Δημοσιοποιούμε τα καταληκτικά κείμενα αποτίμησης της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας μετά τις εκλογές του ΔΣΑ, όπως αυτά υιοθετήθηκαν μετά από γύρο συνελεύσεων του σχήματος.
Α. Για την αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων και της παρέμβασης της Εναλλακτικής
Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας ολοκλήρωσε τη διαδικασία αποτίμησης της εκλογικής της δουλειάς και των αποτελεσμάτων των εκλογών του ΔΣΑ μετά από διαδοχικές συνελεύσεις του σχήματος, κατά τις οποίες όλες/όλοι οι συμμετέχουσες/οντες είχαν τη δυνατότητα να τοποθετηθούν. Κατόπιν αυτής της διαλογικής συζήτησης, καταλήχθηκαν οι ακόλουθες εκτιμήσεις και διαπιστώσεις:
Τα μέλη της Εναλλακτικής Παρέμβασης αποτιμούμε θετικά την εκλογική δουλειά του σχήματος και τα εκλογικά αποτελέσματα. Αν και ο στόχος για συμμετοχή του υποψηφίου προέδρου της Εναλλακτικής Παρέμβασης στον δεύτερο γύρο δεν επιτεύχθηκε, τα αποτελέσματα αποτελούν τις καλύτερες εκλογικές επιδόσεις της Εναλλακτικής στην 36χρονη ιστορία της, με την εκλογή τριών συμβούλων στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΣΑ. Έχοντας πλήρη συνείδηση των ορίων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και της ταξικής διαστρωμάτωσης στο εσωτερικό του, ο στόχος για εκλογή Προέδρου ήταν θεμιτός και εφικτός, με δεδομένη την πλειοψηφία που συγκροτούν στον Σύλλογο οι αυτοαπασχολούμενες/οι και οι μισθωτές/οί δικηγόροι, αλλά και την συνδικαλιστική και πολιτική συγκυρία. Απέναντι στην πολυδιάσπαση του συνδικαλιστικού κατεστημένου του ΔΣΑ και την απόπειρα κυβερνητικής κατάληψης του Συλλόγου σε μια περίοδο επίθεσης στα δημοκρατικά δικαιώματα και ποδηγέτησης του συστήματος απόδοσης δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία, ορθά προβάλλαμε την προοπτική ενός Συλλόγου στα χέρια των πολλών και στην υπεράσπιση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ο πολιτικός αυτός στόχος μπορεί να μην επιτεύχθηκε, αλλά βοήθησε στη διάδοση του πολιτικού μας μηνύματος και αποτελεί παρακαταθήκη για την μελλοντική μας παρέμβαση.
Κατά τη διάρκεια της αποτίμησης, προβλήθηκαν θετικές και αρνητικές πλευρές της εκλογικής μας δουλειάς. Θετικά αποτιμήθηκαν: η σχετικά έγκαιρη έναρξη της εκλογικής παρέμβασης, η επιστράτευση παλιών στελεχών της παράταξης ως υποψηφίων, το εύρος και οι θεματικές των εκδηλώσεων (δικαιοσύνη και συνθήκες άσκησης δικηγορίας, αντιφασισμός και δικαιώματα, Παλαιστίνη και διεθνές δίκαιο), η βδομαδιάτικη λειτουργία του σχήματος, οι παρεμβάσεις σε μεγάλους χώρους συγκεντρωσης έμμισθων δικηγόρων, οι εξορμήσεις και το μοίρασμα του υλικού μας σε χιλιάδες δικηγόρους με τους οποίους μιλήσαμε, η μαζική και ενθουσιώδης παρουσία των μελών μας τις ημέρες των εκλογών που στάθηκε επάξια απέναντι σε κομματικούς μηχανισμούς, κλπ. Αρνητικά αποτιμήθηκαν: η ελλιπής κινητοποίηση του συνόλου των δυνάμεών μας στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα λάθη και οι αδυναμίες στη συγκρότηση του ψηφοδελτίου με αποτέλεσμα να μην εκφραστεί όλο το πολιτικό εύρος που επιθυμούσαμε, η ποιότητα και η μη έγκαιρη κατάληξη του προεκλογικού υλικού μας (εφημερίδα, διακήρυξη, κλπ), η αδυναμία μας να διαβάσουμε τις τάσεις και να συνδεθούμε οργανωτικά με το νεότερο κομμάτι των συναδελφισσών/ων που πλήττεται περισσότερο από τις διαδικασίες συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης της δικηγορικής ύλης, κλπ. Από όλες και όλους, αποτιμήθηκαν αρνητικά τα γεγονότα της 15ης Νοεμβρίου 2025 στο Πολυτεχνείο για τα οποία το σχήμα εξέδωσε άμεσα ανακοίνωση και συνομολογήθηκαν οι αρνητικές τους συνέπειες τόσο στην εσωτερική ενότητα του σχήματος όσο και στην εκλογική μας δουλειά. Κομμάτι των διαδοχικών συνεδριάσεων αποτίμησης ήταν και η εμβάθυνση της συλλογικής τοποθέτησης του σχήματος επ’ αυτού.
Η ποιοτική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων δείχνει τις τάσεις στο εσωτερικό του δικηγορικού σώματος: το αποτέλεσμα της Εναλλακτικής, και συνολικά των αγωνιστικών παρατάξεων, είναι η απόδειξη μιας υπαρκτής ριζοσπαστικής τάσης που διεκδικεί να ασκήσει τη δικηγορία με αξιοπρέπεια, κόντρα στην τάση εξωθησης των αυτοαπασχολούμενων από το επάγγελμα και στη μισθωτοποίηση με όρους γαλέρας, και που ταυτόχρονα επιθυμεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Οι δυνάμεις του συνδικαλιστικού κατεστημένου στον ΔΣΑ είναι κατακερματισμένες, αλλά εξακολουθούν να προσελκύουν υποστήριξη στο έδαφος των πολλαπλών ηττών που επέφερε η στρατηγική τους (ασφαλιστικό, φορολογικό, κλπ) με αντάλλαγμα μια πολύ περιορισμένη “δικηγορική ύλη” που μεταλλάσσει τον υπερασπιστικό χαρακτήρα της δικηγορίας. Οι κυβερνητικές δυνάμεις απέτυχαν, αν και διέθεσαν τεράστιους πόρους και κινητοποίηση, να ελέγξουν αδιαμεσολάβητα τον Σύλλογο. Οι ψήφοι στις κάλπες των νέων δικηγόρων με μητρώα πάνω από 40000 δείχνουν τη διευρυμένη επιρροή του ριζοσπαστικού ρεύματος, αλλά και τις οργανωτικές προσπάθειες που κάνουν οι κυρίαρχες δυνάμεις για να οδηγήσουν τα αιτήματα και τις αναζητήσεις της νέας δικηγορίας για δουλειά με δικαιώματα και αξιοπρέπεια σε “χαμηλές πτήσεις” προσωπικών διευκολύνσεων και σε αναπαραγωγή των ίδιων αποτυχημένων στρατηγικών. Τα αποτελέσματα θέτουν επιτακτικά την ανάγκη ειδικής και στοχευμένης εκστρατείας της Εναλλακτικής στους νέους δικηγόρους για κατοχύρωση συλλογικών δικαιωμάτων στην εργασία για λογαριασμό τρίτων και για την ανάδειξη του δρόμου της συνεργατικής υπερασπιστικής δικηγορίας. Την προσπάθεια αυτή δεν την υποκαθιστά η παρέμβαση δυνάμεών μας στο ΣΜΔ, αλλά πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο συλλογικής επεξεργασίας και υλοποίησης από το σύνολο του σχήματος, αξιοποιώντας τις καλύτερες θέσεις που έχουμε κατακτήσει εντός αλλά και εκτός του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ.
Όσον αφορά, τέλος, το οργανωτικό πεδίο, αποτιμάμε ως σημαντικό το κεκτημένο της Εναλλακτικής Παρέμβασης ως μιας συλλογικότητας που δεν αποτελεί άθροισμα οργανώσεων, αλλά δικηγόρων που παρεμβαίνουν στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και στην κοινωνία με κυρίαρχη τη συνέλευση του σχήματος. Η δύναμη της Εναλλακτικής έγκειται στο ότι παρεμβαίνει σε όλα τα πεδία, από τα συνδικαλιστικά και τα ζητήματα καθημερινότητας στα οποία πρέπει να εντείνουμε τη δράση μας μέχρι την υπεράσπιση των δικαιωμάτων, τη μάχη ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό, την αντίσταση στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, την πάλη ενάντια στην έμφυλη καταπίεση, κλπ. Η 36χρονη παρουσία της Εναλλακτικής Παρέμβασης στον ΔΣΑ εξασφαλίζει την ύπαρξη ενός ριζοσπαστικού σχήματος που αναγνωρίζει τον ταξικό και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του αστικού κράτους, την ίδια στιγμή που παλεύει για την υπεράσπιση των εγγυήσεων του κράτους δικαίου και του κοινωνικο-πολιτικού συσχετισμού που τις γέννησε. Η τελευταία χρονιά ανέδειξε, ωστόσο, και τα οργανωτικά προβλήματα λειτουργίας της Εναλλακτικής, τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με συγκεκριμένες αλλαγές που θα αποφασίσει το σχήμα. Η εναλλαγή περισσότερων υποψηφίων μας από ποτέ στις θέσεις των εκλεγμένων συμβούλων κατά την παρούσα θητεία, σε συνδυασμό με τη συλλογική τους πλαισίωση από το σύνολο των δυνάμεων μας, μπορούν να βοηθήσουν στην κατάκτηση μιας πιο συλλογικής λειτουργίας του σχήματος, ώστε να ανταποκριθούμε στα αυξημένα καθήκοντα της περιόδου και των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Β. Για την ενδοκινηματική βία και την υπεράσπιση του κεκτημένου της Εναλλακτικής Παρέμβασης
1. Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας καταδίκασε απερίφραστα και χωρίς συμψηφισμούς τα γεγονότα βίας που έλαβαν χώρα στο Πολυτεχνείο στις 15 Νοέμβρη 2025 σε βάρος ατόμων του αναρχικού χώρου. Η μορφή της τοποθέτησης ενός σχήματος δικηγόρων, και δη της Εναλλακτικής, λαμβάνει υπόψιν αναγκαιότητες και λογοδοτεί στην επίγνωση του συγκεκριμενου πεδίου, δηλαδή του κράτους και του ποινικού νόμου. Ορθά η διαδικασία των τριών συνελεύσεων του σχήματος πριν τις εκλογές του ΔΣΑ ολοκληρώθηκε με την απόσυρση συντρόφων και συντροφισσών από την εκπροσώπηση της παράταξης προς διευκόλυνσή της και με την επιφύλαξη ότι η συζήτηση θα συνεχιστεί στο άμεσο μέλλον και θα εμβαθύνει συνολικότερα στο ζήτημα της ενδοκινηματικής βίας. Η συζήτηση αυτή έλαβε χώρα εξαντλητικά σε σειρά διαδοχικών συνελεύσεων του σχήματος κατά τους τελευταίους μήνες.
2. Η Εναλλακτική Παρέμβαση δεν έχει ποτέ καταδικάσει και δεν πρόκειται να “καταδικάσει τη βία από όπου και αν προέρχεται”, όπως ζητούν από την αριστερά, τα κινήματα και τους προοδευτικούς νομικούς οι συστημικοί κύκλοι. Η βία στην κοινωνία που ζούμε έχει συγκεκριμένη πηγή: αυτή είναι το αστικό κράτος, οι μηχανισμοί του, η ιδεολογία και οι πρακτικές του που περιθωριοποιούν, καταστέλλουν και απανθρωποποιούν ολόκληρους πληθυσμούς, με τις φασιστικές συμμορίες να λειτουργούν ως συμπλήρωμα. Απέναντι σ’ αυτή τη βία, το εργατικό κίνημα και γενικότερα τα απελευθερωτικά κινήματα και οι οργανώσεις τους αντιτάσσουν τη συλλογική περιφρούρηση των αγώνων τους. Οποιαδήποτε εξίσωση της βίας που προέρχεται από το αστικό κράτος και της βίας από τις οργανώσεις του κινήματος ή ακόμα και από πράξεις ατομικής τρομοκρατίας είναι ψευδής και παραπλανητική. Το ίδιο ισχύει με την οποιαδήποτε απόπειρα αντιστοίχισης και αναλογίας ανάμεσα στα τάγματα εφόδου των φασιστικών μορφωμάτων που καταστατικά δημιουργούνται για να ασκήσουν ρατσιστική και μισανθρωπική βία (απολαμβάνοντας ασυλία ή ακόμα και συνεργασία από το αστικό κράτος) και στις οργανώσεις της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων. Το σύνθημα “Ματ Βία Αστυνομοκρατία – κάτω η κρατική τρομοκρατία” που φωνάζει το μπλοκ της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων στις διαδηλώσεις είναι η πυξίδα της δικής μας τοποθέτησης.
3. Η ενδοκινηματική βία, δηλαδή η κάθε είδους βία που εκδηλώνεται εντός των ορίων των συλλογικών κινημάτων ανάμεσα σε άτομα και οργανώσεις που αναφέρονται και συμμετέχουν σ’ αυτά, είναι μια πραγματικότητα που έχει ιστορία, εκδηλώνεται δε δυστυχώς στο πλαίσιο οργανωτικής κατίσχυσης ακόμα και με όρους φυσικής βίας. Είναι προφανές ότι η βία αυτή αποτελεί αντανάκλαση της κυρίαρχης ιδεολογίας που αναπαράγεται ακόμα και στο εσωτερικό κινημάτων και ανθρώπων που παλεύουν για την ανατροπή της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Είναι, όμως, αλήθεια ότι η ενδοκινηματική βία στην ιστορία των κινημάτων του 20ού αιώνα δεν υπήρξε φαινόμενο “όλοι εναντίον όλων”, αλλά εκφράστηκε κύρια ως μέθοδος καταστολής της αριστερής διαφωνίας και της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης σε μια πορεία υποχώρησης και γραφειοκρατικοποίησης. Ιδεολογικό τσιμέντο της ενδοκινηματικής βίας στο εσωτερικό του εργατικού, σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος υπήρξε η άποψη ότι επειδή “κάθε τάξη έχει το (ένα) κόμμα της”, οι ετερόδοξες απόψεις δεν αποτελούν έκφραση διαφορετικών θεμιτών στρατηγικών ή έστω αποκρυσταλλώσεις άλλων επιπέδων συνείδησης της εργατικής τάξης, αλλά αποτελούν οργανωτικές εκφράσεις της πίεσης άλλων τάξεων, ή ακόμα χειρότερα της δράσης του κράτους και των μηχανισμών του, που ως “ξένες” πρέπει να παταχθούν. Η ένταση της βίας απηχούσε βέβαια κάθε φορά και τις πολιτικές και πολιτισμικές νόρμες της κοινωνίας μέσα στην οποία εκδηλωνόταν.
4. Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η ενδοκινηματική βία εκδηλώθηκε κυρίως με πράξεις φυσικής βίας ομάδων του κυρίαρχου κόμματος της αριστεράς και της νεολαίας του, που εμφανίζονταν ως ομάδες “περιφρούρησης” όχι κατά των μηχανισμών του κράτους αλλά κατά αγωνιστών της επαναστατικής αριστεράς, αναρχικών, αυτόνομων κλπ., με επιθέσεις εξαιρετικής βιαιότητας να εκδηλώνονται ιδίως μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, αλλά και αλλού. Πολλές φορές η βία αυτή έπαιρνε τη μορφή εκδίωξης αγωνιστών και μπλοκ της επαναστατικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου από συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις και “ιδεολογικής περιφρούρησης” ώστε πχ να μην μοιραστούν προκηρύξεις που αμφισβητούσαν την πολιτική οριοθέτηση του κινήματος στα όρια της ρεφορμιστικήςστρατηγικής, κλπ. Τότε φτιάχτηκε το αρχέτυπο του είδους της ενδοκινηματικής βίας που γνωρίζουμε, με τα κράνη, τα ξύλα, τη sui generis στρατιωτικοποίηση σωμάτων (προφανώς) ανδρών, σε μια εποχή που ούτως ή άλλως τμήματα της αριστεράς εκδήλωναν προβληματικές τοποθετήσεις στα ζητήματα της απελευθέρωσης των γυναικών, της αντιμετώπισης της ομοφοβίας, κλπ.
5. Το μοντέλο αυτό δυστυχώς δεν τελείωσε όταν έσπασε το μητρικό του καλούπι. Μετά τη δεκαετία του 90, διαχύθηκε σε ομάδες, οργανώσεις και συνιστώσες του κινήματος τόσο της ριζοσπαστικής αριστεράς όσο και της αναρχίας για διάφορους λόγους (είτε γιατί τους ήταν πολιτικά συγγενικό είτε γιατί το βρήκαν ιδεολογικά ελκυστικό είτε γιατί το θεώρησαν οργανωτικά αναγκαίο κοκ). Η ρίζα ήταν, όμως, η ίδια και εκφραζόταν σε μάχες οργανωτικής κατίσχυσης, αντί για την αναγκαία μέθοδο της δημόσιας πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Εκφάνσεις αυτής της πρακτικής ήταν και είναι: η ιδιότυπη αστυνόμευση του δημόσιου χώρου, ακόμα και αν αφορά συγκεντρώσεις και διαδικασίες οργανώσεων του μαζικού κινήματος, ο φυσικός αποκλεισμός άλλων απόψεων και οργανωμένων δυνάμεων (δεν έχει σημασία αν αυτές κρίνονται πολύ “ρεφορμιστικές” ή πολύ “αριστερίστικες”), η επίκληση του αντιφασισμού για τη νομιμοποίηση πρακτικών εκδίωξης αντίπαλων απόψεων και ομάδων εντός του κινήματος, κοκ.
6. Η επίθεση σε άτομα του αναρχικού χώρου στις 15 Νοέμβρη 2025 και η θεωρητικοποίησή της ήταν η επιτομή της λογικής της ενδοκινηματικής βίας: ήταν εξαιρετικά βίαιη, ήταν (τη μέρα που εκδηλώθηκε) “προληπτική”, ήταν παντελώς αστόχαστη όσον αφορά τις συνέπειες που θα είχε στον εορτασμό του τριημέρου σε μια περίοδο όξυνσης της καταστολής, ήταν προφανώς καπηλευτική, καθότι τελέστηκε στο όνομα των φοιτητικών συλλόγων, ενώ επιχείρησε και επιχειρεί ακόμη να παρουσιαστεί ως τελεσθείσα και στο όνομα της Αριστεράς συνολικά, τη στιγμή που η επίκληση προγενέστερων ή μεταγενέστερων βίαιων επιθέσεων δεν δικαιολογεί μια τέτοια ενέργεια στην πλάτη των συλλογικοτήτων του μαζικού κινήματος. Αντίστοιχα χαρακτηριστικά είχαν οι οργανωμένες επιθέσεις ατόμων του αναρχικού χώρου σε βάρος αριστερών αγωνιστριών και αγωνιστών στα Πανεπιστήμια την προηγουμένη των φοιτητικών εκλογών του 2026 (ΑΠΘ, ΠΑΔΑ), σε συνέχεια αντικοινωνικών επιθέσεων με μορφή ενέδρας. Τα γεγονότα αυτά ενέτειναν ένα σπιράλ βίας που δεν κλείνει και που μπορεί να καταλήξει να έχει δραματικές συνέπειες, καθώς, πέραν των θυμάτων, δίνει τη δυνατότητα στο κράτος και τους μηχανισμούς του να εκκολάψουν ποινικές διώξεις που θα στοχοποιήσουν συλλογικά τους χώρους της ριζοσπαστικής αριστεράς και της αναρχίας.
7. Η Εναλλακτική Παρέμβαση στέκεται αποφασιστικά ενάντια στην ενδοκινηματική βία και δηλώνει ότι τέτοιες πρακτικές τη βρίσκουν απέναντι. Η δύναμή μας – και συνολικά η δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς – είναι η οργάνωση της σχέσης μας με τον πλατύ κόσμο του κινήματος και με τα κοινωνικά υποκείμενα στα οποία αναφερόμαστε και τα οποία είναι οι φορείς του κοινωνικού μετασχηματισμού. Ζητάμε από οποιονδήποτε τοποθετείται δημόσια να απέχει από την νομιμοποίηση του λόγου του κράτους, όπως το βλέπουμε σε εξαιρετικά προβληματικές τοποθετήσεις που αποκαλούν οργανώσεις της αριστεράς “συμμορίες” ή τους αναρχικούς “πράκτορες”. Κάθε πράξη ενδοκινηματικής βίας θα πρέπει να αποδοκιμαστεί και να σταματήσει.
8. Η ανάγνωση του φαινομένου της ενδοκινηματικής βίας στην ιστορική του προοπτική δεν υπονοεί κάποιας μορφής “φυσική” αποδοχή του (ως κάτι που συνέβαινε και θα συμβαίνει), αλλ’ αντίθετα, “φωτίζει” ακόμη πιο αποφασιστικά τα καθήκοντά μας στο σήμερα. Μας καλεί σε διαρκή εγρήγορση απέναντι σε σύγχρονες πρακτικές και λόγους που κατασκευάζουν εσωτερικούς “εχθρούς” και αναβιώνουν τις χειρότερες παραδόσεις βίας και “εκκαθαρίσεων”. Αναγνωρίζοντας πόσο η ριζοσπαστική αριστερά – χώρος στον οποίο αναφερόμαστε- έχει υποφέρει από την ενδοκινηματική βία, η ευθύνη αυτή ξεκινά πρώτα και κύρια απ’ τις γραμμές μας. Σήμερα ακόμη περισσότερο, που τα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρόνων έχουν πλουτίσει τις επεξεργασίες της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κινημάτων μέσα από την προοπτική του φύλου, συμβάλλοντας (έστω και αν απομένει πολύς δρόμος να διανυθεί) στην καλλιέργεια μίας πιο υγιούς και συμπεριληπτικής κουλτούρας (στο δρόμο και στους κοινωνικούς χώρους), πρακτικές “μάτσο” βίας και επιβολής αποτελούν οπισθοδρόμηση και υπ’ αυτό το πρίσμα.
9. Για όλες και όλους εμάς ο εχθρός δεν είναι άλλος από το ταξικό, εκμεταλλευτικό σύστημα που αναπαράγει το πλέγμα ρατσιστικών, εθνικών, σεξιστικών καταπιέσεων και που εξαπολύει «κοινωνικούς πολέμους» εναντίον μας στο εσωτερικό και ιμπεριαλιστικούς πολέμους κατά των «Άλλων» στο εξωτερικό. Κάθε πράξη βίας που στρέφεται κατά συλλογικοτήτων και ανθρώπων του κινήματος θα πρέπει να αποδοκιμαστεί και να σταματήσει.
10. Καλούμε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια να διαχωριστεί έμπρακτα από πρακτικές ενδοκινηματικής βίας και να αναστοχαστεί ουσιαστικά πάνω στον αντίκτυπο που αυτές έχουν σήμερα, αλλά και διαχρονικά- στο κίνημα και στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αυτά αποτελούν για εμάς αναγκαία προϋπόθεση και μέτρημα κάθε διαδικασίας επανόρθωσης και αλλαγής (ατομικής και συλλογικής).
11. Η Εναλλακτική Παρέμβαση δεν αποτελεί άθροισμα οργανώσεων, αλλά κοινωνική συλλογικότητα που παρεμβαίνει στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας με αποφασιστικό όργανο τη συνέλευσή της που τοποθετείται κυριαρχικά και λαμβάνει τις αποφάσεις της. Το κεκτημένο αυτό σήμανε ότι η Εναλλακτική Παρέμβαση έχει κατορθώσει να είναι ένα πλατύ πολυσυλλεκτικό σχήμα που έχει πίσω του μια 36χρονη παρουσία με βαρύνοντα ρόλο στον χώρο αναφοράς μας όπως φαίνεται και από τα πρόσφατα αποτελέσματα του ΔΣΑ. Στην πορεία αυτή, δεν έχουμε ποτέ προχωρήσει σε διαγραφές. Φιλοδοξούμε να δημιουργούμε εκείνον τον χώρο στον οποίο οι διαφορετικές απόψεις θα αλληλεπιδρούν, γεννώντας τοποθετήσεις που θα επηρεάζουν και θα μετατοπίζουν σε προωθητική κατεύθυνση οργανωμένες δυνάμεις και ανένταχτες/ους. Αξιώνουμε από όσες και όσους συμμετέχουν στις δράσεις μας και επιθυμούν να την εκπροσωπήσουν δημόσια να δεσμεύονται και να εκφράζουν το κεκτημένο της παράταξης, κομμάτι του οποίου είναι και το παρόν κείμενο.
