην Αμυγδαλέζα.

Το ίδιο αφελής είναι και όποιος νομίζει ότι η απροκάλυπτη αυταρχική συμπεριφορά τους θα περιορισθεί σε αυτόν. Είναι απλώς η πρόβα που νομιμοποιεί την παράσταση που ακολουθεί. Γιατί δεν είδαμε και λίγα τα τελευταία χρόνια που το αστυνομικό κράτος επανιδρύθηκε πραγματικά και θεσμικά. Το Πανεπιστημιακό Ασυλο καταργήθηκε, τα ΜΑΤ εισέβαλαν στην ΑΣΟΕΕ, ξυλοκόπησαν, συνέλαβαν και οδήγησαν σε δίκη – σκευωρία δύο φοιτητές, που αθωώθηκαν. Η αστυνομία εισέβαλε σε μπάρ και σε κινηματογράφους, ξεσπίτωσε πρόσφυγες με μωρά παιδιά από χώρους φιλοξενίας, εισέβαλε σε ταράτσες και σπίτια, ξεγύμνωσε διαδηλωτές, ξυλοκόπησε νεολαίους σε πλατείες και σε δρόμους χωρίς όριο. Απαγόρευσε και διέλυσε κατ’ επανάληψη με το πρόσχημα της πανδημίας συναθροίσεις εντός και εκτός του πλαισίου του νομικού καθεστώτος, που εκείνη επέλεξε να θεσπίσει. Συνέλαβε εκατοντάδες διαδηλωτές, ανάμεσα τους και συνδικαλιστές, δικηγόρους και αυτοδιοικητικούς συμβούλους. Και τους κυνηγάει ανελέητα με διώξεις και πρόστιμα επειδή έκαναν το έγκλημα να διαδηλώσουν. Ενώ το Υπουργείο ΠΡΟ-ΠΟ, που εκτός από Πανεπιστημιακή αστυνομία, ετοιμάζει δικαστήρια μέσα στις νέα φυλακές του Ασπροπύργου χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αντί να προωθήσει το νομοσχέδιο για την αποσυμφόρηση των φυλακών προτίμησε να διακινδυνεύσει τη ζωή των κρατούμενων και να αυθαιρετεί με εκδικητικές μεταγωγές, όπως αυτή του Βασίλη Δημάκη πριν μερικούς μήνες, που με τον αγώνα της κοινωνίας ανακλήθηκε.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την καταδίκη της Χ.Α., που μόνο δικό της έργο δεν είναι ούτε και θα μπορούσε, ως άλλοθι δημοκρατικότητας για να νομιμοποιήσει στην κοινή συνείδηση αυθαιρεσίες και περιορισμούς δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δεν το δικαιούται. Η συμπεριφορά της σε όσα αναφέρθηκαν δεν είναι παρά η ενσωμάτωση και ανάκτηση του μονοπωλίου της κατασταλτικής και ρατσιστικής βίας αυτών που καταδικάστηκαν και όχι η αναίρεσή τους.

Η ποινική αντιμετώπιση του Δημήτρη Κουφοντίνα κρίθηκε αμετάκλητα και δεν αλλάζει. Και είναι ανέντιμο να αντιπαραβάλλεται συνέχεια με τη μεταχείριση του κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα, που υπερβαίνει κάθε έννοια κράτους δικαίου και πρέπει να αποδοκιμαστεί από το σύνολο του νομικού κόσμου και από κάθε δημοκρατικό πολίτη άμεσα και πριν η εξέλιξη της υγείας του προσθέσει ένα ακόμα θύμα στη μεταδοτική πανδημία της κυβερνητικής παραβίασης των δικαιωμάτων.

Αθήνα, 19.1.2021

Κώστας Παπαδάκης

Δικηγόρος, πρώην μέλος του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α.

 
   
   
   
   
20 Ιανουαρίου 2021

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγόροι στο αυτόφωρο – Ένα ακόμα ράπισμα και ένα ακόμα μήνυμα (του Κ. Παπαδάκη)


Επέτειος Γρηγορόπουλου: Ελεύθεροι οι δύο δικηγόροι που είχαν προσαχθεί στο  κέντρο της Αθήνας | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Δικηγόροι στο αυτόφωρο  –  Ένα ακόμα ράπισμα και ένα ακόμα μήνυμα (του Κ. Παπαδάκη)

Η εγκύκλιος του Αντιεισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Δημήτριου Παπαγεωργίου (αριθμός. 2/13-1-2021) αποτελεί αναμφισβήτητα δικαίωση της καθολικής διαμαρτυρίας πολιτών, δικηγόρων, δικηγορικών συλλόγων και πολλών άλλων φορέων του νομικού και όχι μόνο κόσμου και της αξίωσής τους για σεβασμό του δικηγορικού λειτουργήματος από τις κατασταλτικές αρχές τουλάχιστον την ώρα που ασκείται, με αφορμή με τις πρόσφατες συλλήψεις δικηγόρων.

Τα κυριότερα θετικά σημεία της παραπάνω εγκυκλίου είναι συνοπτικά τα εξής :

1) Η κατηγορηματική πεποίθηση ότι εξακολουθεί να ισχύει και μετά την θέσπιση του νέου Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) η ειδική διάταξη του άρθρου 39 παρ. 3 του Κώδικα περί Δικηγόρων, (ν. 4194/2013) σύμφωνα με την οποία

Δεν ακολουθείται η αυτόφωρη διαδικασία στα πλημμελήματα, που φέρεται να έχει διαπράξει δικηγόρος. Δικηγόρος που συλλαμβάνεται οποιαδήποτε ημέρα και ώρα δεν κρατείται, αλλά οδηγείται αμέσως ενώπιον του αρμοδίου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών”.

Η έμφαση στο περιεχόμενο της διάταξης αυτής αποτελεί κατά την γνώμη μου την λυδία λίθο για την ερμηνεία των ελλείψεων της παραπάνω εγκυκλίου, που θα επισημανθούν μετά την εξάντληση των θετικών της σημείων.

2) Η έντονη επισήμανση της δυνατότητας που παρέχει στον εισαγγελέα το άρθρο 279 παρ. 1 Κ.Π.Δ. να αφήνει ελεύθερο τον συλληφθέντα ακόμα και με τηλεφωνική εντολή.

3) Η υπόμνηση στους εισαγγελείς ποινικής δίωξης του  υπηρεσιακού καθήκοντος να βρίσκονται σε ετοιμότητα κάθε ώρα και κάθε μέρα εργάσιμη ή γιορτινή να δεχθούν τον συλληφθέντα δικηγόρο, που πρέπει να οδηγείται αμέσως ενώπιόν τους.

4) Η παραδοχή ότι ο θεσμικός ρόλος του δικηγόρου ως νομικού παραστάτη του πολίτη αναμφίβολα προσθέτει θετικά στοιχεία στην προσωπικότητά του, που πρέπει να αξιολογούνται κατά την παραπάνω διαδικασία.

5) Η διαφοροποίηση από τις προηγούμενες γνωμοδοτήσεις Εισαγγελέων Αρείου Πάγου (8/2011 και 1/2001) που δεν παρείχαν την δυνατότητα απελευθέρωσης του συλληφθέντος δικηγόρου με τηλεφωνική εντολή, αλλά μόνο μετά την προσαγωγή στον εισαγγελέα, ενώ περιέπλεκαν και την δυνατότητα προσαγωγής από την Εισαγγελέα Πρωτοδικών στον Εισαγγελέα Εφετών, η οποία συνέτεινε στην επιμήκυνση του χρόνου κράτησης.

Είναι προφανές ότι η εξαίρεση από την αυτόφωρη διαδικασία περιλαμβάνει και την «προδικασία» της αυτόφωρης διαδικασίας, παρά το ότι η εγκύκλιος εξαντλείται στην αναφορά της διαδικασίας μετά την προσαγωγή στον Εισαγγελέα (άρθρα 418 επ. ΚΠΔ).

Ωστόσο, η σύλληψη οποιουδήποτε προσώπου ιδιαζούσης ή μη δωσιδικίας για διάπραξη αυτόφωρου αδικήματος, περιλαμβάνει την διαδικασία των άρθρων 245 παρ. 2 ΚΠΔ, που έπεται στη σύλληψης και προηγείται της προσαγωγής στον εισαγγελέα. Αρα την αυτεπάγγελτη προανάκριση, η οποία περιλαμβάνει και την κλήση του συλληφθέντος δικηγόρου σε απολογία.

Η υποχρέωση της αστυνομίας να ειδοποιήσει αυτοστιγμεί τον Εισαγγελέα Υπηρεσίας Πρωτοδικών όμως την υποχρεώνει ταυτόχρονα να παραλείψει κάθε άλλη μη επείγουσα προανακριτική ενέργεια (σχηματισμός δικογραφίας, κλήση του συλληφθέντος σε απολογία κλπ). Αλλωστε αυτό δείχνουν οι διατυπώσεις της διάταξης του άρθρου 39 παρ. 4 του Κ.Δ. που η γνωμοδότηση επικαλείται :

α) «…..δεν ακολουθείται η αυτόφωρη διαδικασία»  Αναφέρεται στο σύνολο αυτής και όχι μόνο στο τι συμβαίνει μετά την προσαγωγή στον εισαγγελέα, αλλά και πριν από αυτήν.

β) «…δεν κρατείται, αλλά οδηγείται αμέσως ενώπιον του αρμοδίου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών» : «Αμέσως» σημαίνει χωρίς την παρεμβολή οποιασδήποτε άλλης διαδικασία, ενώ η φράση δεν κρατείται υποδεικνύει εμφατικά και την παράλειψη κάθε προανακριτικής πράξη που στηρίζεται στην αυτόφωρη διαδικασία σε βάρος του εξαιρουμένου από αυτήν.

Τι νόημα άλλωστε θα είχε η σπουδή σχηματισμού «ολοκληρωμένης» δικογραφίας για μια υπόθεση που εξ ορισμού είναι βέβαιο ότι δεν επείγει αφού δεν επιτρέπεται, άρα δεν πρόκειται να δικαστεί στο αυτόφωρο την επόμενη μέρα ο κατηγορούμενος τον οποίον αφορά ;

Αλλά ακόμα και η διατύπωση του άρθρου 245 παρ. 2 ΚΠΔ, που υποχρεώνει την αστυνομία να ενημερώνει αμέσως τον εισαγγελέα στις περιπτώσεις που διενεργεί ανακριτικές πράξεις χωρίς εισαγγελική παραγγελία, συντείνει στην ερμηνεία αυτήν.

Η εγκύκλιος δεν διευκρινίζει  εάν παρεπόμενες υποχρεώσεις που απορρέουν από την σύλληψη (π.χ. υποχρέωση σήμανσης άρθρου 27 Π.Δ. 342/1977)  εφαρμόζονται τελικά και στα πρόσωπα, τα οποία αποκλείονται από την αυτόφωρη διαδικασία.

Ακόμα, ο συντάξας εισαγγελέας επισημαίνει ως παράδειγμα προς αποφυγή σύλληψης δικηγόρου την περίπτωση «καταμήνυσης δικηγόρου, που υποκρύπτει κίνηση αντιπερισπασμού εκ μέρους αντιδίκου του εντολέως του συλληφθέντος δικηγόρου, προκειμένου να αφοπλιστεί ο αντίπαλος του», περίπτωση που όμως συμβαίνει αρκετά σπάνια, εξαιτίας του ότι αυτού του είδους οι «κινήσεις αντιπερισπασμού» προϋποθέτουν νομικό σχεδιασμό από άλλους δικηγόρους και ευτυχώς τέτοιοι πολλοί δικηγόροι δεν υπάρχουν.

Αντίθετα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων συλλήψεων δικηγόρων που σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων τους (η κατά κυριολεξία γίνεται ακριβώς επειδή τα ασκούν), αυτουργός του σχεδιασμού είναι πάντα οι κατασταλτικές αρχές και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Αυτοί είναι που διαθέτουν την πολυτέλεια της σώρευσης και σχεδιαστικών και εκτελεστικών λειτουργιών και μηχανισμών εν ταυτώ. Και τους ενεργοποιούν όταν ενοχλούνται από την άσκηση των δικηγορικών καθηκόντων διότι θέλουν να τα αποδυναμώσουν για μην αποκρούονται οι αυθαιρεσίες τους. Σύσταση όμως τέτοια προς τους αστυνομικούς όμως δεν διατυπώνεται από τον ποινικό προϊστάμενό τους.

Δοθείσης ευκαιρίας, θα πρέπει να επισημανθεί, ότι η θέσπιση της ρύθμισης ιδιάζουσας δωσιδικίας για τους δικηγόρους, καθώς και άλλα πρόσωπα που κατονομάζονται στο άρθρο 111 παρ. 6 ΚΠΔ και 39 παρ. 4 Κώδικα Δικηγόρων (δικαστές και εισαγγελείς κυρίως) δεν αποτελεί, όπως εσφαλμένα πολλοί νομίζουν, προνομιακή μεταχείριση υπέρ των προσώπων αυτών, αλλά σίγουρα δυσμενή, διότι αποκαθιστά την αναλογία της ισορροπίας της ποινικής τους αντιμετώπισης, αφού τους επιβάλλει να κρίνονται ακόμα και για ήσσονα αδικήματα από δικαστικούς λειτουργούς μείζονος (μέγιστης σε βαθμίδα δικαιοδοσίας ουσίας) κατά τεκμήριο συγκρότησης και εμπειρίας και έτσι να αποφεύγονται περιπτώσεις εσφαλμένων αθωωτικών αποφάσεων, εξαιτίας της τυχόν υπεροχής των νομικών γνώσεων των προσώπων αυτών ως κατηγορουμένων απέναντι σε μικρότερης βαθμίδας δικαστές.

Ανεξάρτητα όμως από τα παραπάνω η σχολιαζόμενη εγκύκλιος και όπου ακόμα δεν το διατυπώνει ρητά αποκαθιστά σε σημαντικό βαθμό και με πληρότητα την νομική τάξη των πραγμάτων, ανατέμνει τις ισχύουσες διατάξεις στον χρόνο, εξαντλεί τις πηγές της θεωρίας και αρθρογραφίας που μνημονεύει και επιτάσσει έστω και όχι πανηγυρικά τον σεβασμό με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζεται ο δικηγόρος από τις δημόσιες αρχές κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Αποδίδει την ιδιαίτερη αξία του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου των δικηγόρων που αντανακλά τον σεβασμό στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών που εκπροσωπεί και υπερασπίζεται και τη νομική υποχρέωση όλων των Αρχών να τον σέβονται, από την οποία υποχρέωση απορρέει και η απαγόρευση σύλληψης δικηγόρου εξαιτίας της άσκησης των καθηκόντων του.

Αποτελεί ένα ακόμα ράπισμα στην χωρίς φραγμούς και όρια κατασταλτική μανία του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» που οδήγησε πρόσφατα στα γεγονότα που αποτέλεσαν την αφορμή για την έκδοσή της.

Και ένα ακόμα μήνυμα ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Οι δικηγόροι μένουν όρθιοι απέναντι στην καταστολή και τις αυθαιρεσίες. Έστω και με τίμημα τη σύλληψή τους.

Αλλωστε, όπως λέει και ο ποιητής «αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια φώς ;»