24 Ιουνίου 2018
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
- Φεβρουάριος
- Μάρτιος
- Απρίλης
- Μαϊος
- Δεκέμβριος
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις 2001

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





14 Δεκεμβρίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγορικές εταιρίες: το αβέβαιο μέλλον


του Κώστα Παπαδάκη 

 Το ερώτημα δεν είναι τι είδους δικηγορικές εταιρίες θέλουμε. Είναι κατ αρχήν τι είδους δικηγορία θέλουμε . Και σε αυτό εμπεριέχεται και το ερώτημα εάν το είδος της δικηγορίας που θέλουμε υπηρετείται από το θεσμό των δικηγορικών εταιριών και με ποιο τρόπο.

    Κάθε συγκροτημένο κοινωνικό μόρφωμα συντίθεται από το περιεχόμενο και τη μορφή του. Περιεχόμενο είναι η δομή, οι κοινωνικές σχέσεις τις οποίες υπηρετεί. Και μορφή είναι το εποικοδόμημα, ο τρόπος με τον οποίο εξωτερικά εκφράζεται. Όταν υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στη δομή και το εποικοδόμημα η σύνθεση του μορφώματος αντιφάσκει και φυσικά, παράγεται κρίση.

            Στη δικηγορία δομή, βάση δηλαδή, είναι η σχέση της με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται σε αυτό. Είναι ο κοινωνικός ρόλος που η δικηγορία διαδραματίζει και οι όροι, υπό τους οποίους αποκτά με την εργασία της (και ποια ακριβώς εργασία της) την οικονομική δυνατότητα ύπαρξής της. Το σημείο τομής της με την κοινωνία δεν είναι άλλο παρά το πεδίο άσκησης του ρόλου της, παροχής και ανταμοιβής της εργασίας της, αυτό που ονομάζουμε «δικηγορική ύλη».

            Εποικοδόμημα είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται εξωτερικά και συγκροτείται οργανωτικά η δικηγορία και στοιχείο του εποικοδομήματος είναι ο υποκειμενικός τρόπος άσκησής της (ατομικός, συνεργατικός, συνεταιρικός κλπ).

            Η διαλεκτική της αντιστοιχίας του περιεχομένου στη μορφή καθιστά αυτονόητη την ανάγκη εξέτασης και των δύο σε συνδυασμό μεταξύ τους.

            Ποιο είναι το περιεχόμενο της δικηγορίας σήμερα, εκείνο από το οποίο αποζεί η συντριπτική πλειοψηφία των δικηγόρων

Αυτοκίνητα, διαταγές πληρωμής, διεκπεραιώσεις, συμβόλαια, διαζύγια, μικροεργατικά, μικροποινικά. Αυτή είναι η δικηγορική ύλη για τους περισσότερους στην Ελλάδα σήμερα. Υποθέσεις, που κατά κανόνα γεννώνται μέσα από ατυχή περιστατικά του καθημερινού ιδιωτικού βίου των συνανθρώπων μας, σπάνια συναρτώμενες με την επαγγελματική δραστηριότητα του «πελάτη», στις οποίες η διαμεσολάβηση της δικηγορικής παράστασης παρεμβάλλεται ως αναγκαίο κακό (ιδίως όταν ο πελάτης  «έχει δίκιο») και η καταβολή της αμοιβής κάθε άλλο παρά αγόγγυστα γίνεται καθώς και η αμφισβήτηση της κοινωνικής χρησιμότητας είναι έκδηλη και οι λήπτες των υπηρεσιών μας δεν ανήκουν στους «έχοντες».

            Πιστεύει κανείς ότι σε αυτού του είδους το περιεχόμενο αντιστοιχεί το μόρφωμα της δικηγορικής εταιρίας Εχει κανείς την αυταπάτη ότι με τέτοιου είδους υποθέσεις θα συντηρηθούν δικηγορικές εταιρίες    Σίγουρα όχι.          

Αρα γε όμως και εμείς, αυτό το περιεχόμενο δίνουμε στη δικηγορία που πιστεύουμε Αυτού του είδους τη δικηγορία θέλουμε

Απαιτείται μία καθαρή τοποθέτηση, που απαλλαγμένη από συντεχνιακές στοχεύσεις, νεοφιλελεύθερες απάτες και ελιτίστικες αυταπάτες σχετικά με τον χαρακτήρα της δικηγορίας σήμερα, να χαράξει κατευθύνσεις για τη δικηγορία που να ορίζουν στόχους σε αρμονία με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου και όχι σε ανταγωνισμό με αυτά.

Αντίθετα, ο ανταγωνισμός εκ των πραγμάτων είναι αναπόφευκτος απέναντι σε εκείνους που αποκομίζουν υπεραξία από την υπερεκμετάλλευση της δικηγορίας και των νομικών υπηρεσιών γενικά.

Αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης : Η νομοθεσία, αντί να επιβάλλει την υποχρεωτική παράσταση δικηγόρων είτε σε πενιχρού αντικειμένου αστικές δίκες, είτε σε δίκες χωρίς αντιδικία, είτε σε ανούσιες διαδικαστικές πράξεις στα δικαστήρια κ.α, δημιουργώντας περιττή επιβάρυνση και εύλογη δυσαρέσκεια στο κοινωνικό σύνολο κατά των δικηγόρων, πρέπει επιτέλους να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σήμερα και να κατευθυνθεί στην κατοχύρωση της δικηγορικής εργασίας σε τομείς που η καθιέρωση της δικηγορικής παράστασης είναι και συναλλακτικά ώριμη  και κοινωνικά αναγκαία και πραγματικά επωφελής για τα συμφέροντα των συναλλασσομένων, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους Οργανισμούς και επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος τους. Ενδεικτικά : Δημόσια έργα, προμήθειες, παραστάσεις σε διοικητικές επιτροπές, τραπεζικές και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις ιδίως στους δυναμικούς τομείς της οικονομίας, πνευματικά δικαιώματα, Μ.Μ.Ε, βιομηχανική ιδιοκτησία, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, κεφαλαιαγορά και χρηματιστήριο, συμβουλευτική επιχειρήσεων, επαγγελματικές μισθώσεις εταιρίες και πολλά άλλα είναι τα σημερινά και αυριανά πεδία εκμετάλλευσης της απλήρωτης και ακατοχύρωτης δικηγορικής εργασίας, από τα οποία διαφεύγουν καθημερινά δισεκατομύρια πόρων Ταμείου Συνεργασίας, δικηγορικών αμοιβών, ασφαλιστικών οργανισμών και κρατικών φόρων προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, των μεγάλων επιχειρήσεων και των παραδικηγορικών επαγγελμάτων.

Η δικηγορία πρέπει να διεκδικήσει από το κεφάλαιο την εργασιακή της κατοχύρωση με την καθιέρωση των παραστάσεων και την ανάλογη ανταμοιβή της εργασίας της.

Και ταυτόχρονα να σταθεί στο ύψος του πρώτιστου θεσμικού της ρόλου, που είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών απέναντι στην κρατική και ιδιωτική αυθαιρεσία, με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.

Οσο για τα μοντέλα δικηγορίας που αντιστοιχούν στο περιεχόμενό της, είναι γεγονός ότι η παραδοσιακή ατομική δικηγορία δείχνει εδώ και καιρό ότι τείνει να εξαντλήσει τα όριά της και όμως αντέχει ακόμα και αναγκαστικά προσαρμόζεται στην πολυνομία, την ταλαιπωρία και την εντατικοποίηση, το αυξανόμενο κόστος κλπ. Παράλληλα πολλοί είναι και αυτοί που αναζητούν συλλογικές μορφές άσκησης δικηγορίας μέσα από τη συστέγαση, την από κοινού αντιμετώπιση των (αυξημένων πια) λειτουργικών εξόδων, την αλληλοεξυπηρέτηση και δειλά - δειλά τον καταμερισμό. Το συλλογικό - συνεργατικό, όχι όμως εταιρικό μοντέλο δικηγορίας είναι μία ενδιαφέρουσα απάντηση στις σημερινές ανάγκες. Όχι όμως και η κατάληξη σε εταιρικές σχέσεις ούτε στον τύπο, ούτε στο περιεχόμενο.

Η απόσταση ανάμεσα στα δύο δεν είναι μικρή. Ενταξη σε δικηγορική εταιρία συνεπάγεται :

- απαλλοτρίωση του δικαιώματος άσκησης ατομικής δικηγορίας για τρία τουλάχιστον χρόνια,

- αποδυνάμωση του προσωπικού εμπιστευτικού χαρακτήρα της σχέσης του δικηγόρου με τον πελάτη του,

- αυξημένο κόστος συγκρότησης γραφείου με αποτέλεσμα την αυξημένη χρέωση των πελατών και φυλλορόημα και από αυτήν την αιτία της προσωπικής πελατείας,

- προσαρμογή της εξειδίκευσης στο αντικείμενο που ασχολείται η εταιρία, συνήθως δηλαδή την απομάκρυνση από τη γενική δικηγορία και εν τέλει την επαγγελματική αχρήστευση σε περίπτωση αποχώρησης μετά από μακροχρόνια παρουσία.

- λειτουργία με καθαρά οικονομικά κριτήρια, συνεπώς αποδυνάμωση του στοιχείου της κοινωνικής ευαισθησίας στην επιλογή και τον τρόπο χειρισμού των υποθέσεων, πράγμα που συμβάλλει στην αλλοτρίωση του δικηγόρου ως προασπιστή των δικαιωμάτων και ελευθεριών και τελικά του ίδιου του χαρακτήρα της δικηγορίας.

- υπαγωγή, υπό τους παραπάνω όρους, στην εξουσία του «διαχειριστή» ή έστω της συνέλευσης που χρεώνει τις υποθέσεις με τις οποίες ασχολείται ο κάθε εταίρος, καθορίζει τα ποσοστά αμοιβής κάθε εταίρου ή την προαγωγή του συνεργάτη σε εταίρο (η καταστρατήγηση του άρθρου 44 του Π.Δ. 518/1989 είναι ευχερέστατη), όπως η αποτίμηση της συνολικής προσφοράς του συνεταίρου, η επιλογή εξοπλισμού (βιβλίων, επίπλων, Η/Υ κλπ), καθώς και σειρά άλλων ουσιωδών όρων.

Ενώ σε συνολικό επίπεδο, η γενίκευση της λειτουργίας των δικηγορικών εταιριών συμβάλλει στην ανισοκατανομή της δικηγορικής ύλης, μέσα από τη διαδικασία συγκέντρωσης, αλλά και την υπαλληλοποίηση μεγάλου αριθμού δικηγόρων.            

Ποιους λοιπόν τελικά και πόσους δικηγόρους αφορά ο προβληματισμός για τις δικηγορικές εταιρίες

Πόσες αλήθεια άτυπες δικηγορικές συνεργασίες συνωστίζονται στο κατώφλι του ΔΣΑ περιμένοντας (ή και διεκδικώντας) τις θεσμικές εκείνες τροποποιήσεις που θα τους έδιναν το κίνητρο να καταστήσουν επίσημα εταιρική τη σχέση τους Μέχρι σήμερα ο θησαυρός άνθρακες. Μόλις 25 έχουν ιδρυθεί στην Αθήνα και 3 στη Θεσσαλονίκη από το 1989 μέχρι σήμερα. Αριθμός μικρότερος του 1% των δικηγόρων των οικείων συλλόγων είναι μέλη τους. Δεν είναι βέβαια ίσο το ποσοστό της δικηγορικής ύλης που χειρίζονται.

Κάποιοι όμως πράγματι συνωστίζονται. Αν εμείς και πολύ περισσότερο εσείς ερχόμαστε εδώ σήμερα με κίνητρο την αγωνία της επαγγελματικής μας επιβίωσης και της κοινωνικής μας αξιοπρέπειας, η συζήτηση αυτή σίγουρα ενδιαφέρει και κάποιους άλλους, από διαφορετική σκοπιά.

Εξωδικηγορικοί και όχι μόνο παράγοντες (εθνικοί η υπερεθνικοί μικρή σημασία έχει) ενδιαφέρονται από καιρό να καταστήσουν το χώρο των νομικών υπηρεσιών αντικείμενο κερδοφόρας επένδυσης. Ασχετα από τη μιζέρια μας και την ανικανότητα να διεκδικήσουμε από τις δυνάμεις της αγοράς αυτά που μας ανήκουν, η παροχή των νομικών υπηρεσιών δεν παύει να αποτελεί για αυτές γνώση - κεφάλαιο.

Σήμερα, μεγάλες κατηγορίες οικονομικών συμφερόντων έχουν συγκροτηθεί με κύριο όπλο τους απέναντι στους αντισυμβαλλόμενους και τους ανταγωνιστές τους τα προiόντα της νομικής εργασίας. Οι φορείς των συμφερόντων των συναλλαγών αυτών έχουν ισχυροποιηθεί και απέναντι στη δικηγορία, την οποία περιφρονούν με κάθε τρόπο, αφού αγοράζουν προς μεταπώληση η εκμετάλλευση με εξευτελιστικούς όρους τις νομικές υπηρεσίες.

Απέναντί τους η δικηγορία διατάσσεται πλέον όχι ως ελεύθερο επάγγελμα με τους όρους του κώδικα δικηγόρων (όσο μπορούν πλέον να θεωρηθούν επαρκείς), αλλά ως εξαρτημένη κατ ουσίαν εργασία συνδυάζοντας την πλήρη έλλειψη κατοχύρωσης με τη γενικότερη ρευστότητα που επικρατεί στις υπόλοιπες εργασιακές σχέσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εκμετάλλευση των ανυπεράσπιστων δικηγόρων που απασχολούνται σε τράπεζες κατ αποκοπή για ελέγχους, δάνεια, κυνήγι οφειλετών κλπ. 

Και εποικοδόμημα της κυριαρχίας των δυνάμεων της αγοράς στους δικηγόρους, πρόσφατο και ευκρινές, η επιχείρηση ιδεολογικής επίθεσης κατά του θεσμικού ρόλου του δικηγόρου, η αμφισβήτηση του πυρήνα και της πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής διαμεσολάβησης και η δημιουργία εχθρικού κλίματος στην κοινή γνώμη για να υπηρετηθεί η κατάργηση της  επαγγελματικής κατοχύρωσης του δικηγόρου και της αναλογίας της αμοιβής του με την αξία της παροχής που προσφέρει. Αντιμετωπίζει τον δικηγόρο ως το αναγκαίο κακό και εκπέμπει απαξίωση στο κοινωνικό σύνολο για τη χρησιμότητά του.

Αναφέρομαι κυρίως στην  πρόσφατη έκθεση του Κ.Ε.Π.Ε. και την αμέσως μετά επιχειρηθείσα κατάργηση της δικηγορικής παράστασης σε συμβόλαια, που κατέληξε στη σκανδαλώδη σχεδόν απαλλαγή των μεγάλων συμβολαίων από δικηγορικές αμοιβές.

Η διαφαινόμενη ιστορικού χαρακτήρα στρατηγική υποβάθμιση και ήττα της δικηγορίας απέναντι στις δυνάμεις της αγοράς μοιραία θα επιφέρει και στο εσωτερικό τις επιπτώσεις της : Υπαλληλοποίηση, «κάθετη» εκμετάλλευση, υποβάθμιση και συμπίεση των μαχόμενων δικηγόρων, που θα αναγκάζονται να αναζητούν διέξοδο δικηγορικής ύλης σε μικροϋποθέσεις εντολέων ολοένα και πιο αδύναμων να επωμιστούν το κόστος προσφυγής στη δικαιοσύνη, που θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο.

Δεν υπάρχει καλύτερη συγκυρία, λαμβάνοντας υπόψη και την παντελή έλλειψη κατοχύρωσης των όρων εργασίας και αμοιβής των δικηγόρων - συνεργατών, για την είσοδο «επενδυτών» στον κερδοφόρο τομέα των νομικών υπηρεσιών. Κάποιοι από αυτούς φαίνεται να συνωστίζονται. Δικηγορική ύλη υψηλού επιπέδου εξασφαλισμένη από σχέσεις διαπλοκής, σε συνδυασμό με εργασιακό τοπίο πειθαρχημένο αποτελούμενο από υποβαθμισμένους, απαξιωμένους κοινωνικά και ανασφαλείς επαγγελματικά δικηγόρους, συνθέτουν το κατάλληλο επενδυτικό πεδίο για κερδοφόρα εκμετάλλευση νομικών υπηρεσιών, στο δρόμο που χαράζουν ήδη οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρίες με την ανοχή μας.

Και το όχημα εισόδου του  κεφαλαίου στο χώρο της δικηγορίας, ακούει στο όνομα «κεφαλαιουχικές δικηγορικές εταιρίες». Ετσι ώστε κοντά στα άλλα να προστεθεί η δυνατότητα εισβολής χρηματοδοτών, δικηγόρων ή μη, εμφανών ή υποκρυπτόμενων πίσω από τις εταιρίες αυτές να λυμαίνονται τη δικηγορική ύλη και να αναπαράγουν διευρυμένα το κεφάλαιο που θα επενδύσουν, σε βάρος φυσικά της δικηγορικής εργασίας, καταργώντας τη σχετική απαγόρευση του άρθρου 47 παρ. 2 του κώδικα δικηγόρων, που αποτελεί το κύριο θεσμικό εμπόδιό τους. Και σε επόμενο στάδιο ισχυροποίησής τους να δημιουργήσουν ισχυρούς φορείς συμφερόντων στο χώρο της δικαιοσύνης, με δυνατότητα αθέμιτης πρόσβασης στη διαδικασία απονομής της και γιατί όχι και στον δικηγορικό συνδικαλισμό, ειδικά μάλιστα όταν μετά την καθιέρωση του ενιαίου ψηφοδέλτιου, αποκλειστικά εισιτήρια συνδικαλιστικής ανάδειξης θα είναι η προβολή και το χρήμα.

Αντί λοιπόν για αυταπάτες για το αβέβαιο μέλλον μας μέσα από τις δικηγορικές εταιρίες χρειάζεται επίγνωση, προσανατολισμός και κατεύθυνση : Η δικηγορία ανήκει στις δυνάμεις της εργασίας. Η κοινωνική της αποστολή δεν είναι να παράγει υπεραξία και κέρδος για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς. Δεν είναι καν να εκπροσωπεί συμφέροντα. Είναι να υπερασπίζεται δικαιώματα. Και οι μορφές που αντιστοιχούν στο περιεχόμενο αυτό, ίσως είναι αναγκαίο να περιέχουν τα στοιχεία της συνεργασίας και της αλληλεγγύης δεν είναι όμως σε καμμία περίπτωση δυνατό να περιέχουν στοιχεία εκμετάλλευσης, κεφαλαιουχικής αναπαραγωγής και εν τέλει αλλοτρίωσης της δικηγορίας και του θεσμικού της ρόλου. Η αντίσταση στην επιχειρούμενη νομιμοποίηση των κεφαλαιουχικών εταιριών είναι εκ των ων ουκ άνευ στην άμυνα κατά των παραπάνω.

Αθήνα, 14.12.2001

 
   
   
   
   
27 Μαϊου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Νόμος κατά του οργανωμένου εγκλήματος ή αντί-Σύνταγμα


Εν μέσω παραιτήσεων των καθηγητών νομικών σχολών που κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην επιτροπή επεξεργασίας του νέου νομοσχεδίου για το «οργανωμένο έγκλημα»( ), διαμαρτυριών του συνόλου σχεδόν του νομικού κόσμου και της διογκούμενης κοινωνικής αγανάκτησης, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί ταχύτατα την ψήφιση του νέου νόμου του τρόμου, επιχειρώντας το χειρότερο τις τελευταίες δεκαετίες, οργανωμένο έγκλημα κατά του συνόλου της κοινωνίας.

Το σχέδιο νόμου που δημοσιεύτηκε την 1.3.2001, προβλέπει στα 10 άρθρα του:

1.- ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ αντί της πράξης, με την πρόβλεψη της δίωξης σε βαθμό κακουργήματος:

••         της απλής συμμετοχής σε ομάδα που θα χαρακτηριστεί (από ποιους ) εγκληματική,

••         της συναπόφασης για την τέλεση οποιασδήποτε αξιόποινης πράξης, χωρίς να τελεστεί, έστω σε απόπειρα οποιοδήποτε αδίκημα

••         του σκοπού τέλεσης αξιόποινης πράξης (πώς άραγε θα προκύψει ), χωρίς να υπάρχει έστω απόπειρα.

2.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ Π.Δ. ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ «ΥΠΟΠΤΟΥ», ο οποίος στερείται κάθε ατομικού δημοκρατικού δικαιώματος, αφού με διαδικασίες ρουτίνας, στερείται κάθε απορρήτου, παρακολουθείται σε κάθε στιγμή της κοινωνικής και ιδιωτικής του ζωής, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που τον αφορούν γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας από τις αρχές, και όλα αυτά χωρίς να το γνωρίζει, αφού δεν είναι κατηγορούμενος, δεν λαμβάνει γνώση δικογραφίας, δεν διορίζει συνήγορο.

3.- ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ D.N.A., ακόμη και χωρίς τη θέληση του υπόπτου, και δυνατότητα αρχειοθέτησής του.

4.- ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΜΕ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΗ, χωρίς δυνατότητα αντεξέτασης, και ελέγχου της αξιοπιστίας της κατάθεσης και του ίδιου του μάρτυρα από τον συνήγορο του κατηγορουμένου.

5.- ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ, οι οποίοι θα «δρουν» εντός των θεωρούμενων ως εγκληματικών ομάδων (και θα έχουν την ευχέρεια να τελούν ανεξέλεγκτα αδικήματα).

6.- ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, προκειμένου να απομακρυνθεί το «επικίνδυνο» κοινό περί δικαίου αίσθημα που οι ένορκοι μεταφέρουν στις δικαστικές έδρες, να υπονομευθεί η ασφάλεια δικαίου που αυτοί προσφέρουν και να γίνει ευχερέστερος ο ιεραρχικός έλεγχος των αποφάσεων.

7.- ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΑΦΙΕ, ο οποίος θα απολαμβάνει ασυλίας ή μείωσης της ποινής του εάν καταδίδει άλλα (υποτιθέμενα) μέλη των χαρακτηριζόμενων ως εγκληματικών οργανώσεων. Ρόλο τον οποίο επαίσχυντα και εκβιαστικά αναθέτουν κατ' αρχάς στους λαθρομετανάστες με αντάλλαγμα την πολύτιμη άδεια παραμονής, για να συνεχίσουν με τις ιερόδουλες στις οποίες υπόσχονται ως αμοιβή την ατιμωρησία. Το νομοσχέδιο αυτό, αποτελεί τομή στo ποινικό σύστημα. Δεν πρόκειται για ειδικό νόμο, αλλά για επέμβαση μέσα στο σώμα του Ποινικού Κώδικα (αφού τροποποιεί τα άρθρα 187 και 272), και με αυτόν τον τρόπο αγκαλιάζει όλα τα αδικήματα. Σηματοδοτεί την εκ βάθρων αλλαγή των αρχών και του προσανατολισμού του ποινικού συστήματος, στην κατεύθυνση της τιμωρίας του φρονήματος.

Ο νόμος του τρόμου, έρχεται στην επιφάνεια, ακολουθούμενος από το νόμο «περί (απαγόρευσης ουσιαστικά) των συναθροίσεων», το νόμο που θα μεταμορφώσει τους αστυνομικούς σε «πιστολέρο», την ήδη εξελισσόμενη αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος και σε συνέχεια της κύρωσης των συμφωνιών Παλέρμο και Σένγκεν, του νόμου 2472/1997 για το ηλεκτρονικό φακέλλωμα κ.λ.π.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει ένα πέπλο κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας, να δώσει την αίσθηση ότι ζούμε ήδη σε ένα οργουελικό παρόν και ότι δεν υπάρχει καμμιά δυνατότητα αντίστασης στα αντιλαϊκά μέτρα. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακισθεί έναντι οποιασδήποτε έκφρασης κοινωνικής αγανάκτησης εναντίον της πολιτικής της (των νέων ασφαλιστικών «συμφορών», των ιδιωτικοποιήσεων, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, της εξαθλίωσης των μεταναστών). Με το νομοσχέδιο αυτό, δηλώνει το τέλος της ποινικής ασυλίας των κοινωνικών αγώνων, επιχειρώντας προκαταβολικά να καταστείλει τις κοινωνικές αντιδράσεις, με τον πιο αποτελεσματικό κατά την κρίση της τρόπο, την ποινική καταστολή.

Παράλληλα η κυβέρνηση βάζει υποθήκες για το μέλλον. Θεσμοθετεί ένα ΑΝΤΙ - ΣΥΝΤΑΓΜΑ που θέτει τις βάσεις του νέου μοντέλου κοινωνίας και πολίτη όπως απαιτεί το εκσυγχρονιστικό της όραμα. Μιας κοινωνίας που θα προτάσσει ως υπέρτατο αγαθό την «ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ» σε βάρος των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ενός πολίτη που θα ζει «διάφανος» στα μάτια του κράτους, θα εργάζεται ανασφάλιστος για την «ισχυρή Ελλάδα», θα χαφιεδίζει επ' αμοιβή και θα αρνείται να διεκδικήσει έστω τα αυτονόητα, προκειμένου να μην συνθλίβει από την ανώνυμη, απρόσωπη, ενδεχόμενη και πανίσχυρη καταστολή της.

Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η κυβέρνηση εναρμονίζεται με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές και αμερικάνικες νέες τρομοκρατικές ρυθμίσεις στην προσπάθεια της να ενδυναμώσει τη θέση της στη νέα τάξη πραγμάτων ενάντια στους έλληνες εργαζόμενους και τους υπόλοιπους λαούς της βαλκανικής. Στις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται ως ζήτημα αιχμής η συλλογική και συντονισμένη αντίδραση των εργαζομένων στο νόμο του τρόμου.

Πολύ περισσότερο, αναδεικνύεται ως ζήτημα προσωπικής ευθύνης για κάθε δικηγόρο και νομικό, η συμμετοχή του στη συλλογική δράση, με στόχο την υπεράσπιση των κατακτημένων δημοκρατικών δικαιωμάτων και την ανάδειξη του δικαίου της κοινωνίας που αγωνίζεται για την παραπέρα διεύρυνση των δικαιωμάτων και ελευθεριών της.

 
   
   
   
   
23 Μαϊου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Όχι στον νέο τρομονόμο


Η ελληνική κυβέρνηση προχωρεί ανεξέλεγκτα στην άρση των δημοκρατικών εγγυήσεων υπέρ των κατηγορουμένων και στην πλήρη παρακώλυση της υπεράσπισης τους με την υιοθέτηση νέου πλαισίου για την πάταξη της τρομοκρατίας.

Η κυβέρνηση των εκσυγχρονιστών, ακολουθεί πιστά την πολιτική του Μητσοτάκη και σε αυτό τον τομέα (μαζί με τις αναδιαρθρώσεις στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση, τις ιδιωτικοποιήσεις, το περιβάλλον). Είναι η πρώτη φορά που ελληνική σοσιαλιστική κυβέρνηση υιοθετεί ειδικό αντιτρομοκρατικό νόμο.

Σύμφωνα με τις σχετικές συζητήσεις και παρά τις συνεχείς παραιτήσεις των μελών της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής αναιρούνται μια σειρά δικαιωμάτων των κατηγορουμένων:

•-   κατά παράβαση κάθε φιλελεύθερης αρχής η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση (DNA) μετατρέπεται σε αποδεικτικό μέσο και μάλιστα χωρίς τη συναίνεση του κατηγορουμένου.

•-   ποινικοποιείται -και μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος- η ίδια η συμμετοχή στις ομάδες που θα χαρακτηρίζονται από την εκάστοτε εξουσία ως τρομοκρατικές, ανεξάρτητα από την συμμετοχή ή όχι του κατηγορουμένου σε τέλεση αδικήματος. Κατά τα πρότυπα του ναζιστικού ποινικού οπλοστασίου, το φρόνημα και όχι η πράξη αποτελούν πια το αντικείμενο της ποινικής δίωξης.

-επιτρέπεται στις αστυνομικές αρχές να πραγματοποιούν undercover επιχειρήσεις για να διεισδύουν ως μέλη των ομάδων αυτών (κοινώς ως προβοκάτορες).

-προς τον σκοπό της «προστασίας» των μαρτύρων θα επιτρέπεται η λήψη καταθέσεων με βιντεοσκοπήσεις, έτσι ώστε να μην εμφανίζονται στο ακροατήριο και να μην υπόκεινται στη βάσανο της αντεξέτασης, που αποτελεί την ουσία της υπερασπίσεως.

-προς τον ίδιο σκοπό θα επιτρέπεται στις αστυνομικές αρχές να μην αποκαλύπτουν τα στοιχεία του μάρτυρα και της πηγής των πληροφοριών τους (το γνωστόν «εκ της υπηρεσίας»).

-σχεδιάζεται η εκδίκαση των αδικημάτων αυτών από δικαστήρια με αμιγή δικαστική σύνθεση, αφαιρούμενης της σχετικής αρμοδιότητας από Μεικτά Ορκωτά Δικαστήρια. Επιχειρείται έτσι (και με την συνταγματική αναθεώρηση της σχετικής διάταξης) η περαιτέρω αποστείρωση του δικαστικού μηχανισμού από την παρουσία των λαϊκών στρωμάτων.

Η σημασία της εφαρμογής αυτών των διατάξεων στα αδικήματα που χαρακτηρίζονται κατά καιρούς ως τρομοκρατικά καθίσταται έκδηλη αν αναλογισθούμε ότι η ποινικοποίηση του «εγκλήματος της τρομοκρατίας» εισάγει ουσιαστικά μια αόριστη έννοια στο ποινικό σύστημα, που προσδιορίζεται κάθε φορά από τις βουλήσεις και τα άθλια παιχνίδια ελληνικών, αλλά και ξένων κυβερνήσεων (ας θυμίσουμε στα καθ' ημάς τις προσπάθειες περιθωριοποίησης και ποινικοποίησης πολιτικών χώρων με τις σκευωρίες κατά των Μπαλάφα, Μπουκουβάλα, Μπέρκνερ, Ζηρίνη, Σκυφτούλη, Σερίφη και άλλων πολλών, που κατέρρευσαν στα ελληνικά δικαστήρια ή τις πιέσεις των αμερικάνων να χαρακτηρισθούν τρομοκρατικές οι αντιδράσεις κατά του εγκληματικού πολέμου στο Κόσοβο).

Με άλλα λόγια πρόκειται για ρυθμίσεις που με πρόσχημα ένα φαινόμενο που δεν υφίσταται καν στην Ελλάδα (την μαζική πολιτική τρομοκρατία) δημιουργούν ένα καθεστώς τρόμου και επεκτείνονται σε κάθε μη αρεστή από την εκάστοτε εξουσία πολιτική ή συνδικαλιστική δραστηριότητα.

Σε συνδυασμό με την κύρωση των συμβάσεων Σένγκεν, Τρέβι, Παλέρμο, Ευρωπόλ και τις αναμενόμενες ρυθμίσεις για την Ολυμπιάδα 2004, αλλά και για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, που θα θέσουν την Αθήνα υπό καθεστώς πολιορκίας δημιουργείται ένα πραγματικά ασφυκτικό πλαίσιο αναίρεσης θεμελιωδών ελευθεριών.

Εν όψει των αναμενόμενων αντιδράσεων -και με τη λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»- ο Υπουργός Δικαιοσύνης εδήλωσε προκλητικά ότι οι υπερασπιστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων πρέπει να αποφασίσουν εάν επιθυμούν την δίωξη του οργανωμένου εγκλήματος ή όχι. Εμείς απαντάμε ότι η υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, του τεκμηρίου αθωότητας και του λειτουργήματος της υπεράσπισης είναι αδιαπραγμάτευτες εγγυήσεις της δημοκρατίας και η αμφισβήτηση τους από τον ίδιο τον Υπουργό Δικαιοσύνης που καλείται να τις προασπίζει αποτελεί μείζον θεσμικό πρόβλημα.

Γι' αυτό το λόγο το ΔΣ του ΔΣΑ κατόπιν αιτήσεως της Εναλλακτικής Παρέμβασης, της ΣΑΚΔΑ και των συμβούλων Κοκκινάκη και Γαλετσέλη έχει καταδικάσει κάθε περιορισμό των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων και της υπεράσπισης με πρόσχημα την τρομοκρατία. Παραταύτα, ο Πρόεδρος αρνείται επίμονα την ενεργοποίηση της Επιτροπής Συνταγματικών Δικαιωμάτων που θα έδινε τη δυνατότητα να δημιουργηθεί μια μαζική συσπείρωση δικηγόρων ενάντια στις αντιδραστικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.

Η ανάγκη συστράτευσης όλων των δικηγόρων σ' αυτή την κατεύθυνση γίνεται ακόμα περισσότερο έκδηλη όταν αναλογισθούμε ότι η ίδια η σύμβαση του Παλέρμο για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος που υπογράφηκε πρόσφατα από την κυβέρνηση καθιστά υποχρεωτική την ποινικοποίηση κάθε δραστηριότητας που διευκολύνει τις επιδιώξεις των ομάδων που κατηγορούνται ως εγκληματικές, συμπεριλαμβανομένης και κάθε είδους συμβουλευτικής δραστηριότητας προς τις ομάδες αυτές (ακόμα και νομικής).

Πρέπει άμεσα όλοι μας να συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις, τις διαδηλώσεις και τις πρωτοβουλίες ενάντια στον νέο τρομονόμο, απαιτώντας να μην ψηφισθεί καμμία αυταρχική διάταξη.

 
   
   
   
   
10 Μαϊου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν έγιναν


Μετά από περίπου δεκαπέντε ημέρες, συνολικά, απεργιακού αγώνα, είμαστε σε θέση να μετρήσουμε κέρδη και ζημίες και να καταλήξουμε ότι επιτύχαμε την πρώτη, σημαντική νίκη, σε ένα από τα μέτωπα του αγώνα ενάντια στην επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του εργασιακού τοπίου της δικηγορίας προς όφελος των εταιριών με τη συνεπακόλουθη συντριβή του μαχόμενου δικηγόρου.

Η ρύθμιση για τα συμβόλαια, που τελικά ψηφίστηκε, ορίζει υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου κατά τη σύναψη συμβολαίου άνω των 10.000.000 δρχ για την Αθήνα, και άνω των 4.000.000 δρχ για την επαρχία. Επιπλέον, αύξηση του ποσοστού αμοιβής μας για τα συμβόλαια ποσού έως 15.000.000 στο 1%, ορισμός της αμοιβής μας στο 0,5% στα συμβόλαια άνω των 15.000.000 δρχ και μέχρι τα 500.000.000 δρχ, η οποία κλιμακώνεται προς τα κάτω, όσο η αντικειμενική αξία του συμβολαίου ανεβαίνει, φτάνοντας στο 0,05% για τα συμβόλαια των 10 με 20 δις. Τέλος, αποφασίστηκε αναπροσαρμογή των παραπάνω ορίων, την 1.1.2003, με υπουργική απόφαση, ύστερα από γνώμη της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας.

Από τα παραπάνω στοιχεία, τα συμπεράσματα είναι προφανή: 1. Η αποχή μας πέτυχε το στόχο της, να εξαναγκάσει την κυβέρνηση σε οπισθοχώρηση, σε ένα, τουλάχιστον, από τα μέτωπα του αγώνα μας. 2. Καταγράφηκε με σαφήνεια η πρόθεση της κυβέρνησης να μειώσει το κόστος της αγοραπωλησίας ακινήτων για τις μεγάλες μεσιτικές, κατασκευαστικές εταιρίες και τους μεγαλοεργολάβους, με τη μείωση του ποσοστού της αμοιβής μας, όσο ανεβαίνει η αξία του συμβολαίου. Η αύξηση του ποσοστού αμοιβής μας στα συμβόλαια μέχρι 15.000.000 δρχ, αφαιρεί οριστικά τη φιλολαϊκή μάσκα, από τις επιχειρούμενες αλλαγές. 3. Η προβλεπόμενη αναπροσαρμογή των ορίων την 1.1.2003, δηλώνει την πρόθεση της κυβέρνησης να αντεπιτεθεί, την ανάγκη, επομένως, για μας, αγωνιστικής επαγρύπνησης.

Είναι σαφές ότι ο αγώνας μας δεν ολοκληρώθηκε. Τα κυβερνητικά επιτελεία συνεχίζουν να «μαγειρεύουν» την κατάργηση, ουσιαστικά, της κοινωνικής ασφάλισης, οι δικηγορικές και άλλες εταιρίες, συνεχίζουν να καταλαμβάνουν καθημερινά, όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίτα» που λέγεται «νομικές υπηρεσίες», η εργασιακή μας καθημερινότητα επιδεινώνεται σε όφελός τους και η διάθεσή μας για αγωνιστικές διεκδικήσεις υποθηκεύεται με την κατάθεση αυτές τις ημέρες στη Βουλή προς ψήφιση, ενός τρομονόμου - τρομοκράτη, ότι πλέον των συνήθων υπόπτων, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Περαιτέρω, με διατάξεις που τροποποιούν τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας αυξάνεται το κόστος πρόσβασης των πολιτών στη Δικαιοσύνη (παράβολα για αναβολές σε ύψος τριπλάσιο του γραμματίου προείσπραξης, παράβολα έως 1.000.000 δρχ. για εκδίκαση αναιρέσεων) και ουσιαστικά αυξάνεται και ο χρόνος εκδίκασης των υποθέσεων στο Πολυμελές.

Είναι η στιγμή που καταδεικνύεται με σαφήνεια, ότι η μόνη μας δυνατότητα να αμυνθούμε, είναι η αγωνιστική αντεπίθεση, μαζί με το σύνολο της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Είναι η στιγμή που πρέπει να απαιτήσουμε την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης. Την επέκταση της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρου στις μεγάλες συμβάσεις επιχειρηματικού ενδιαφέροντος. Γραμμάτιο και παρακράτηση στις μεγάλες συμβάσεις δημοσίων έργων, όπου και εν όψει ολυμπιάδας, τα συμφέροντος - και τα ποσά είναι τεράστια, στις χρηματιστηριακές συμβάσεις, στις κάθε λογής συμβάσεις που παράγουν μεγάλα κέρδη στους συμβαλλόμενους, απαιτούν εξ αντικειμένου και έχουν νομική κάλυψη, η οποία μέχρι σήμερα δεν αποδίδει ούτε μία δραχμή στο Ταμείο συνεργασίας του Δ.Σ.Α. και στα ασφαλιστικά μας ταμεία.

Είναι η στιγμή που πρέπει να συναντηθούμε με όλες τις συλλογικές, συνδικαλιστικές συλλογικότητες των υπόλοιπων εργαζομένων (συλλόγους, σωματεία, επιτροπές αγώνα), και με αυτούς να συνδιαλαγούμε για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου κοινωνικού μετώπου εργαζομένων που θα θέσει το δικό του όραμα της κοινωνικής ασφάλισης, απέναντι στο «εκσυχρονιστικό» και συντριπτικό για κάθε εργαζόμενο πολίτη, όραμα της κυβέρνησης. Να απαιτήσουμε την επιστροφή των 70 δις στο Ταμείο Νομικών. Τον προσδιορισμό της σύνταξης στο 80% του μισθού του εφέτη. Την ανακλιμάκωση των ασφαλιστικών εισφορών, με κριτήρια την ηλικία και την εισφοροδοτική ικανότητα. Την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών των εμμίσθων από τους εργοδότες (εταιρίες, μεγάλα δικηγορικά γραφεία). Την αυτοδιαχείριση των ασφαλιστικών ταμείων από τους ασφαλισμένους και δη από αιρετή και ανακλητή επιτροπή δικηγόρων.

Είναι η στιγμή, που μαζί με το σύνολο της κοινωνίας πρέπει να συναντηθούμε στους δρόμους της πόλης, για να αποτραπεί η κατάθεση και ψήφιση του νέου τρομονόμου, απαιτώντας διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Να εξαναγκάσουμε την κυβέρνηση σε μία ακόμη οπισθοχώρηση, δηλώνοντας ότι στις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται ως ζήτημα προσωπικής ευθύνης για όλους μας, να ερμηνεύσουμε τον κοινωνικό μας ρόλο ως συνήγοροι και υπερασπιστές δικαιωμάτων και ελευθεριών. Να πάρουμε θέση, έμπρακτα, ενάντια στη δημιουργία κοινωνίας χαφιέδων, στις κατασκευασμένες κατηγορίες και την ποινικοποίηση των αγώνων. Οφείλουμε, με τη συλλογική μας δράση, να αναδείξουμε το δίκαιο των ανθρώπων της εργασίας, των ανέργων, το δίκαιο της κοινωνίας να αγωνίζεται για την διεύρυνση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών της και να αντιστέκεται στην επιχειρούμενη κατάργηση τους.

Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση και διαδήλωση κατά του νέου τρομονόμου (ΣΗΜΕΡΑ 10.5, και ώρα 7.00, στα Προπύλαια.

Συμμετέχουμε στην απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 17 Μαΐου για το ασφαλιστικό

Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων από την αρχή με σχετική εκδήλωση στο ΔΣΑ έθεσε το ζήτημα των κινδύνων που εγκυμονεί η «απελευθέρωση» της αγοράς νομικών υπηρεσιών, όπως προβλέπεται από την έκθεση του ΚΕΠΕ (κατάργηση των γραμματίων προείσπραξης στα συμβόλαια, στα δικαστήρια κλπ).

Από την αρχή πάλεψε με αποφασιστικότητα να μην περάσουν τα μέτρα του Υπουργείου Δικαιοσύνης

• προτείνοντας στη Γ.Σ. με τη σύμβουλό της Ζωή Μήλιου αγωνιστικές κινητοποιήσεις και όχι απεργοσπαστικά ημίμετρα και δυστυχώς μάλιστα μόνη ενάντια σε όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, κατεστημένες και μη,

• συνδέοντας τον αγώνα ενάντια στην αύξηση των ορίων παραστάσεως στα συμβόλαια με το ασφαλιστικό και την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης

Στους αγώνες που έρχονται θα είμαστε και πάλι μπροστά με όλους τους δικηγόρους που δεν τους ελκύουν οι νεοφιλελεύθερες στρατηγικές και οι συντεχνιακές κραυγές.

 
   
   
   
   
24 Απριλίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η δικηγορία αντιμέτωπη με την άνευ όρων παράδοσή της στις "δυνάμεις της αγοράς"


[πρόταση στη γενική συνέλευση του Δ.Σ.Α. της 24.4.2001]

Η ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ, ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ «ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ»,

...που σήμερα καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό για τη μακρόχρονη αδράνεια των εκπροσώπων της, ιδιαίτερα εκείνων που κατ' επανάληψη υφάρπαξαν την ψήφο της υποσχόμενοι προγραμματικό συνδικαλισμό που δεν έμελλε να εμφανισθεί παρά μόνο στις προεκλογικές τους υποσχέσεις,

έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τώρα που οι απειλές που δέχεται δεν περιορίζονται μόνο στους «εξωτερικούς όρους» λειτουργίας της αλλά αμφισβητείται η πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής διαμεσολάβησης, η οποία αντιμετωπίζεται ως το αναγκαίο κακό, να αρθρώσει επιτέλους διεκδικητικό, συνολικό προγραμματικό λόγο και να απαιτήσει μαζί με τις - επίσης αμυνόμενες στην εκσυγχρονιστική και νεοφιλελεύθερη επιδρομή -κοινωνικές δυνάμεις, την κατοχύρωση της εργασίας της και του κοινωνικού της ρόλου.

•1.     Ναι στο άνοιγμα των επαγγελμάτων και όχι στον κλειστό αριθμό. Αρκετά πια με τη δημαγωγία του «δικηγορικού υπερπληθωρισμού» και την αντικοινωνική φιλοσοφία της. Είμαστε υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού (τον προτιμάμε από την ασυδοσία της αγοράς), ενός παρεμβατισμού όμως που θα στοχεύει στην εξασφάλιση και όχι στον αποκλεισμό του δικαιώματος στην εργασία.

•2.     Ναι στην προστασία της νομοθετικής κατοχύρωσης του γραμματίου προείσπραξης και της παράστασης των δικηγόρων στα συμβόλαια, ναι στη διασφάλιση συναλλασσομένων και διαδίκων. Ναι στην καθιέρωση θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης (legal Aid, εφαρμογή ευεργετήματος πενίας κλπ) που θα εξασφαλίζουν πόρους για τη δωρεάν παροχή νομικών υπηρεσιών σε άπορους.

•3.     Ναι στην αναδιάταξη (ανακαθορισμό) της δικηγορικής ύλης. Καθιέρωση εδώ και τώρα της δικηγορικής παράστασης (με γραμμάτιο και παρακράτημα) εκεί που είναι και συναλλακτικά ώριμη και κοινωνικά αναγκαία και πραγματικά επωφελής για τα συμφέροντα των συναλλασσομένων, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους Οργανισμούς και επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος τους. Δημόσια έργα, διοικητικές επιτροπές, τραπεζικές, χρηματιστηριακές και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις ιδίως στους δυναμικούς τομείς της οικονομίας (πνευματικά δικαιώματα, Μ.Μ.Ε, βιομηχανική ιδιοκτησία, μεταφορικές και ασφαλιστικές συμβάσεις, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, leasing, franchising, αντιπροσωπείες) και ακόμα μισθώσεις επαγγελματικής στέγης και εταιρικά είναι τα σημερινά και αυριανά πεδία εκμετάλλευσης της απλήρωτης και ακατοχύρωτης δικηγορικής εργασίας, από τα οποία διαφεύγουν καθημερινά δισεκατομμύρια πόρων Ταμείου Συνεργασίας, δικηγορικών αμοιβών, ασφαλιστικών εισφορών και κρατικών φόρων προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, των μεγάλων επιχειρήσεων και των παραδικηγορικών επαγγελμάτων.

•4.   Ναι στην ποσοστιαία αποτίμηση της δικηγορικής αμοιβής σε κάθε εργασία επί του αντικειμένου της αξίας της συναλλαγής ή της δίκης. Η κοινωνική μας αποστολή δεν είναι να παράγουμε υπεραξία και κέρδος για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς με διέξοδο τις μικροϋποθέσεις εντολέων ολοένα και πιο αδύναμων να επωμιστούν το κόστος προσφυγής στη δικαιοσύνη, που θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο.

•5.   Όχι στην υπαλληλοποίηση των δικηγόρων, τη μετατροπή τους σε γιάπηδες - «στελέχη», «ειδικευμένους - ηλίθιους», εξαρτημένους οικονομικά, κοινωνικά και επαγγελματικά από τα ποικιλόμορφα αφεντικά (κεφαλαιουχικές δικηγορικές και άλλες εταιρίες, μεσιτικά γραφεία, πολυεθνικές, τράπεζες) παράγει η σημερινή «αναδιάρθρωση της οικονομίας».

6.  Ναι στην κατοχύρωση του έμμισθου συνεργάτη (επιτέλους εφαρμογή των αποφάσεων του ΔΣΑ για τα όρια αμοιβών) του ασκούμενου, του δικηγόρου που συνεργάζεται κατ αποκοπή με τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κλπ. Ναι στα κίνητρα για δημιουργία ισότιμων προσωπικών συνεργατικών δικηγορικών σχημάτων.

7.         Όχι στην ασφαλιστική λαίλαπα και την κατάργηση (στην ουσία) του συνταξιοδοτικού μας δικαιώματος. Όχι από τη δουλειά στον τάφο. Ναι στην αυτοδιαχείριση των ασφαλιστικών μας ταμείων, την ανακλιμάκωση των εισφορών και τον ανακαθορισμό των κοινωνικών πόρων (εργοδοτικών εισφορών) με επιβάρυνση όσων θησαυρίζουν από τη δικηγορική εργασία.

8. Όχι στην απαξίωση του θεσμικού και κοινωνικού ρόλου του δικηγόρου. Αποστολή μας είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κοινωνικού συνόλου, των πολιτών και των λαϊκών τάξεων. Όχι στον τρομονόμο, στον κρατικό αυταρχισμό και το δικαστικό κράτος.

9.         Όχι στην καθημερινή μας εξόντωση, τη διασπορά των δικαστηρίων, την ταλαιπωρία στις ουρές και τη γραφειοκρατία.

10. Όχι στο συνδικαλισμό (κομματικό και παραγοντίστικο) που μας οδηγεί στην ιστορικού χαρακτήρα υποβάθμιση και ήττα της δικηγορίας απέναντι στις δυνάμεις της αγοράς και ταυτόχρονα στην απομόνωση από την κοινωνία. Ο δικηγορικός χώρος εκπροσωπείται από έναν πρόεδρο και ένα Δ.Σ. απρόθυμο στη συντριπτική του πλειοψηφία να λύσουν όχι τα «μεγάλα» ζητήματα του μέλλοντος (ήδη παρόντος) αλλά ούτε να διαχειριστούν (έστω να ασχοληθούν) ακόμη και με τα καθημερινά προβλήματα, που τα τελευταία χρόνια από «δευτερεύοντα» έγιναν και αυτά κύρια χάρις στη γιγάντωσή τους από την αδιαφορία του Δ.Σ.Α.

Η ανάγκη να αγωνιστούμε μαζί τις δυνάμεις της εργασίας (στις οποίες και η πλειοψηφία των δικηγόρων ανήκει) απέναντι στην πολυμέτωπη εκσυγχρονιστική αντιλαϊκή επέλαση ας είναι οδηγός για τον προσανατολισμό των αποφάσεων αυτής της συνέλευσης.

24.4.2001       ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
13 Απριλίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Δικηγόροι: διεκδικούμε τον κοινωνικό μας ρόλο και την επαγγελματική του κατοχύρωση


[άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Εποχή» της 6 Μαΐου 2001, με υπογραφή: «Για την ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ Ε.Κ.»]

Οι δικηγόροι όλης της χώρας απεργούν. Σε δύο μεγάλες γενικές συνελεύσεις τους οι δικηγόροι της Αθήνας, με αγωνία, ερωτηματικά και αβεβαιότητα για το μέλλον, με αιτήματα που προσπαθούν να ξεπεράσουν τον στενά οικονομικό χαρακτήρα, με συνδικαλιστικές ηγεσίες που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας κρίσιμης για το δικηγορικό επάγγελμα περιόδου και σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για τη σημερινή γιγάντωση των προβλημάτων, προσπαθούν να συγκροτήσουν το λόγο και την αντίδρασή τους και να αναζητήσουν διέξοδο στα συσσωρευμένα προβλήματα του κλάδου τους και της δικαιοσύνης.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και μια δεκαετία περίπου η δικηγορία, ιδίως η μικρή και μεσαία μαχόμενη δικηγορία δέχεται συνεχείς επιθέσεις (με αποκορύφωμα σήμερα το ασφαλιστικό και τις αλλαγές στο εργασιακό τοπίο) που σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους της δικηγορίας και την καθημερινή εξόντωση έχουν οδηγήσει ήδη εκτός του σώματος εκατοντάδες δικηγόρους. Σήμερα το τοπίο αρχίζει να γίνεται αποπνικτικό και αδιέξοδο.

Η κυβέρνηση εξήγγειλε μια σειρά μέτρων που έχουν πέσει σαν χιονοστιβάδα στις πλάτες των μαχόμενων δικηγόρων και απειλούν την ίδια τους την ύπαρξη και επιβίωση. Η αύξηση του ορίου υποχρεωτικής παράστασης στα συμβόλαια και η αποψίλωση του ταμείου συνεργασίας των δικηγόρων (θεσμού συναδελφικής αλληλεγγύης και αναδιανομής με τη μορφή μερίσματος μέρους των δικηγορικών εισοδημάτων) από τους πόρους του, η κατάργηση ή μείωση των κοινοτικών πόρων των ασφαλιστικών ταμείων σε συνδυασμό με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η πρόσφατη μεγάλη αύξηση των γραμματίων προείσπραξης και η αύξηση του κόστους πρόσβασης στη Δικαιοσύνη, οι πρόσφατες προτάσεις του ΚΕΠΕ για τα «κλειστά επαγγέλματα», προετοιμάζουν το έδαφος για μια ριζική αναδιάρθρωση του δικηγορικού επαγγέλματος. Κυρίες συνέπειες αυτών των επιδιώξεων είναι η βίαιη αποβολή πολλών δικηγόρων από το επάγγελμα, η υπαλληλοποίηση της μεγάλης μερίδας των νέων (και όχι μόνο) δικηγόρων, η συγκέντρωση της δικηγορικής ύλης σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία - κεφαλαιουχικές δικηγορικές εταιρείες, η ανατροπή του λαϊκού χαρακτήρα της δικηγορίας, με λίγα λόγια η επικράτηση των νόμων της αγοράς και στο δικηγορικό επάγγελμα. Η γνωστή φιγούρα του ανεξάρτητου μαχόμενου δικηγόρου, του δικηγόρου υπερασπιστή που η παρουσία και η διαμεσολάβησή του διασφαλίζει απέναντι στην κρατική και δικαστική εξουσία τα ατομικά, πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα των πολιτών, η μέχρι σήμερα άσκηση του δικηγορικού λειτουργήματος με τη μορφή ελεύθερου επαγγέλματος που εξασφαλίζει την δυνατότητα νομικής προστασίας σε όλους και κυρίως στους οικονομικά ασθενέστερους, σε λίγο θα αποτελούν παρελθόν. Η δικηγορία αλλά και οι δικηγορικές υπηρεσίες θα είναι για τους λίγους.

Πολύς λόγος γίνεται σήμερα για την αύξηση του ορίου της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρων στα συμβόλαια. Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας ήδη από το 1996 φώναζε: «Η νομοθεσία αντί να επιβάλλει την υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου σε δίκες χωρίς αντιδικία, είτε ακόμη και σε πωλητές ακινήτων μικρής αξίας, δημιουργώντας περιττή επιβάρυνση και εύλογη δυσαρέσκεια, πρέπει επιτέλους να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σήμερα και να κατευθυνθεί στην κατοχύρωση της δικηγορικής εργασίας σε τομείς που η καθιέρωση της δικηγορικής παράστασης είναι και συναλλακτικά ώριμη και κοινωνικά αναγκαία, επιβαρύνοντας όχι τα χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα, αλλά τους μεγάλους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις που ζουν σε βάρος του. Δημόσια έργα, τραπεζικές και μεγάλες εμπορικές συμβάσεις (πνευματικά δικαιώματα, ΜΜΕ, βιομηχανική ιδιοκτησία, μεταφορικές και ασφαλιστικές συμβάσεις, διεθνείς και εσωτερικές εμπορικές συναλλαγές, leasing, franchising, αντιπροσωπείες) αποτελούν την απλήρωτη και ακατοχύρωτη δικηγορική εργασία προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα». Σήμερα, καθώς το μαχαίρι αγγίζει το κόκκαλο, η συζήτηση για την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης, μόνη διέξοδος σε όλα τα παραπάνω, είναι επιτακτική.

Πέρα όμως από τα παραπάνω επιχειρείται σήμερα και κάτι χειρότερο: Αμφισβητείται με έναν άκρατο λαϊκισμό ο πυρήνας και η πεμπτουσία της κοινωνικής αναγκαιότητας της δικηγορικής υπηρεσίας και διαμεσολάβησης. Αντιμετωπίζεται ο δικηγόρος ως αναγκαίο κακό και απαξιώνεται στο κοινωνικό σύνολο η προσφορά του. Αμφισβητείται ο θεσμικός ρόλος του δικηγόρου στην διαδικασία παροχής έννομης προστασίας του πολίτη τη στιγμή που και αυτή ακόμη απειλείται. Μια ολόκληρη σειρά από νομοθετήματα και σχέδια νόμου ανατρέπουν βίαια θεμελιώδη συνταγματικά, κοινωνικά και δικονομικά δικαιώματα των πολιτών (αναθεώρηση του συντάγματος -άρθρο 24, τρομονόμος, νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας). Το τοπίο ξεκαθαρίζει. Λιγότερα δικαιώματα, απαξιωμένοι δικηγόροι, δικηγόροι για τους λίγους.

Για όλους αυτούς τους λόγους απεργούμε. Για να διεκδικήσουμε μαζί με όλους τους άλλους εργαζομένους την προστασία του ασφαλιστικού μας συστήματος και των ταμείων μας, την εγγύηση των συντάξεων και των παροχών. Για να αποτρέψουμε την ψήφιση του τρομονόμου που αποτελεί το χειρότερο, τις τελευταίες δεκαετίες οργανωμένο έγκλημα κατά της κοινωνίας και των δημοκρατικών της δικαιωμάτων και ελευθεριών. Για να διακηρύξουμε ότι ο πολίτης έχει δικαίωμα νομικής προστασίας στις συναλλαγές του, δικαιούται δικηγόρο διαμεσολαβητή στις σχέσεις του με το κράτος, δικαιούνται δικηγόρο υπερασπιστή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του. Για να διεκδικήσουμε τον κοινωνικό μας ρόλο και την επαγγελματική του κατοχύρωση.

 
   
   
   
   
15 Μαρτίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Nόμος κατά του οργανωμένου εγκήματος Ή αντι-Σύνταγμα


Εν μέσω παραιτήσεων των καθηγητών νομικών σχολών που κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην επιτροπή επεξεργασίας του νέου νομοσχεδίου για το «οργανωμένο έγκλημα»( ), διαμαρτυριών του συνόλου σχεδόν του νομικού κόσμου και της διογκούμενης κοινωνικής αγανάκτησης, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί ταχύτατα την ψήφιση του νέου νόμου του τρόμου, επιχειρώντας το χειρότερο τις τελευταίες δεκαετίες, οργανωμένο έγκλημα κατά του συνόλου της κοινωνίας.

Το σχέδιο νόμου που δημοσιεύτηκε την 1.3.2001, προβλέπει στα 10 άρθρα του:

1.- ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ αντί της πράξης, με την πρόβλεψη της δίωξης σε βαθμό κακουργήματος:

  • της απλής συμμετοχής σε ομάδα που θα χαρακτηριστεί (από ποιους ) εγκληματική,
  • της συναπόφασης για την τέλεση οποιασδήποτε αξιόποινης πράξης, χωρίς να τελεστεί, έστω σε απόπειρα οποιοδήποτε αδίκημα
  • του σκοπού τέλεσης αξιόποινης πράξης (πώς άραγε θα προκύψει ), χωρίς να υπάρχει έστω απόπειρα.

2.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ Π.Δ. ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ «ΥΠΟΠΤΟΥ», ο οποίος στερείται κάθε ατομικού δημοκρατικού δικαιώματος, αφού με διαδικασίες ρουτίνας, στερείται κάθε απορρήτου, παρακολουθείται σε κάθε στιγμή της κοινωνικής και ιδιωτικής του ζωής, τα  δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που τον αφορούν γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας από τις αρχές, και όλα αυτά χωρίς να το γνωρίζει, αφού δεν είναι κατηγορούμενος, δεν λαμβάνει γνώση δικογραφίας, δεν διορίζει συνήγορο.

3.- ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ D.N.A., ακόμη και χωρίς τη θέληση του υπόπτου, και δυνατότητα αρχειοθέτησής του.

4.- ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΜΕ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΗ, χωρίς δυνατότητα αντεξέτασης, και ελέγχου της αξιοπιστίας της κατάθεσης και του ίδιου του μάρτυρα από τον συνήγορο του κατηγορουμένου.

5.-  ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ, οι οποίοι θα «δρούν» εντός των θεωρούμενων ως εγκληματικών ομάδων (και θα έχουν την ευχέρεια να τελούν ανεξέλεγκτα αδικήματα)..

6.- ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, προκειμένου να απομακρυνθεί το «επικίνδυνο» κοινό περί δικαίου αίσθημα που οι ένορκοι μεταφέρουν στις δικαστικές έδρες, να  υπονομευθεί η ασφάλεια δικαίου που αυτοί προσφέρουν και να γίνει ευχερέστερος ο ιεραρχικός έλεγχος των αποφάσεων.

7.- ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΑΦΙΕ, ο οποίος θα απολαμβάνει ασυλίας ή μείωσης της ποινής του εάν καταδίδει άλλα (υποτιθέμενα) μέλη των χαρακτηριζόμενων ως εγκληματικών οργανώσεων. Ρόλο τον οποίο επαίσχυντα και εκβιαστικά αναθέτουν κατ' αρχάς  στους  λαθρομετανάστες με αντάλλαγμα την πολύτιμη άδεια παραμονής, για να συνεχίσουν με τις ιερόδουλες στις οποίες υπόσχονται ως αμοιβή την ατιμωρησία.  Το νομοσχέδιο αυτό, αποτελεί τομή στο ποινικό σύστημα. Δεν πρόκειται για ειδικό νόμο, αλλά για επέμβαση μέσα στο σώμα του Ποινικού Κώδικα, (αφού τροποποιεί τα άρθρα 187και 272) και με αυτόν τον τρόπο αγκαλιάζει όλα τα αδικήματα. Σηματοδοτεί την εκ βάθρων αλλαγή των αρχών και του προσανατολισμού του ποινικού συστήματος, στην κατεύθυνση της τιμωρίας του φρονήματος.

Ο νόμος του τρόμου, έρχεται στην επιφάνεια, ακολουθούμενος από το νόμο «περί  (απαγόρευσης ουσιαστικά) των συναθροίσεων», το νόμο που θα μεταμορφώσει τους αστυνομικούς σε «πιστολέρο», την ήδη εξελισσόμενη αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος και σε συνέχεια της κύρωσης των συμφωνιών Παλέρμο και  Σένγκεν, του νόμου 2472/1997 για το ηλεκτρονικό φακέλλωμα κ.λ.π.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει ένα πέπλο κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας, να δώσει την αίσθηση ότι ζούμε ήδη σε ένα οργουελικό παρόν και ότι δεν υπάρχει καμμιά δυνατότητα αντίστασης στα αντιλαϊκά μέτρα. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακισθεί έναντι οποιασδήποτε έκφρασης κοινωνικής αγανάκτησης εναντίον της πολιτικής της (των νεων ασφαλιστικών «συμφορών», των ιδιωτικοποιήσεων, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, της εξαθλίωσης των μεταναστών). Με το νομοσχέδιο αυτό, δηλώνει το τέλος της ποινικής ασυλίας των κοινωνικών αγώνων, επιχειρώντας προκαταβολικά να καταστείλει τις κοινωνικές αντιδράσεις, με τον πιο αποτελεσματικό κατά την κρίση της τρόπο, την ποινική καταστολή.

Παράλληλα η κυβέρνηση βάζει υποθήκες για το μέλλον. Θεσμοθετεί ένα ΑΝΤΙ - ΣΥΝΤΑΓΜΑ που θέτει τις βάσεις του νέου μοντέλου κοινωνίας και πολίτη όπως απαιτεί το εκσυγχρονιστικό της όραμα. Μιας κοινωνίας που θα προτάσσει ως υπέρτατο αγαθό την «ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ» σε βάρος των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ενός πολίτη που θα ζει «διάφανος» στα μάτια του κράτους, θα εργάζεται ανασφάλιστος για την «ισχυρή Ελλάδα», θα χαφιεδίζει επ' αμοιβή και θα αρνείται να διεκδικήσει έστω τα αυτονόητα, προκειμένου να μην συνθλιβεί από την ανώνυμη, απρόσωπη, ενδεχόμενη και πανίσχυρη καταστολή της.

Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η κυβέρνηση εναρμονίζεται με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές και αμερικάνικες νέες τρομοκρατικές ρυθμίσεις στην προσπάθειά της να ενδυναμώσει τη θέση της στη νέα τάξη πραγμάτων ενάντια στους έλληνες εργαζόμενους και τους υπόλοιπους λαούς της βαλκανικής. Στις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται ως ζήτημα αιχμής η συλλογική και συντονισμένη αντίδραση των εργαζομένων στο νόμο του τρόμου.

Πολύ περισσότερο, αναδεικνύεται ως ζήτημα προσωπικής ευθύνης για κάθε δικηγόρο και νομικό, η συμμετοχή του στη συλλογική δράση, με στόχο την υπεράσπιση των κατακτημένων δημοκρατικών δικαιωμάτων και την ανάδειξη του δικαίου της κοινωνίας που αγωνίζεται για την παραπέρα διεύρυνση των δικαιωμάτων και ελευθεριών της.

 ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

 
   
   
   
   
13 Φεβρουαρίου 2001

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Όχι στους τρομονόμους και τους τρομοπολέμους


Ζούμε σήμερα στην εποχή των νέων σταυροφοριών: Πόλεμο ενάντια στην Τρομοκρατία! βροντοφωνάζουν οι κυβερνώντες με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Και στα πλαίσια αυτά ισοπεδώνουν το Αφγανιστάν με «εστιασμένα χτυπήματα» (η πληροφορία ότι έχουν βγάλει και άδεια κατεδαφίσεων από την Πολεοδομία της Καμπούλ ελέγχεται). Με τα ίδια εστιασμένα χτυπήματα που σάρωσαν τους αμάχους στο Κόσοβο και το Βελιγράδι, που οδήγησαν στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες παιδιά στο Ιράκ και το Σουδάν (για μην θυμηθούμε τη Νικαράγουα, τη Γρενάδα, το Βιετνάμ κλπ).

Οι φωνές λογικής που τονίζουν ότι τη δολοφονική επίθεση της 11/9 τη γέννησε η καταπίεση και η κοινωνική αδικία, ενώ ο πόλεμος όχι μόνο δεν θα καταπολεμήσει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, αλλά θα τον ενισχύσει (ας δούμε μόνο τις τεράστιες διαδηλώσεις που οργανώνονται σε όλο το ανατολικό ημισφαίριο) κατηγορούνται ως φίλα προσκείμενες στην τρομοκρατία από τους εγχώριους εκσυγχρονιστές Ταλιμπάν (με πρωτοπόρους όσους «αριστερούς» περιμένουν υπομονετικά στα σκαλοπάτια του Μεγάρου Μαξίμου).

Ίσως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν να φαίνεται για κάποιους μακρινός. Πλην όμως με εξίσου εστιασμένα χτυπήματα κατεδαφίζονται σήμερα δημοκρατικές κατακτήσεις αιώνων στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα είχαμε γίνει μάρτυρες της ανατροπής κάθε κατοχυρωμένου με κοινωνικούς αγώνες συνταγματικού δικαιώματος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστάτησε σε αυτή την κατεύθυνση με τις συνθήκες Σένγκεν, Ευρωπόλ, Παλέρμο. Η Ελλάδα συντάχθηκε πλήρως με την υπερψήφιση του νέου Τρομονόμου.

Σήμερα οι δυτικές κυβερνήσεις συστρατεύονται και αυτές ενάντια στην «τρομοκρατία» με την προώθηση νέων μέτρων για την καταπολέμηση της. Μπροστά στα μέτρα αυτά ο ελληνικός Τρομονόμος μοιάζει ένα αθώο παιχνίδι.

Ειδικότερα, με τα νέα μέτρα καθιερώνεται στα πλαίσια ενός «ενιαίου ευρωπαϊκού δικαστικού χώρου» η δυνατότητα των δικαστικών αρχών μιας χώρας να ζητούν απ' ευθείας από τις δικαστικές αρχές της Ελλάδας (χωρίς παρέμβαση των πολιτικών αρχών) την έκδοση για αδικήματα «τρομοκρατίας» ακόμα και ελλήνων πολιτών, ακόμα και αν στην Ελλάδα δεν θεωρείται αδίκημα η πράξη για την οποία ζητείται η έκδοση.

Καταργείται δηλαδή και η απαγόρευση έκδοσης ημεδαπών και η δυνατότητα άρνησης της έκδοσης από τις πολιτικές αρχές και το διπλό αξιόποινο που απαιτούσε για την έκδοση να χαρακτηρίζεται μια πράξη ως αδίκημα και στις δυο εμπλεκόμενες χώρες.. Αν συνεπώς η κατάργηση του θεσμού των ενόρκων με τον ελληνικό Τρομονόμο οδηγούσε σε μια αποστείρωση του δικαστικού μηχανισμού από την λαϊκή παρουσία, φαντασθείτε πόσο πιο αποστειρωμένη, πόσο πιο δύσκολη για την υπεράσπιση θα είναι μια δίκη έξω από τα πλαίσια του ελληνικού κράτους.

Το έγκλημα για το οποίο θα επιτρέπεται η έκδοση, ακόμα και για τη διερεύνηση αδικημάτων, είναι η βία ή απειλή βίας κατά των οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών δομών των δυτικών κοινωνιών! Μεταξύ δε των αδικημάτων που θεωρούνται ως τρομοκρατικά περιλαμβάνεται η κατάληψη ή η απειλή κατάληψης δημοσίων κτιρίων και δρόμων!! Αρκεί συνεπώς να χαρακτηρίζεται μια διαδήλωση που αντιμετώπισε την αστυνομική βία ως ανατρεπτική, αρκεί να πραγματοποιούνται καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και δρόμων για να ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί έκδοσης (για τους παλαιότερους, αυτά τα αδικήματα είναι πολύ γνωστά από την εποχή των δικτατοριών και του μετεμφυλιακού κράτους). Προτείνεται μάλιστα η καθιέρωση ιδιώνυμου αδικήματος αν οι πράξεις βίας στρέφονται κατά πολιτικών ή δικαστικών ή αστυνομικών αρχών!

Οι αιτιάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για την υπερψήφιση αυτών των μέτρων προκαλούν για μια ακόμα φορά την νοημοσύνη των πολιτών. Ο ανεκδιήγητος Υπουργός του Τρόμου επιστράτευσε τον Κράμπη (...) για να δικαιολογήσει τον Ευρωτρομονόμο. Πλην όμως οι καθυστερήσεις στην έκδοση Κράμπη δεν οφείλονταν ούτε στην άρνηση των πολιτικών αρχών της Μ. Βρετανίας, ούτε στο διπλό αξιόποινο, αλλά στην άρνηση των ίδιων των δικαστικών αρχών της Βρετανίας. Ακόμα χειρότερα δήλωσε ότι ναι μεν το Σύνταγμα απαγορεύει την έκδοση αλλοδαπού για την υπέρ της ελευθερίας δράση του, πλην όμως αυτό δεν μπορεί να καλύπτει και ποινικά αδικήματα που ρυθμίζονται από τον ΠΚ!!! Συνεπώς κατά τον κ. Υπουργό θα πρέπει να εκδώσουμε άμεσα όλους τους Τούρκους και Κούρδους πολιτικές πρόσφυγες, οι οποίοι διώκονται στην Τουρκία -υποψήφιο μέλος της Ε.Ε.- κατηγορούμενοι ακριβώς για ποινικά αδικήματα.

Ας αφήσουνε τα ψέμματα! Ο μεγάλος εχθρός των δυτικών κυβερνήσεων δεν είναι η «τρομοκρατία» και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Τα νέα μέτρα περιστολής των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών που έχουν γίνει γνωστά ως «Ευρωτρομονόμος» δεν αποφασίσθηκαν μετά την δολοφονική επίθεση στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Είχαν ήδη ψηφισθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 5 Σεπτεμβρίου, η σύνταξη δε της σχετικής έκθεσης που υπερψηφίσθηκε (έκθεση Watson) είγε ανατεθεί σε επιτροπή από τον Ιούλιο του 2001, μετά τα γεγονότα του Γκέτεμποργκ και της Γένοβας.

Είναι συνεπώς προφανές ότι τα μέτρα αυτά έχουν ως στόχο τον «εσωτερικό εχθρό»: τους συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες, τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Έχουν ως στόχο την κατατρομοκράτηση της κοινωνίας έτσι ώστε να αποτρέπουν την εκδήλωση της αγανάκτησης κατά της ανισότητας, της αδικίας και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Οι ίδιες οι συζητήσεις στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αποκαλυπτικές:

Σύμφωνα με το πόρισμα που ψήφισε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν δικαιολογείται η τέλεση κανενός αδικήματος για πολιτικούς λόγους αφού τα κράτη μέλη διέπονται από δημοκρατικές και συνταγματικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων! Συνεπώς η οικονομική ανέχεια, η κρατική βία, η απαξίωση και περιθωριοποίηση πολιτών, το άνοιγμα της ψαλίδας των ανισοτήτων γιατρεύονται άμεσα αναβαπτιζόμενα μέσω της κάλπης. Όποιος αντιδρά και παραβαίνει τις επιταγές της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης είναι τρομοκράτης!! Η υπερψήφιση της σχετικής έκθεσης στο Ευρωκοινοβούλιο επικαλείται ακριβώς την τέλεση αδικημάτων στη Γένοβα, αλλά και τη δράση περιβαλλοντικών οργανώσεων που παρενοχλούν την οικονομική δράση των πετρελαϊκών εταιρειών

Στην Ελλάδα η έξαρση της κατατρομοκράτησης των πολιτών περνάει μέσα από τη νέα «Μεγάλη Ιδέα» της Ολυμπιάδας 2004. Την περιφρούρηση των Ολυμπιακών Αγώνων έχει αναλάβει η ΕΥΠ σε συνεργασία με την CIA και την Μοσάντ!! Επιπλέον, σύμφωνα με τον γνωστό σοσιαλιστή Υπουργό Άμυνας, ο οποίος προφανώς ζήλεψε την δόξα του Παπάγου, ετοιμάζεται ειδικό σώμα των Ένοπλων Δυνάμεων (!!) για την αντιμετώπιση της Τρομοκρατίας. Έτσι ο Στρατός θα είναι -για μια ακόμα φορά στην Ελλάδα- υπεύθυνος για την δίωξη και του εξωτερικού και του εσωτερικού εχθρού.

Αποτελεί καθήκον μας ως δικηγόρων-υπερασπιστών των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων να μπούμε στην πρώτη γραμμή ενάντια στην περιστολή τους. Δυστυχώς ο ΔΣΑ για μια ακόμα φορά σιωπά. Εμείς όμως δεν θα τον ακολουθήσουμε στον κατήφορο που έχει πάρει.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ. ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ