Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας - www.epda.gr
εκτύπωση

θέσεις - απόψεις 2003






19 Σεπτεμβρίου 2003

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Καλώς τους δημοκράτες


Καλώς την, την παράδοση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού πνεύματος! Καλώς το αντίπαλο δέος του αμερικάνικου καουμποϋσμού! Καλώς τους ηγέτες που στέκονται εμπόδιο στην Αμερικάνικη τρομοκρατική εκστρατεία. Καλώς τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό!

Καλώς τους, τους καλούς Ευρωπαίους που στις 25 Ιουνίου 2003, υπογράφουν μαζί με τους κακούς Αμερικάνους, το «Μνημόνιο αμοιβαίας έκδοσης» ή σε απλά ελληνικά «Διακοπές στο Γκουαντανάμο». Για όσους δύσπιστους υποπτεύονται ότι η σχετική σύμβαση δεν είναι αμιγώς τουριστική, τα πράγματα έχουν ως εξής:

• Καθιερώνεται ο θεσμός της υποχρεωτικής έκδοσης, ακόμη και ημεδαπών.

• Η έκδοση είναι υποχρεωτική, ακόμη και στην περίπτωση που ο πολίτης που θα εκδοθεί, κινδυνεύει να υποβληθεί σε βασανιστήρια και γενικώς σε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση (βλέπε Γκουαντανάμο).

• Η έκδοση είναι υποχρεωτική, ακόμη και αν ο υπό έκδοση κατηγορούμενος, διώκεται λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή πολιτικών του πεποιθήσεων. Ούτε ακόμη εξετάζεται το ενδεχόμενο της μη αναγνώρισης σ' αυτόν, των στοιχειωδών δικαιωμάτων του κατηγορουμένου, από το κράτος στο οποίο θα δικαστεί.

Το περί έκδοσης αίτημα, μπορεί να απορριφθεί, εάν το κράτος που ζητά την έκδοση δεν δεσμευθεί ότι δεν θα εκτελέσει τον κατηγορούμενο μετά την καταδίκη του. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση που οι Η.Π.Α. ζητούν από κράτος της Ε.Ε. να εκδώσει πολίτη της με σκοπό να διωχθεί για αδίκημα που επισείει θανατική ποινή, το ευρωπαϊκό κράτος έχει τη δυνατότητα αλλά όχι την υποχρέωση να αρνηθεί την έκδοση. Ακόμη περισσότερο, το ευρωπαϊκό κράτος, μπορεί να εκδώσει τον εκζητούμενο, υπό τον όρο ότι η θανατική ποινή που θα του επιβληθεί, δεν θα εκτελεστεί! (στην περίπτωση που τελικά η θανατική ποινή εκτελεστεί, θα τους στείλουν εξώδικο !) Μπορεί κανείς από τώρα να φανταστεί την ελληνική κυβέρνηση να δηλώνει υποκριτικά «ανήμπορη» να αντισταθεί σε σχετικό αίτημα των ισχυρών Η.Π.Α., έχοντας «ξεχάσει» την υπογραφή που βάζει στο κείμενο της σύμβασης, τη γενναία συμμετοχή της στο έγκλημα (όπως και σε όλα τα εγκλήματα), όπως άλλωστε έκανε λίγα χρόνια πριν με την έκδοση Οτσαλάν, όταν ακόμη δεν υπήρχε η συμφωνία έκδοσης.

• Προβλέπεται η σύσταση κοινών ερευνητικών ομάδων στο έδαφος κάθε κράτους που υπογράφει τη σύμβαση(!), η άρση του τραπεζικού απορρήτου για κάθε ύποπτο, η λήψη μαρτυρικών καταθέσεων με τηλεεικονοδιάσκεψη (για να προστατεύονται οι μάρτυρες από την εξέταση τους στο ακροατήριο και την αποκάλυψη της αναξιοπιστίας τους). Αυτονόητα, μετά τα παραπάνω, δεν προβλέπεται δυνατότητα προστασίας του υπό έκδοση υπόπτου, από την μεταβίβαση και επεξεργασία των πιο ευαίσθητων προσωπικών του δεδομένων. Αντιθέτως προβλέπεται ότι το εκδόν κράτος, δεν μπορεί να θέτει ούτε όρους για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που διαβιβάζει.

• Άπαξ και εκδοθείς για ένα αδίκημα, παρέχεται η δυνατότητα να διωχθείς και για κάτι άλλο, όταν το άλλο δεν επισείει ποινή μεγαλύτερη του ενός έτους. Στην περίπτωση όμως που δώσεις τη συγκατάθεση σου (πώς άραγε θα γίνει αυτό ) μπορείς να διωχθείς για οποιοδήποτε αδίκημα!!!

• Τέλος, η σύμβαση αυτή, ρητά προβλέπει ότι τα κράτη δεν μπορούν να επικαλούνται τις συνταγματικές αρχές τους, όταν τα αντίστοιχα θέματα έχουν επιλυθεί με τη σύμβαση αυτή! Άκουσε κανείς ότι το ελληνικό σύνταγμα απαγορεύει όχι μόνο την έκδοση ημεδαπών, αλλά ρητά και την έκδοση αλλοδαπών αγωνιστών της ελευθερίας Όχι πάντως η ελληνική κυβέρνηση που δεν διστάζει να ακυρώσει κάθε συνταγματική εγγύηση για την ελευθερία έκφρασης και κοινωνικοπολιτικής δράσης των πολιτών της ανεξαρτήτως εθνικότητας, ακόμα και για της κατάργηση της θανατικής ποινής, προκειμένου να συμμετάσχει στον παγκοσμιοποιημένο πόλεμο κατά του εσωτερικού εχθρού.

Όταν ήδη υπάρχουν καταγγελίες για απειλές της αστυνομίας σε συλληφθέντες ότι θα τους εκδώσουν στις Η.Π.Α., αντιλαμβάνεται κανείς, ότι δεν σκοπεύουν να αφήσουν τη σύμβαση αυτή στα χαρτιά.

Τι κι αν πριν από λίγους μήνες, Ε.Ε. και Η.Π.Α, καταγγέλλονταν αμοιβαία οξύνοντας τον ανταγωνισμό τους για τα συμβόλαια, τις ενεργειακές πηγές και ζώνες επιρροής. Τι κι αν ακόμη σφάζονται για την «ανοικοδόμηση», όπως έχουν ονομάσει την κατοχή του Ιράκ. Όταν πρόκειται για την καταστολή και την ποινικοποίηση των πολιτών, ο ανταγωνισμός μετατρέπεται σε άμιλλα για τη μεγαλύτερη δυνατή καταπίεση.

Λίγο καιρό πριν, η Ε.Ε. ένιωθε την ανάγκη να συμπαρασταθεί στον πόνο των Αμερικανών για τα θύματα της 11ης Σεπτέμβρη, ανακοινώνοντας ευρωπαϊκό τρομονόμο, που βέβαια είχε ψηφίσει πριν από την επίθεση και μετά τη Γένοβα, στρεφόμενη κατά του δικού της εσωτερικού εχθρού. Και πιο πριν ακόμη, η ελληνική κυβέρνηση, από διορατική ευαισθησία ορμώμενη, θέσπιζε τον δικό μας τρομονόμο.

Λίγο καιρό πριν, τα ευρωπαϊκά περιστέρια της ειρήνης στέκονταν αγέρωχα απέναντι στα γεράκια του πολέμου. Τα περιστέρια της ειρήνης, προτιμούσαν τον αργό θάνατο των 1.500.000 ιρακινών από το δεκαετές εμπάργκο, από τον γρήγορο θάνατο των ίδιων ανθρώπων από αμερικανοβρεττανικές βόμβες. Γιατί αν οι βόμβες ήταν του Ο.Η.Ε., πρόβλημα ουδέν.

Λίγο καιρό πριν και ενώ μαίνονταν ο μεταξύ τους ανταγωνισμός και οι φλογερές δηλώσεις αντιπαράθεσης, τα αμερικάνικα γεράκια, άφηναν τον ευρωστρατό των περιστεριών να φυλάει τα Βαλκάνια απεγκλωβίζοντας έτσι τις δικές τους δυνάμεις που έσπευδαν στον Περσικό. Έτσι, και τα περιστέρια επιχειρούσαν στρατιωτικά για πρώτη φορά αυτόνομα και τα γεράκια διευκολύνονταν στο έγκλημα.

Λίγο καιρό πριν, η ελληνική κυβέρνηση συμμετείχε στη δολοφονία του Ιρακινού λαού, προτάσσοντας τις υποτιθέμενες συμβατικές της υποχρεώσεις (όλα κι όλα, καλύτερα δολοφόνοι παρά ασυνεπείς!). Σήμερα, βάζει την υπογραφή της - και μάλιστα από τη θέση της προεδρίας της Ε.Ε. - στη σύμβαση ενός νέου εγκλήματος.

Λίγο καιρό πριν, τα πλήθη των αντιπολεμικών διαδηλωτών, φώναζαν «είμαστε όλοι Ιρακινοί». Όχι από φιλανθρωπία ή χριστιανική αλληλεγγύη αλλά επειδή ένιωθαν ότι καθώς σκοτώνονταν κάθε εθνικότητας στρατιώτες και άμαχοι στα πεδία των μαχών, εδώ στα «πολιτισμένα» μετόπισθεν, με οργανωμένες τρομοκρατικές επιθέσεις, δολοφονούνται τα δικαιώματα των εργαζομένων σε όλους τους τομείς. Εργασία, παιδεία, ασφάλιση, ατομικά δικαιώματα, κοινωνικές ελευθερίες, κατακτήσεις δεκαετιών, εξαφανίζονται από το χάρτη της εκσυγχρονισμένης κοινωνίας. Ακόμη περισσότερο, ενοχοποιούνται αυτοί που επιμένουν να διεκδικούν όχι μόνο την υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων που τους αμφισβητούνται, αλλά τη διεύρυνση των δικαιωμάτων αυτών με βάση τις ανάγκες τους και τις δυνατότητες της εποχής.

Σήμερα, όλοι εμείς, οι αντιπολεμικοί διαδηλωτές, οι εν δυνάμει τρομοκράτες, είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να τους σταματήσουμε. Όλοι εμείς, και μόνο εμείς, μπορούμε να τους απογυμνώσουμε, να αποκαλύψουμε τα κίνητρα τους για ακόμη μεγαλύτερη καταπίεση, ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση μας. Να αμφισβητήσουμε το σύνολο των επιλογών τους. Να αμφισβητήσουμε και να ανατρέψουμε το σύνολο των επιλογών τους.

 
   
   
   
   
21 Αυγούστου 2003

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ταμείο Νομικών: Ώρα μηδέν ή ώρα αγώνα


1. Η οφειλή των 120 δις είναι αναμφισβήτητη. Κανείς κυβερνητικός εκπρόσωπος ή αρμόδιος υπουργός δεν έχει τολμήσει να ανοίξει το στόμα του για να συκοφαντήσει τη διεκδίκηση. Η διαδικαστική διαδρομή της οφειλής γνωστή (λογιστική διαχείριση του προϋπολογισμού με σκοπό την πλασματική πλήρωσης των κριτηρίων σύγκλισης και στη συνέχεια των κριτηρίων διατηρησιμότητας για την επίτευξη της ένταξης στην Ο.Ν.Ε με τη μέθοδο της «δημιουργικής λογιστικής», δηλαδή της απόκρυψης της ύπαρξης δημοσίου χρέους) και η πολιτική της αιτία επίσης (οικονομική αποδυνάμωση των ταμείων στα πλαίσια συνολικής αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης με σκοπό τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.). Η ζοφερή προοπτική της σύνταξης των 120.000 δρχ μετά 35 χρόνια (για την οποία θα απαιτηθεί πολλαπλασιασμός των υπαρχουσών εισφορών εάν τα οφειλόμενα δεν αποδοθούν), είναι επίσης γνωστή.

2.  Παραταύτα, η οφειλή αυτή έχει τεθεί πολλές φορές σε κίνδυνο. Ας μην ξεχνάμε ότι πριν από μερικά χρόνια ο Υπουργός Οικονομικών Δρυς είχε καταθέσει τροπολογία για την παραγραφή των σχετικών αξιώσεων του Ταμείου Νομικού-τροπολογία που δεν πέρασε μόνο κατόπιν σχετικής παρέμβασης του ΔΣΑ. Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση έχει αρνηθεί να προβεί σε πράξεις αναγνώρισης του χρέους (είτε με νομοθετική ρύθμιση, είτε με κατάθεση μέρους του ποσού).

  

Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας είχε θέσει και πέρσυ στο Δ.Σ. του ΔΣΑ (αίτηση 459/20.11.2002) την ανάγκη κινητοποιήσεων εν όψει του τότε προϋπολογισμού. Ως συνήθως η αίτησή μας δεν εισήχθη καν για συζήτηση.

3. Η οφειλή όμως των 120 δις -καθώς και των 10 δις που οφείλει το Δημόσιο ως συνεισφορά του στην ασφαλιστική κάλυψη των εισερχομένων μετά την 1-1-93- δεν αποτελεί το μόνο ζήτημα που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δυνατότητα παροχής συντάξεων από το Ταμείο Νομικών. Ηδη, με απόφαση του ΔΕΚ καταργήθηκε ο πόρος από τα εταιρικά και υφίσταται κίνδυνος για την κατάργηση και άλλων εργοδοτικών πόρων (1,3% επί των συμβολαιογραφικών συμβάσεων).

  

4. Το θέμα συνεπώς είναι -εκτός από την αυτονόητη διεκδίκηση των οφειλομένων- και η αναπλήρωση των καταργούμενων πόρων. Ηδη η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει νομοσχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση, στο οποίο Θα απουσιάζει κάθε μέτρο αναπλήρωσης, παρά τις αρχικές υποσχέσεις. Πρωτίστως δε θα απουσιάζει η υποχρέωση καταθέσεως γραμματίου προεισπράξεως στις μεγάλες ιδιωτικές συμβάσεις, μέτρο  -που όπως έχουμε πρώτοι τονίσει εδώ και πολλά χρόνια- συνδυάζει τα κοινωνικά και ασφαλιστικά συμφέροντα των δικηγόρων, με εκείνα του κοινωνικού συνόλου. Με αυτό τον τρόπο θα επιτευχθεί η αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης, έτσι ώστε αφενός το κοινωνικό σύνολο (και ιδιαίτερα τα μικρομεσαία οικονομικά στρώματα) να απαλλαγεί από περιττές στις σημερινές συνθήκες υποχρεωτικές παραστάσεις και δικηγορικές αμοιβές και αφετέρου να υπαχθούν και τυπικά (με υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου) στη δικηγορική ύλη σημαντικές κατηγορίες συναλλαγών που ενώ προϋποθέτουν αποκλειστικά και μόνο εργασία δικηγόρου δεν προβλέπουν παράστασή του σε αυτές, με αποτέλεσμα όχι μόνο την απώλεια της αμοιβής του, αλλά και σοβαρών πόρων των ασφαλιστικών μας φορέων (που θα έπρεπε να υπολογίζεται και να παρακρατείται στην πηγή) και του Ταμείου συνεργασίας προς όφελος είτε των συναλλασσομένων (κυρίως Τραπεζών, μεγάλων εταιριών κλπ), είτε άλλων επαγγελμάτων που επωφελούνται από την κατάσταση αυτή και καρπούνται αμοιβές δικηγορικής εργασίας, την οποία απλά αντιγράφουν.

Σ' αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να κινηθεί άμεσα η διεκδικητική στρατηγική του ΔΣΑ. Διαφορετικά  καθίσταται αδύνατη η στρατηγική του θέση, και περιορίζεται σε απολογητή κεκτημένων, διαμορφώνοντας συντεχνιακούς και όχι ευρύτερα κοινωνικά αποδεκτούς όρους παρέμβασής του στο ασφαλιστικό.

5. Ένα φάντασμα πλανιέται ξανά πάνω από τη Γενική Συνέλευση του ΔΣΑ : Το φάντασμα της αποχής διαρκείας. Καμμία παράταξη ποτέ δεν παίρνει το συνδικαλιστικό κόστος να την προτείνει, αλλά πάντα οι συνελεύσεις με μεγάλη πλειοψηφία αποφασίζουν. Ετσι και τώρα. Ολοι επισημαίνουν την ανάγκη να «ξυπνήσουμε» και να «πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας», αλλά κανείς δεν λέει με ποιο τρόπο, δηλαδή με ποια μορφή κινητοποίησης. Και έτσι τα έχουν καλά και με εκείνους που στη Γ.Σ. θα υποστηρίξουν αποχή και με εκείνους που πάντα γκρινιάζουν με την αποχή. Είναι δε τέτοιος ο λαϊκισμός του κυρίαρχου δικηγορικού συνδικαλισμού, ώστε για μία τουλάχιστον παράταξη (την προσκείμενη στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.) παρουσιάζεται το πρωτόγνωρο φαινόμενο εδώ και εβδομάδες να διεξάγει καμπάνια όχι για την ενημέρωση ή τη λύση στο ασφαλιστικό, αλλά για την διαχρονική (δηλαδή αναγόμενη και σε χρόνους που και εκείνοι όταν το κόμμα τους ήταν εκτός εξουσίας υποστήριζαν) δυσφήμιση της αποχής.

Χρόνια ολόκληρα οι πολέμιοι των κινητοποιήσεων και απολογητές της μιζέριας και της ηττοπάθειας κάνουν λόγο για εναλλακτικές μορφές κινητοποιήσεων, χωρίς ποτέ να έχουν διατυπώσει μία αξιόπιστη πρόταση που να πιέζει λιγότερο τους μαχόμενους δικηγόρους, που αναμφισβήτητα επωμίζονται το κόστος των κινητοποιήσεων, και περισσότερο το κράτος, που πάντως δεν του είναι αδιάφορη η μη λειτουργία των δικαστηρίων, όταν εξ αυτής υστερείται η είσπραξη αρκετών δις δρχ ημερησίως από εξαγορές ποινών, δικαστικά ένσημα κλπ και με την έννοια αυτή όλες αυτές οι δίκες είναι δίκες «ενδιαφέροντος του δημοσίου», περισσότερο από εκείνες που το δημόσιο είναι διάδικος, οπότε ο περιορισμός της αποχής σε αυτές απλώς ταλαιπωρεί τους εκάστοτε αντιδίκους του.

Εναλλακτική μορφή κινητοποίησης δεν υπάρχει και το ξέρουν.

Οσο για τα «διδάγματα» των αποχών διαρκείας στο παρελθόν, αξίζει πράγματι να θυμήσουμε : Με την αποχή του 1985 αποτρέψαμε την κατάργηση των δικών στα αυτοκίνητα, με εκείνην του 1991 - 1992 την κατάργηση προστασίας της επαγγελματικής μας στέγης, με εκείνη του 1992 - 1993 περιορίσαμε τους δυσμενείς όρους του ασφαλιστικού νόμου για τους νέους δικηγόρους, με εκείνη του 1993 - 1994 τα αντικειμενικά κριτήρια φορολόγησης, με την τελευταία του 2001 σώσαμε τις παραστάσεις στα συμβόλαια. Φυσικά όλες αυτές οι αποχές είχαν το κόστος τους για όσους εξαρτώνται από τη δικαστηριακή δικηγορία (και δεν ανήκουν στην κατηγορία αυτή όλοι όσοι συνηθίζουν να μιλούν εξ ονόματός της), αλλά αγώνας χωρίς κόστος δεν υπάρχει. Μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν έγιναν.

Απέναντι σε μία Γενική Συνέλευση που συγκαλείται και μεθοδεύεται με την ευχή των διοικούντων να μην έχει απαρτία ώστε να λήξουν οι κινητοποιήσεις με ευθύνη του σώματος και όχι του Δ.Σ

Εμείς τουλάχιστον έχουμε το θάρρος της γνώμης να το προτείνουμε.

-ΑΜΕΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ 130 ΔΙΣ. ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΝΟΜΙΚΩΝ

-ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΩΝ ΠΟΡΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΟΥ ΠΡΟΕΙΣΠΡΑΞΗΣ στις ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ Της ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ ΠΡΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΣ 1-1-93

-ΑΝΑΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΠΑΡΟΧΩΝ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΑ ΕΤΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΣΦΟΡΟΔΟΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

-ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ. ΕΦΑΡΜΟΓΗ Της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗς ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΟ 80% ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥ ΕΦΕΤΗ

-ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ

-ΑΡΝΗΣΗ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΦΟΡΟΥ 15% ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ στους ΥΠΟΧΡΕΟΥΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΝΟΜΙΜΩΝ ΤΟΚΩΝ

Αθήνα 27.11.2003

   ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
2 Ιουνίου 2003

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Εισήγηση για την σύμβαση έκδοσης ΗΠΑ - ΕΕ


Προς τον Πρόεδρο και το Δ.Σ. του Δ.Σ.Α.

EIΣΗΓΗΣΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΠΟ 09.04.2003 ΣΧΕΔΙΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ (8295/03) ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ

Στο από 9-4-2003 σχέδιο συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ για την έκδοση που αναμένεται να υπογραφεί στις 25 Ιουνίου 2003 στην Ουάσινγκτον περιέχονται ρυθμίσεις που οδηγούν στην πλήρη κατάλυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αλλά και της κυριαρχίας των χωρών της Ε.Ε.

Κατ'αρχήν, η καθιέρωση του θεσμού της έκδοσης ημεδαπών -που προσκρούει και στη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελυθερία κίνησης και εγκατάστασης- αποτελεί πράξη παραίτησης από την εκ της λαϊκής κυριαρχίας εκπορευόμενη αρχή να δικάζονται οι  πολίτες από τις δικαστικές αρχές του κράτους τους.

Επιπλέον είναι  προφανές ότι η μεταφορά του κατηγορουμένου σε κράτος άλλο από αυτό του τόπου κατοικίας του οδηγεί τόσο σε μια σημαντικότατη δυσχέρανση της υπεράσπισής του (αν μη τι άλλο λόγω δυσχερειών στη γλώσσα και στη γνώση του ποινικού συστήματος), αλλά και  σε μια πλήρη αποστείρωση του δικαστικού μηχανισμού από την παρουσία του κοινού αισθήματος δικαίου. Με δεδομένο ότι το αίσθημα αυτό δεν λαμβάνει το ίδιο περιεχόμενο σε κάθε κράτος-μέλος και δεν εναρμονίζεται με νομοθετικές προβλέψεις, η αποστείρωση αυτή είναι πολλαπλάσια από αυτή που παράγει η κατάργηση του θεσμού των ενόρκων.  

Ηδη υπάρχουν καταγγελίες ότι η απειλή έκδοσης στις ΗΠΑ (με την πρόσθετη απειλή της θανατικής ποινής) χρησιμοποιήθηκε ως μέσο εκβιασμού για την απόσπαση ομολογιών ή καταδόσεων. Ιδιαιτέρως επικίνδυνος καθίσταται συνεπώς ο θεσμός της έκδοσης όταν το αιτόν κράτος δεν πληρεί τις εγγυήσεις ενός κράτος δικαίου. Είναι όμως γνωστό ότι σήμερα οι ΗΠΑ αποτελούν το κατ'εξοχήν τρομοκρατικό κράτος που έχει αναιρέσει πλήρως τις δημοκρατικές εγγυήσεις των αλλοδαπών. Το Γκουαντανάμο αποτελεί μόνο την ακραία έκφανση αυτής της πραγματικότητας. Ηδη το νομοθετικό πλαίσιο του Patriot Act έχει καταλύσει κάθε δικαίωμα του ύποπτου για συμμετοχή σε τρομοκρατικές δραστηριότητες (όπως αυτές προσδιορίζονται κατά βούληση από τις διωκτικές αρχές).

Παραταύτα όχι μόνο βλέπουμε σήμερα την Ε.Ε. να αποδέχεται την υπογραφή συμφωνίας έκδοσης με τις ΗΠΑ, αλλά και να περιέχονται στη συμφωνία αυτή ρυθμίσεις που υπονομεύουν κάθε στοιχείο νομικού πολιτισμού (και τον Προεδρεύοντα του Συμβουλίου να επαίρεται για τη συμφωνία αυτή ...).

  

Ειδικότερα:

  

1) Στο άρθρο 13 προβλέπεται ότι όταν το αδίκημα τιμωρείται με θάνατο σύμφωνα με το δίκαιο του αιτούντος κράτους, αλλά όχι σύμφωνα και με το δίκαιο του κράτους αποδέκτη του αιτήματος, το κράτος-αποδέκτης «μπορεί να προσφερθεί να εκδώσει τον εκζητούμενο υπό τον όρο ότι δεν θα του επιβληθεί θανατική ποινή, ή, αν για δικονομικούς λόγους το αιτούν κράτος δεν μπορεί να συμμορφωθεί με αυτό τον όρο, ότι και αν απαγγελθεί θανατική ποινή, δεν θα εκτελεστεί». Η ίδια διάταξη προσθέτει ότι «αν το αιτούν κράτος δεν δεχτεί τους όρους, η αίτηση έκδοσης μπορεί να απορριφθεί». Με άλλα λόγια αντί να απαγορεύεται πλήρως η έκδοση όταν απειλείται η επιβολή θανατικής ποινής για το συγκεκριμένο αδίκημα (όπως αντιστοίχως προβλέπουν π.χ. οι Οδηγίες της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα δικαιώματα του ανθρώπου και την καταπολέμηση της τρομοκρατία 15.07.2002, κεφάλαιο XIII), η έκδοση ή μη επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του κράτους μέλους της Ε.Ε. (και στη δυνατότητά του να αντέξει τις σχετικές πιέσεις από το αιτούν κράτος...). Μάλιστα η αναφορά στους δικονομικούς λόγους για τους οποίους η ρήτρα μη επιβολής της θανατικής ποινής δεν ισχύει αφορά τη νομοθεσία ορισμένων πολιτειών των ΗΠΑ, όπου η ποινική δίωξη του αδικήματος συνεπάγεται αυτόματα (!!!) τη δυνατότητα του αρμοδίου δικαστηρίου να επιβάλλει τη θανατική ποινή. Όταν ο Προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών Πετσάλνικος ρωτήθηκε για τη διάταξη αυτή στη σχετική συζήτηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (14-5-2003) επιβεβαίωσε πλήρως ότι η Συμφωνία αυτή εξασφαλίζει τη δυνατότητα μόνο των κρατών μελών της Ε.Ε. να αρνούνται την έκδοση και όχι την υποχρέωσή τους να αρνούνται την έκδοση.

2) Πουθενά στο κείμενο της σύμβασης δεν υπάρχει διάταξη που να απαγορεύει (ούτε καν να δίνει τη δυνατότητα στο κράτος μέλος της ΕΕ να θέτει όρους για την έκδοση) στις περιπτώσεις όπου:

(α) ο υπό έκδοση κινδυνεύει να υποβληθεί στο αιτόν κράτος σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (βλ. Γκουαντανάμο)

(β)  το αίτημα έκδοσης υποβλήθηκε με τον σκοπό να διωχθεί ο υπό έκδοση λόγω της φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή των πολιτικών πεποιθήσεών του ή υπάρχει κίνδυνος να χειροτερεύσει η νομική του θέση για τους λόγους αυτούς (όπως π.χ. συμβαίνει συνήθως με τους κατηγορούμενους για τρομοκρατικές δραστηριότητες-βλ, την περίπτωση του έλληνα φοιτητή στη Μ.Βρεταννία).

(γ) υπάρχει κίνδυνος να καταπατηθούν οι δικονομικές εγγυήσεις για μια δίκαιη δίκη του υπό έκδοση στο αιτοόν κράτος (όπως είναι βέβαιο ότι θα συμβεί ενόψη του Patriot Act)..

3) ΄Εκδοση υπηκόων των κρατών μελών της ΕΕ: Πουθενά στη συμφωνία δεν προβλέπεται ότι απαγορεύεται η έκδοση ημεδαπών (ή έστω ότι υπάρχει ευχέρεια άρνησης για την έκδοση). Και αν ο «δικαιολογητικός» λόγος που υποτίθεται ότι στηρίζει τη διαδικασία επιβολής ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, εδώ βάσει ποιου σκεπτικού (και ποιών εγγυήσεων) θα εκδίδονται οι ημεδαποί στις ΗΠΑ (βάσει της αντιτρομοκρατικής ολοκλήρωσης ).

4) Παρότι κατ'αρχήν προβλέπεται η αρχή του διπλού αξιοποίνου για τα αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή ανώτερη του ενός έτους (που ολοένα και περισσότερο καθίσταται ανούσια, με δεδομένη την προσπάθεια εναρμόνισης των ποινικών νομοθεσιών σε διεθνές ή κοινοτικό επίπεδο) το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει εξαιρέσεις, καθώς α) «όταν εγκρίνεται η έκδοση για αδίκημα για το οποίο χωρεί έκδοση, η έκδοση ισχύει και για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα προσδιορίζεται στην αίτηση εφόσον το τελευταίο αυτό αδίκημα τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή ενός έτους ή λιγότερο, εφόσον πληρούνται όλες οι άλλες απαιτήσεις οι σχετικές με την έκδοση» και β) επιτρέπεται η έκδοση ακόμη και αν το δίκαιο του κράτους αποδέκτη δεν προβλέπει την τιμωρία αδικήματος, εφόσον το αδίκημα αυτό τελέσθηκε εκτός της επικράτειάς του.   

5) Η σύμβαση δεν περιέχει καμμία δυνατότητα του κράτους αποδέκτη να αρνηθεί τη μεταβίβαση πληροφοριών ιδιαίτερα ευαίσθητου χαρακτήρα  στο αιτόν κράτος (πόσο μάλλον δεν απαγορεύει τη μεταβίβαση τέτοιων πληροφοριών όταν το αιτόν κράτος δεν πληρεί προδιαγραφές προστασίας προσωπικών δεδομένων). Είναι όμως γνωστό ότι οι ΗΠΑ δεν πληρούν καν τις προϋποθέσεις που θέτει η Οδηγία 95/46/ΕΚ για να χαρακτηρισθούν safe harbour ως προς τις πληροφορίες που αφορούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Αντίθετα, σύμφωνα με τον Patriot Act παρέχεται η  δυνατότητα στις ανακριτικές αρχές, στον Υπουργό Δικαιοσύνης, στον Υπουργό Οικονομικών και στον Υπουργό Εξωτερικών, να αίρουν το απόρρητο και να αποκτούν  πρόσβαση σε κάθε είδους προσωπικά δεδομένα

Είναι προφανές ότι η αντιτρομοκρατική υστερία που καλλιεργείται από όλα τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη και (προεξαρχόντως) τις ΗΠΑ διαμορφώνει μια κοινή συνείδηση εντονότερης συνεργασίας μεταξύ των κρατών για θέματα που αφορούν κυρίως το οργανωμένο έγκλημα και την τρομοκρατία. Παρατηρούμε όμως ότι η σύμβαση έκδοσης δεν περιορίζεται σε αυτά τα αδικήματα (με όλη την αοριστία που εμπεριέχουν κατά τον προσδιορισμό τους), αλλά καλύπτει το σύνολο της ποινικής νομοθεσίας. Καθίσταται συνεπώς φανερό ότι στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας η σημαντικότερη παράπλευρη απώλεια είναι η πλήρης άρση των εγγυήσεων υπέρ του κατηγορουμένου και η κατάλυση δημοκρατικών κατακτήσεων αιώνων που αφορά όλους τους πολίτες (και όχι μόνο όσους τεθούν στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών ως τρομοκράτες). Προφανής στόχος η κατατρομοκράτηση του συνόλου των πολιτών προκειμένου να επιβληθεί η πειθαρχία σε βάρος της ελευθερίας. Θεωρώ συνεπώς αναγκαία την έκδοση ψηφίσματος με το οποίο θα καλείται ο Υπουργός Δικαιοσύνης να μην υπογράψει την ως άνω σύμβαση έκδοσης.

Αθήνα, 2-6-2003

Δημήτρης Σαραφιανός

 
   
   
   
   
22 Μαρτίου 2003

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Τρομονόμος και ιδιώνυμο


Η   ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ,  ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ «ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ»,

 

...που σήμερα καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό για τη μακρόχρονη αδράνεια των εκπροσώπων της, ιδιαίτερα εκείνων που κατ επανάληψη υφάρπαξαν την ψήφο της υποσχόμενοι προγραμματικό συνδικαλισμό που δεν έμελλε να εμφανισθεί παρά μόνο στις προεκλογικές τους υποσχέσεις,

έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τώρα που οι απειλές που δέχεται δεν περιορίζονται μόνο στους «εξωτερικούς όρους» λειτουργίας της αλλά αμφισβητείται η πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής διαμεσολάβησης, η οποία αντιμετωπίζεται ως το αναγκαίο κακό, να αρθρώσει επιτέλους διεκδικητικό, συνολικό προγραμματικό λόγο και να απαιτήσει μαζί με τις - επίσης αμυνόμενες στην εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη επιδρομή - κοινωνικές δυνάμεις, την κατοχύρωση της εργασίας της και του κοινωνικού της ρόλου.

1. Ναι στο άνοιγμα των επαγγελμάτων και όχι στον κλειστό αριθμό. Αρκετά πια με τη δημαγωγία του «δικηγορικού υπερπληθωρισμού» και την αντικοινωνική φιλοσοφία της. Είμαστε υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού (τον προτιμάμε από την ασυδοσία της αγοράς), ενός παρεμβατισμού όμως που θα στοχεύει στην εξασφάλιση και όχι στον αποκλεισμό του δικαιώματος στην εργασία.

2. Ναι στην προστασία της νομοθετικής κατοχύρωσης του γραμματίου προείσπραξης και της παράστασης των δικηγόρων στα συμβόλαια, ναι στη διασφάλιση συναλλασσομένων και διαδίκων. Ναι στην καθιέρωση θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης (legal Aid, εφαρμογή ευεργετήματος πενίας κλπ) που θα εξασφαλίζουν πόρους για τη δωρεάν παροχή νομικών υπηρεσιών σε άπορους.

  

3. Ναι στην αναδιάταξη (ανακαθορισμό) της δικηγορικής ύλης. Καθιέρωση εδώ και τώρα της δικηγορικής παράστασης (με γραμμάτιο και  παρακράτημα) εκεί που είναι και συναλλακτικά ώριμη  και κοινωνικά αναγκαία και πραγματικά επωφελής για τα συμφέροντα των συναλλασσομένων, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους Οργανισμούς και επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος τους.  Δημόσια έργα, διοικητικές επιτροπές, τραπεζικές, χρηματιστηριακές  και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις ιδίως στους δυναμικούς τομείς της οικονομίας (πνευματικά δικαιώματα, Μ.Μ.Ε, βιομηχανική ιδιοκτησία, μεταφορικές και ασφαλιστικές συμβάσεις, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, leasing, francising,  αντιπροσωπείες) και ακόμα μισθώσεις επαγγελματικής στέγης και εταιρικά είναι τα σημερινά και αυριανά πεδία εκμετάλλευσης της απλήρωτης και ακατοχύρωτης δικηγορικής εργασίας, από τα οποία διαφεύγουν καθημερινά δισεκατομύρια πόρων Ταμείου Συνεργασίας, δικηγορικών αμοιβών, ασφαλιστικών εισφορών και κρατικών φόρων προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, των μεγάλων επιχειρήσεων και των παραδικηγορικών επαγγελμάτων.

 

4. Ναι στην ποσοστιαία  αποτίμηση της δικηγορικής αμοιβής σε κάθε εργασία επί του αντικειμένου της αξίας της συναλλαγής ή της δίκης. Η κοινωνική μας αποστολή δεν είναι να παράγουμε υπεραξία και κέρδος για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς με διέξοδο τις μικροϋποθέσεις εντολέων ολοένα και πιο αδύναμων να επωμιστούν το κόστος προσφυγής στη δικαιοσύνη, που θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο.

5. Όχι στην υπαλληλοποίηση των δικηγόρων, τη μετατροπή τους σε γιάπηδες - «στελέχη», «ειδικευμένους - ηλίθιους», εξαρτημένους οικονομικά, κοινωνικά και επαγγελματικά από τα ποικιλόμορφα αφεντικά (κεφαλαιουχικές δικηγορικές και άλλες  εταιρίες, μεσιτικά γραφεία, πολυεθνικές, τράπεζες) παράγει η σημερινή «αναδιάρθρωση της οικονομίας».

6. Ναι στην κατοχύρωση του έμμισθου συνεργάτη (επιτέλους εφαρμογή των αποφάσεων του ΔΣΑ για τα όρια αμοιβών) του ασκούμενου, του δικηγόρου που συνεργάζεται κατ αποκοπή με τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κλπ. Ναι στα κίνητρα για δημιουργία ισότιμων προσωπικών συνεργατικών δικηγορικών σχημάτων.

7. Όχι στην ασφαλιστική λαίλαπα και την κατάργηση (στην ουσία) του συνταξιοδοτικού μας δικαιώματος. Όχι από τη δουλειά στον τάφο. Ναι στην αυτοδιαχείριση των ασφαλιστικών μας ταμείων, την ανακλιμάκωση των εισφορών και τον ανακαθορισμό των κοινωνικών πόρων (εργοδοτικών εισφορών) με επιβάρυνση όσων θησαυρίζουν από τη δικηγορική εργασία.

8. Όχι στην απαξίωση του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου. Αποστολή μας είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κοινωνικού συνόλου, των πολιτών και των λαϊκών τάξεων. Όχι στον τρομονόμο, στον κρατικό αυταρχισμό και το δικαστικό κράτος.

9. Όχι στην καθημερινή μας εξόντωση, τη διασπορά των δικαστηρίων, την ταλαιπωρία στις ουρές και τη γραφειοκρατία.

10. Όχι στο συνδικαλισμό (κομματικό και παραγοντίστικο) που μας οδηγεί στην ιστορικού χαρακτήρα υποβάθμιση και ήττα της δικηγορίας απέναντι στις δυνάμεις της αγοράς και ταυτόχρονα στην απομόνωση από την κοινωνία. Ο δικηγορικός χώρος εκπροσωπείται από έναν πρόεδρο και ένα Δ.Σ. απρόθυμο στη συντριπτική του πλειοψηφία να λύσουν όχι τα «μεγάλα» ζητήματα του μέλλοντος (ήδη παρόντος) αλλά ούτε να διαχειριστούν (έστω να ασχοληθούν) ακόμη και με τα καθημερινά προβλήματα, που τα τελευταία χρόνια από «δευτερεύοντα» έγιναν και αυτά κύρια χάρις στη γιγάντωσή τους από την αδιαφορία του Δ.Σ.Α.

Η ανάγκη να αγωνιστούμε μαζί τις δυνάμεις της εργασίας (στις οποίες και η πλειοψηφία των δικηγόρων ανήκει) απέναντι στην πολυμέτωπη εκσυγχρονιστική αντιλαϊκή επέλαση ας είναι οδηγός για τον προσανατολισμό των αποφάσεων αυτής της συνέλευσης.

  

24.4.2001      ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
27 Ιανουαρίου 2003

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Για την αντιμετώπιση της αστυνομικής αυθαιρεσίας


Τα τελευταία χρόνια, έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολοένα οξυνόμενου ανταγωνισμού μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Ε. για το μοίρασμα του πλούτου που παράγει ο πλανήτης. Αλλά και μιας συνεπούς αμοιβαίας μεταξύ τους συνεργασίας για την καταλήστευση και καταστολή των παραγωγών αυτού του πλούτου.

Από την Ευρωπαϊκή συνθήκη του Σένγκεν που θεσμοθέτησε τις λίστες των ευρωπαίων «υπόπτων», ως τη διεθνή συνθήκη του Παλέρμο που ποινικοποίησε το φρόνημα του «υπόπτου». Από τον ευρωστρατό και την ευρωαστυνομία, στον ευρωτρομονόμο που αποτέλεσε την απάντηση συμπαράστασης της Ε.Ε. στις Η.Π.Α, μετά την επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη. Πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» ποιων Σύμφωνα με το κείμενο του νόμου, αυτών που «επιχειρούν τη σοβαρή μετατροπή των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών της χώρας ή διεθνούς οργανισμού». Άλλωστε τα μέτρα αυτά είχαν αποφασιστεί μετά τα γεγονότα του Γκέτεμποργκ και της Γένοβα!

Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας ποιων Σύμφωνα με το πόρισμα που ψήφισε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν δικαιολογείται η τέλεση κανενός αδικήματος για πολιτικούς λόγους αφού τα κράτη μέλη διέπονται από δημοκρατικές και συνταγματικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων! Η οικονομική ανέχεια, η κρατική βία, η απαξίωση και περιθωριοποίηση πολιτών, η όξυνση των ανισοτήτων γιατρεύονται, άμεσα αναβαπτιζόμενα μέσω της κάλπης. Οποίος αντιδρά και παραβαίνει τις επιταγές της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης είναι τρομοκράτης!!

Στην ισχυρή Ελλάδα του εκσυγχρονισμού, μέσα από την δίκη της 17Ν, ξεπλένονται τρομονόμοι, αστυνομική ασυδοσία, μυστικές υπηρεσίες και συνεργάτες της χούντας και κατασυκοφαντείται κάθε κίνημα ανατροπής, από τη χούντα μέχρι σήμερα. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση απαγγέλλει αντιπολεμικές κορώνες στα Μ.Μ.Ε., συμμετέχει στον πόλεμο και την κατοχή του Ιράκ, στην κατοχή των Βαλκανίων με τον Ευρωστρατό και χρησιμοποιεί τα χημικά αέρια και τις ανεξέλεγκτες ομάδες των Μ.Α.Τ. ως όργανα άσκησης κυβερνητικής πολιτικής. Κατακλείδα του νέου πνεύματος του Ευρωπαϊκού «νομικού πολιτισμού», το υπό θέσπιση ευρωσύνταγμα, κεντρικός άξονας του οποίου αποτελεί η «εγγύηση της ασφάλειας» της Ε.Ε. και των κρατών μελών της, σε ευθεία αντίθεση με την βασική αρχή των μέχρι σήμερα γνωστών συνταγμάτων, που ως αρχή είχαν την «εγγύηση της ελευθερίας των πολιτών».

Ο μεγάλος αριθμός συλλήψεων των τελευταίων μηνών, επιβεβαιώνει το τέλος της ποινικής ασυλίας των κοινωνικών αγώνων. Η σύγχρονη αστική κοινοβουλευτική «δημοκρατία», δηλώνει πλέον ανελαστική σ' αυτούς που την αμφισβητούν και ποινικοποιεί την πολιτική δράση στα πλαίσια της. Το ίδιο συλλογικά ανελαστικοί οφείλουμε να σταθούμε υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά μας. Σ' αυτούς τους καιρούς, καθένας από μας, σε κάθε στιγμή της «μάχης», από τη διαδήλωση, μέχρι τα αστυνομικά τμήματα και τα δικαστήρια, δεν παύει να είναι ενεργό κομμάτι του κινήματος που ορθώνει το ανάστημα του και αναμετράται μ' αυτούς που αποφασίζουν για τις ζωές μας κρυμμένοι πίσω από κιγκλιδώματα!

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΟΣΑΓΩΓΗΣ Η ΣΥΛΛΗΨΗΣ:

••   Απαίτησε να μάθεις για ποιο συγκεκριμένα αδίκημα σε συλλαμβάνουν ή σε προσάγουν (δεν έχουν δικαίωμα να σε προσάγουν αν έχεις πάνω σου ταυτότητα).

••   Δήλωσε στους αστυνομικούς ότι παρανομούν, παραβιάζουν τα συνταγματικά σου δικαιώματα.

••   Ζήτησε τα ονόματα των αστυνομικών που σε συλλαμβάνουν ώστε να γνωρίζεις ποιους θα καταγγείλεις για παράνομη σύλληψη και παράνομη κατακράτηση.

••   Άρχισε να φωνάζεις δυνατά το ονοματεπώνυμο σου, τον φορέα στον οποίο τυχόν ανήκεις, και ότι σε συλλαμβάνουν άδικα (π.χ. Με λένε Γιάννη Παπαδόπουλο, είμαι μέλος του συλλόγου φοιτητών νομικής και με συλλαμβάνουν άδικα!). Να επαναλαμβάνεις τα παραπάνω συνέχεια, απευθυνόμενος στον κόσμο γύρω σου, μέχρι να σε μεταφέρουν στο περιπολικό.

••   • Αρνήσου να δώσεις αποτυπώματα (αποτυπώματα μπορούν να πάρουν μόνο από κατηγορούμενο).

Όσο διαρκεί η προσαγωγή, πίεσε για την άμεση απελευθέρωση σου, ως εξής

Σε κάθε αστυνομικό που περνά από μπροστά σου καθώς στέκεσαι και περιμένεις, επαναλαμβάνεις απαιτητικά τα παρακάτω. 1. Διαμαρτύρομαι για την παράνομη κατακράτηση μου και απαιτώ να αφεθώ αμέσως ελεύθερος. 2. Απαιτώ να επικοινωνήσω με το δικηγόρο μου τώρα αμέσως. (ΤΗΛ. ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ 6978-580507) 3. Γνωρίζω τα δικαιώματα μου και σκοπεύω να τα ασκήσω. Απαιτώ το όνομα των υπευθύνων για την παράνομη κατακράτηση μου προκειμένου να υποβάλω μήνυση. 4.Παρακίνησε και τους υπόλοιπους προσαχθέντες να κάνουν το ίδιο.

Μη θεωρήσεις δεδομένο ότι η «υπομονετική» στάση σου κατά τις ώρες της αναμονής θα σε βοηθήσει να ξεμπερδέψεις. Θεώρησε δεδομένο, ότι καθώς εσύ θα πιέζεις μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα για την απελευθέρωση σου, έξω από αυτό θα διαμαρτύρονται δικηγόροι για τον ίδιο λόγο και θα οργανώνονται εκδηλώσεις συμπαράστασης από τους υπόλοιπους διαδηλωτές. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ.

Σε περίπτωση απαγγελίας κατηγοριών, δεν απαντάς σε άλλες ερωτήσεις, πέραν των στοιχείων ταυτότητας (π.χ. ούτε καν αν έχεις αδέλφια, πού εργάζεσαι κλπ.) και γενικά διατηρείς μία αποστασιοποιημένη στάση (αρνήσου κέρασμα καφέ κλπ.). Απαίτησε την επικοινωνία σου με συνήγορο.          Είναι χρήσιμο, σε κάθε περίπτωση, να δώσεις προανακριτική κατάθεση με το παρακάτω περιεχόμενο: «Συμμετείχα σε ειρηνική διαδήλωση όπως δικαιούμαι από το ελληνικό σύνταγμα. Δεν διέπραξα καμία παράνομη πράξη, Η σύλληψη μου είναι απολύτως παράνομη, το ίδιο και η κράτηση μου. Προτίθεμαι να υποβάλω μήνυση και γι' αυτό ζητώ να μου ανακοινωθούν τα ονόματα των υπευθύνων. Αναλυτικά θα απολογηθώ ενώπιον των δικαστικών αρχών». Αρνήσου να απαντήσεις σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη ερώτηση, πλην των παραπάνω αναφερόμενων ως εξής: «Αρνούμαι να απαντήσω δεδομένου ότι μετά την παράνομη σύλληψη μου για δήθεν αδικήματα τα οποία ουδέποτε διέπραξα, αμφιβάλω για την νόμιμη διεξαγωγή προανάκρισης από την αστυνομία. Επιφυλάσσομαι και πάλι να απαντήσω ενώπιον των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών.»

Αν έχεις τραυματιστεί, απαίτησε: 1) Την άμεση μεταφορά σου σε νοσοκομείο, ακόμη και στην περίπτωση φαινομενικά ελαφρού τραυματισμού. Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις την εξέλιξη μιας σωματικής βλάβης και επιπλέον περιφρουρείς τη σωματική σου ακεραιότητα από τυχόν νέες επιθετικές διαθέσεις κάποιου αστυνομικού. 2) την εξέταση σου από ιατροδικαστή.

Σε περίπτωση που σου ζητηθεί από την αστυνομία να καταθέσεις ως μάρτυρας, δεν αρνείσαι, καθιστάς όμως σαφές ότι δεν γνωρίζεις τίποτα σχετικά με το γεγονός για το οποίο σου ζητείται κατάθεση.

Σκοπός τους είναι να μας τρομοκρατήσουν. Απέναντι στα αντι-συντάγματα και την κρατική καταστολή, το παγκόσμιο κίνημα, το συλλογικό «εμείς» που αναδείχθηκε πραγματικά ως άλλος πόλος και αντίπαλο δέος κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράκ, παίρνει μέτρα. Αυτό το συλλογικό «εμείς», που ενσωματώνεται σε κάθε διαδηλωτή, θα βρεθεί στους δρόμους, μέσα και έξω από τα αστυνομικά τμήματα, στα δικαστικά κτίρια, για να δηλώσει, ότι δεν θα χαμηλώσει τους στόχους. Δεν θα ξεχάσει την ανεργία, την εργασιακή περιπλάνηση, τη νέα φτώχεια. Θα συνεχίσει να διεκδικεί τη διεύρυνση των κοινωνικοπολιτικών του δικαιωμάτων, να εργάζεται εν τέλει για την ανατροπή του πλέγματος της εκμετάλλευσής του.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
εκτύπωση