19 Αυγούστου 2018
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
1994
1995
- Απρίλης
- Ιούνιος
- Νοέμβριος
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις 1995

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





10 Νοεμβρίου 1995

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Διάλογος για τα προβλήματά μας


[άρθρο στο περιοδικό «...δικηγορείν...», Νοέμβριος 1995]

Συνεχίζουμε την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τα ερωτήματα που η εφημερίδα μας έχει θέσει. Θυμίζουμε ότι ήδη έχουμε δημοσιεύσει απαντήσεις από τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. κ. Παππά, τον Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. κ. Ρουπακιώτη και εκείνες των συμβούλων κ.κ. Γουσέτη και Κουτρουμπή.

Σ' αυτό το φύλλο, λόγω της πληθώρας ύλης, δημοσιεύουμε την απάντηση συναδέλφων που εκπροσωπούν την ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ:

Ανταποκρινόμενοι στη σχετική πρόσκληση της εφημερίδας σας (φύλλο 3), καταθέτουμε τις απόψεις μας στα ερωτήματα που θέσατε και παρακαλούμε για τη δημοσίευση τους στα πλαίσια της ισότιμης προβολής των θέσεων και του πολύπλευρου συνδικαλιστικού διαλόγου.

Ελπίζουμε ότι οι απόψεις μας, που όντως προέρχονται από διαφορετική κοινωνικοπολιτική θεώρηση και εκφράζουν κάποια σημαντική μερίδα δικηγόρων συμβάλλουν στην προσέγγιση των δικηγορικών ζητημάτων χωρίς συντεχνιακές αυταπάτες, σκιαμαχίες και κατασκευές εχθρών κοινής αποδοχής ως άλλοθι για τη συγκάλυψη υπαρκτών προβλημάτων και σοβαρών συνδικαλιστικών ευθυνών για τη διαιώνιση τους.

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

1. Η ανεργία, πτυχιούχων και μη, η περιορισμένη απασχόληση και η ετεροαπασχόληση, είναι διεθνές κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο με δομικά πλέον χαρακτηριστικά στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, για τις οποίες εδώ και χρόνια γίνεται λόγος για την κοινωνία των 2/3. Η συζήτηση για τις αιτίες (κρίση υπερσυσσώρευσης, ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, αναδιάρθρωση και διεθνοποίηση καπιταλιστικής παραγωγής) είναι φυσικά ανεξάντλητη.

Οπωσδήποτε όμως η εν Ελλάδι απόδοση του φαινομένου στην «αθρόα παραγωγή πτυχιούχων» όσο και αν ουδέποτε υπήρξε σχετικός προγραμματισμός, είναι αβασάνιστα επιφανειακή.

Επιτέλους τι θα άλλαζε αν η Νομική είχε λιγότερους εισακτέους, από πόρτες και παράθυρα, τα προηγούμενα χρόνια Ότι οι μισοί και πλέον από τους σημερινούς δικηγόρους θα είχαν σπουδάσει στην Ιταλία και αλλού, όπως συνέβη με τους γιατρούς, τους φαρμακοποιούς, τους μηχανικούς κλπ. Και από ποια οικονομικά στρώματα του πληθυσμού θα προέρχονταν

2. Δεν είναι μόνο η δικηγορία που παραπονείται για επαγγελματικό πληθωρισμό. Όλα τα επαγγέλματα, από τα πιο παραδοσιακά και φθίνοντα (εργάτες, μικροεπαγγελματίες, κλπ.) μέχρι τα πιο σύγχρονα και ανερχόμενα (δημοσιογράφοι, χειριστές Η/Υ και νέων τεχνολογιών κλπ.) θεωρούνται κορεσμένα και σίγουρα έχουν να παρουσιάσουν μεγάλες λίστες ανέργων, χαμηλά αμειβομένων κλπ.

Τι θα γίνει αν όλοι αυτοί επιβάλλουν το «numerus clausus» στο χώρο τους Οι υπόλοιπος πληθυσμός θα καταλήξει στον Καιάδα

Ή μήπως μας αρκεί να φύγει η ανεργία από το χώρο μας και ό,τι ήθελε προκύψει

Δυστυχώς αυτό το επίπεδο κοινωνικής συνείδησης, απόλυτα διαπερατό σε «συντηρητικές» και «προοδευτικές» παρατάξεις και κατά τα λοιπά υπεύθυνους κοινωνικούς παράγοντες, φιλόδοξους ενίοτε να διαδραματίσουν πολιτικό ρόλο εκφράζοντας ευρύτερα κοινωνικά συμφέροντα, διακρίνει τον κυρίαρχο δικηγορικό συνδικαλισμό.

3. Υπάρχει δικηγορικός πληθωρισμός στην Ελλάδα

Πόσο επαρκείς επιστημονικά και αξιόπιστες είναι οι στατιστικές που οδηγούν στο σχετικό συμπέρασμα όταν:

α) Βασίζονται στους αριθμούς των εγγεγραμμένων δικηγόρων στον ΔΣΑ και όχι όσων ασκούν πράγματι ενεργή δικηγορία (πολύ λιγότερων κατά γενική ομολογία, αλλά και σύμφωνα με τους πίνακες προεισπράξεων του μηχανογραφικού ΔΣΑ των τελευταίων χρόνων), στους οποίους μάλιστα περιλαμβάνονται και οι έμμισθοι (άνω των 3.500), που στις άλλες χώρες δεν ασκούν δικηγορία.

β) Λαμβάνουν υπόψη την -στρεβλή ως προς την Ελλάδα κατά τα παραπάνω- αναλογία δικηγόρων - πληθυσμού κάθε χώρας, χωρίς να συνυπολογίζουν τον πολύ μεγαλύτερο αριθμό υπαλλήλων ανά ξένο δικηγόρο σε σχέση με τους Έλληνες και τελικά τον πολύ μεγαλύτερο αριθμό νοικοκυριών που αποζούν από τη δικηγορική ύλη, της οποίας η συμμετοχή στο Α.Ε.Π. επίσης δεν συνυπολογίζεται, αφού για διάφορους λόγους δεν είναι προσεγγίσιμη.

γ) Παραθέτουν ως μέτρο δυσκολίας για την πρόσβαση στη δικηγορία τις πολλαπλές μεταπανεπιστημιακές εξετάσεις και τη συνολική διάρκεια σπουδών και πρακτικής (βλ. πίνακες Κουτρουμπή), αλλά παραλείπουν το ότι η πρόσβαση στις πανεπιστημιακές σχολές των χωρών αυτών γίνεται ελεύθερα και συνήθως με απλή αίτηση εγγραφής στις περισσότερες και όχι με numerus clausus όπως στην Ελλάδα.

4. Είναι καινούργιο το φαινόμενο του «πληθωρισμού»

Αποδίδουν όλοι το φαινόμενο στη μαζικοποίηση των ΑΕΙ στις δεκαετίες 1960 και 1970, η οποία -ειρήσθω εν παρόδω- υπήρξε μεταξύ άλλων και καρπός αγώνων της νεολαίας σε όλο τον κόσμο και στην οποία ενεργά συμμετείχε και η γενιά των μελών του προεδρείου του ΔΣΑ και οι ίδιοι (και καλώς κατά την άποψη μας) με το σύνθημα «Όχι φραγμούς στη μόρφωση» που κάποτε υιοθετήθηκε και από το σημερινό κυβερνών κόμμα.

Είναι κρίμα που αγνοούν ή παραβλέπουν ότι ανέκαθεν στην Ελλάδα ο δικηγορικός κόσμος παραπονιόταν για επαγγελματικό πληθωρισμό, οι ανάγκες μάλιστα περιστολής του οποίου επέβαλαν την καθιέρωση της άσκησης με το ν. 1017/1911, που τροποποιήθηκε με το ν. 4908/1931 και στη συνέχεια με το ν. 3026/1954 (ισχύων δικηγορικός κώδικας), στις Εισηγητικές εκθέσεις των οποίων, καθώς και στις αγορεύσεις των βουλευτών κατά τη διαδικασία ψήφισης η προτεραιότητα αυτή μονοπωλεί τη σκοπιμότητα της θέσπισής της (βλ. Ραπτάρχη τόμο 6 σελ. 323 επ.). Δεν είναι δε τυχαίο το ότι η άσκηση (περί την οποία η συζήτηση είναι άλλο τεράστιο κεφάλαιο) ακολούθησε το σημερινό της κατάντημα, αφού υπήρξε μόνο για να καθυστερεί (ή και να αποτρέπει) την ένταξη στη δικηγορία.

Τηρουμένων λοιπών των αναλογιών, στις οποίες πάντως πρέπει να συνεκτιμηθεί και η άνοδος της δικηγορικής ύλης από τις αρχές προς το τέλος του αιώνα, μάλλον τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ.

5. Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται αλλού

Ποιες (θεσμικές τουλάχιστον) πρωτοβουλίες έλαβε ποτέ ο ΔΣΑ για τον περιορισμό της άνισης κατανομής της δικηγορικής ύλης: Την αναστολή δικηγορίας για τους έμμισθους, τους πανεπιστημιακούς και τους βουλευτές, την καθιέρωση ορίου εξόδου, το legal aid, την κατοχύρωση της αμοιβής του έμμισθου συνεργάτη δικηγόρου και του εργαζόμενου ασκούμενου σε μια συγκυρία αυξανόμενης υπαλληλοποίησης και δημιουργίας εργασιακών σχέσεων μεταξύ δικηγόρων

Ποιες πρωτοβουλίες πήρε απέναντι σε μέτρα βίαιης αποβολής των αδύναμων οικονομικά από τη δικηγορία και γενικά επιβάρυνσης του κόστους πρόσβασης στη δικαιοσύνη (ασφαλιστικό, φορολογικό κλπ.) μετά τη λήξη της αποχής

Ποιες επεξεργασίες του Κώδικα περί δικηγόρων διεκδίκησε στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού του και της αποδυνάμωσης του αυταρχικού προεδροκεντρικού συνδικαλισμού, όπως είχαν υποσχεθεί οι περισσότερες παρατάξεις και ο σημερινός πρόεδρος

Μήπως τελικά όλη η κατασκευή του δικηγορικού πληθωρισμού σε συνδυασμό με την κατεύθυνση της «αναβάθμισης των νομικών σπουδών» αποσκοπεί κύρια στον αποπροσανατολισμό των δικηγόρων από τη διεκδίκηση λύσεων στα υπαρκτά προβλήματα του σήμερα και του αύριο, στη μετάθεση της ευθύνης του ΔΣ του ΔΣΑ σε άλλους φορείς και στη συγκάλυψη των ογκούμενων κοινωνικών ανισοτήτων εντός του δικηγορικού χώρου, οι οποίες συντηρούνται και από την έλλειψη αντίθετης συνδικαλιστικής βούλησης και παρέμβασης του ΔΣΑ.

Δεν αποτελεί όραμα μας μία κοινωνία ολίγων και εκλεκτών. Δεν επιθυμούμε ένα δικηγορικό επάγγελμα κλειστό, ελιτίστικο, χωρίς κοινωνική ευαισθησία και αλληλεγγύη, απρόσιτο σε όσους δεν διαθέτουν τα οικονομικά μέσα να αντιμετωπίσουν το κόστος προσφυγής στη δικαιοσύνη.

Η συντεχνιακή απόδραση και ο λαϊκισμός έχουν θέση σε όσους συγχωρούν στον εαυτό τους αυταπάτες αριστοκρατικής αναβίωσης και σε εκείνους που συνειδητά τις καλλιεργούν.

Είμαστε ευτυχείς που διαπιστώνουμε καθημερινά ότι όλο και περισσότεροι δικηγόροι τις αποβάλλουν

Για την Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας

Κώστας Παπαδάκης

Δημήτρης Μπελαντής

Δημήτρης Σαραφιανός

 
   
   
   
   
9 Ιουνίου 1995

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Συμβιβαστική επίλυση διαφορών: Εκσυγχρονισμός ή πυροτέχνημα


του Κώστα Παπαδάκη 

Με το άρθρο 6 παρ. 2 και 4 του ν. 2479/1997 αφενός τροποποιήθηκε μερικά η διάταξη του άρθρου 214Α του Κ. Πολ. Δ. περί συμβιβαστικής επίλυσης των διαφορών που είχε θεσπιστεί με το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 2298/1995 έτσι ώστε η ρυθμιστέα ύλη του να περιορίζεται μόνο στις διαφορές αρμοδιότητας του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και αφετέρου ανεστάλη η ισχύς του μέχρι τις 16/9/1999 ώστε να εφαρμοστεί για τις αγωγές που θα κατατίθενται μετά την παραπάνω ημερομηνία.

Ωστόσο είναι αναγκαίος ο προβληματισμός ως προς την αναγκαιότητα της θεσμοθετημένης απόπειρας συμβιβαστικής επίλυσης και τη δυνατότητα ουσιαστικής συμβολής της στην απονομή της δικαιοσύνης.

Η θεσμοθέτηση της απόπειρας συμβιβαστικής επίλυσης των ιδιωτικών διαφορών χαιρετίστηκε ως καινοτομία σταθμός στην κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού της Δικονομίας, την αποσυμφόρηση των δικαστηρίων και τη συνεπακόλουθη βελτίωση της ταχύτητας απονομής της δικαιοσύνης. Δημοσιογραφούντες και δημοσιολόγοι, αρθρογράφοι και εκφωνητές περί τα πάντα τυρβάζοντες έσπευσαν να εκθειάσουν το νέο νομοθέτημα - αντίδοτο της νεοελληνικής " δικομανίας" , που είναι κατά την κρατούσα άποψη η βασική αιτία της πληθώρας δικαστικών υποθέσεων.

Στο νομικό κόσμο, ο οποίος και πάλι αγνοήθηκε στο στάδιο του " κοινωνικού διαλόγου" πριν την καθιέρωση της διάταξης, η ρύθμιση αυτή καθε άλλο παρά νέα ήταν. Η ίδια ρύθμιση, πιθανόν με ορισμένες δευτερεύουσες αποκλίσεις, περιλαμβανόταν σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης την άνοιξη του  1991. Τότε είχε αντικρουσθεί αποφασιστικά από τον - ενεργότερα τότε συνδικαλιζόμενο - δικηγορικό κόσμο, με το απόλυτα ακριβές σκεπτικό ότι χωρίς να εγγυάται το οποιοδήποτε αποτέλεσμα συντελεί στη γραφειοκρατικοποίηση, την αύξηση του κόστους πρόσβασης στη Δικαιοσύνη και τελικά τον περιορισμό της " έννομης προστασίας" (αυτής που υποτίθεται ότι υπάρχει στον χώρο του λεγόμενου ιδιωτικού δικαίου). Τα ίδια σημεία κριτικής ισχύουν και για τη ρύθμιση αυτή, ανεξάρτητα από τις τροποποίησεις και τον χρόνο της τελικής της ισχύος.

1. Αμφισβητούμενη αναγκαιότητα.

Είναι γνωστό από την κοινή πείρα ότι όλες οι ιδιωτικές διαφορές που καταλήγουν στα Δικαστήρια, έχουν διανύσει μέ τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ένα πρώτο στάδιο απόπειρας συμβιβαστικής επίλυσης μεταξύ των διαδίκων ή των δικηγόρων τους.

Οι αστικές δίκες δεν συνιστούν προσφυγή στη δικαιοσύνη για την τιμωρία του αντιδίκου, όπως οι ποινικές, αλλά αναμέτρηση συμφερόντων, απτών και πραγματικών, και συχνά με σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον. Η στάθμιση των συμφερόντων αυτών γίνεται ανά πάσα στιγμή από τους διαδίκους σε συνδυασμό και με τον χρόνο της προσδοκώμενης τελικής ικανοποίησης του " δικαιώματός" τους, χωρίς να χρειάζεται τη συνδρομή αναγκαστικών διαδικασιών.

Δεν είναι τυχαίο ότι υπό τις παραπάνω συνθήκες αφενός  το ότι παρόμοιες ρυθμίσεις με περισσότερα εχέγγυα αποτελεσματικότητας (π.χ. συμβιβαστική απόπειρα Ειρηνοδίκη Κ. Πολ.Δ. 208, 209 και επίσης Κ.Πολ.Δ. 232,233 & 2 κλπ)  έχουν περιπέσει σε πλήρη αχρηστία, τουλάχιστον  στα μεγάλα αστικά κέντρα. Και αφετέρου ότι παρά τον σκοτωμό που γίνεται στις καταθέσεις αγωγών για τον προσδιορισμό συντομώτερης δικασίμου, σπάνια υπάρχει δικάσιμος, της οποίας οι μισές και πλέον υποθέσεις να μην αναβληθούν ή ματαιωθούν.

Σε όλους μας είναι γνωστό ότι οι αναβολές και οι ματαιώσεις αυτές είτε οφείλονται σε εξώδικη επίλυση της σχετικής διαφοράς μετά την άσκηση της αγωγής, είτε εξυπηρετούν την απόπειρα μιάς τέτοιας μεθόδευσης. Και πολύ καλά κάνουν.

Ομως, μέσα σε όλα αυτά, και ενώ στο χώρο των Δικαστηρίων σοβούν τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα προς επίλυση (απλοποίηση διαδικασιών, αποτροπή καθυστέρησης στην έκδοση των αποφάσεων κλπ) , τι έρχεται να προσθέσει η νεόκοπη αυτή διάταξη, που κανείς ποτέ δεν ζήτησε Ποιό πρόβλημα μπορεί να λύσει

2. Γραφειοκρατικοποίηση - αύξηση κόστους

 

Προθεσμίες, κλητεύσεις, αναβολές, πρακτικά αποτυχίας και λοιπές διατυπώσεις που είναι αναγκαίες για να εξυπηρετούν την πρακτική υλοποίηση του θεσμού αυτού. Αγγαρείες που πρέπει να γίνονται υποχρεωτικά ώστε να είναι παραδεκτή στη συνέχεια η συζήτηση της αγωγής.

Και βέβαια πρόσθετος χρόνος απασχόλησης, σύνταξη εγγράφων, διαπραγματευτικές συναντήσεις. Επιπλέον εργασία που θα πρέπει να πληρωθεί, επιβαρύνοντας το ήδη αυξημένο κόστος πρόσβασης στη δικαιοσύνη κατά μία παράσταση προτού κιόλας αρχίσει η δίκη. Η αλλιώς , εργασία που θα μέινει από δικηγορική φιλοτιμία απλήρωτη, μαζί με τόσες άλλες (καθαρογραφές, σύνταξη σχεδίων αποφάσεων κλπ) που έχουν σταδιακά καταστήσει τους δικηγόρους υποζύγια των δικαστηρίων και των γραμματειών, υπό την πλήρη αδράνεια των εκπροσώπων τους.

Είναι περιττό να τονιστεί ότι οι επιπτώσεις της επιβάρυνσης και στις δύο περιπτώσεις θα πλήττουν τους οικονομικά ασθενέστερους και των δύο κατηγοριών (δικηγόρων και διαδίκων).

3. Αποτελεσματικότητα

 

Αναφέρθηκε παραπάνω η αχρηστία στην οποία έχουν περιπέσει οι διάφοροι παρομοίων προθέσεων θεσμοί του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Ας συνεκτιμηθεί και η περιορισμένη αποτελεσματικότητα των " διαιτητικών" προδικαστικών θεσμών (Επιθεωρήσεις Εργασίας, Αστυνομικά Τμήματα για αστικές διαφορές κλπ) χωρίς να παραγνωρίζεται το μέγεθος ευθύνης του τρόπου λειτουργίας τους.

Ποιές εκτιμήσεις θεωρούν ότι είναι εφικτό παρ όλα τα παραπάνω να λειτουργήσει αποτελεσματικά αυτή η ρύθμιση

 

Τι έχει αλλάξει για να καταστήσει ώριμη για συμβιβασμό μιά υπόθεση στο στάδιο της κατάθεσης αγωγής, πέρα από την - λίγο ως πολύ  αναμενόμενη - εκδήλωση της βούλησης του εναγοντα να καταφύγει στα Δικαστήρια

 

Ποιός διάδικος θα συμπεριφερθεί καλόπιστα αποκαλύπτοντας στα πλαίσια της συμβιβαστικής διαδικασίας στον αντίδικό του είτε τα αποδεικτικά του στοιχεία, είτε τη νομική του επιχειρηματολογία, ακίγοντας τα χαρτιά του εν όψει της δίκης, σε περίπτωση που ο συμβιβασμός δεν επιτευχθεί

 

Ποιός εναγόμενος θα συμβιβαστεί πριν τη δίκη, όταν πολλές φορές ενσυνείδητα αθετεί τις υποχρεώσεις του αποσκοπώντας στη χρονοτριβή και την εκμετάλλευση του χρόνου μέχρι την έκδοση απόφασης ή όταν αυτή είναι η γενική τακτική του (π.χ. ασφαλιστικές εταιρίες) Τι έχει να χάσει

 

Και ποιός δικηγόρος θα επιμείνει για συμβιβασμό στον εντολέα του, και μάλιστα παρουσία των αντιδίκων, ιδίως όταν ο εντολέας είναι πραγματικά δικομανής ή τελος πάντων πεισμένος για το " δίκιο του"

 

Ας μην λησμονούμε ότι η δυστυχία του να είναι κανείς δικηγόρος είναι πολύπτυχη. Δύο από τις βασικότερες πτυχές :

Οταν υποστηρίζεις τα συμφέροντα του εντολέα και τονίζεις τη νομιμότητα των απόψεών του, εχεις τη ρετσινιά ότι ερεθίζεις τη δικομανία του και εγείρεις δίκες προς ίδιον όφελος.

Οταν πάλι του συνιστάς να υποχωρήσει, τονίζοντάς του το αμφίρροπο (και συχνά διαπλάσιμο από το Δικαστήριο) της υπόθεσής του, τότε στην καλύτερη περίπτωση χαρακτηρίζεσαι άπειρος ή ηττοπαθής και στη χειρότερη έχεις συναλλαγεί με τον αντίδικο.

------------------

Σε όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να προστεθούν και αδυναμίες οργανωτικού χαρακτήρα (π.χ. έλλειψη γραμματειακής υποδομής στα δικηγορικά γραφεία), που όμως θα ήταν η δευτερεύουσα πλευρά της προσέγγισης της απόπειρας συμβιβαστικής επίλυσης. Είναι ωστόσο επαρκείς οι επισημάνσεις που προηγήθηκαν για τη συνολική στάθμιση της ρύθμισης.

Μόνη θετική συνεισφορά της παραπάνω διάταξης αποτελεί η ρύθμιση της παραγράφου 6 του άρθρου 214Α Κ.Πολ.Δ. (όπως ισχύει μετά το ν. 2479/1997) για την άμεση επικύρωση και  εκτελεστότητα των ιδιωτικών συμφωνητικών από τον πρόεδρο υπηρεσίας, από την οποία αναδύεται μία τεράστια δυνατότητα και ταχύρρυθμης απονομής δικαιοσύνης και ενίσχυσης  της προληπτικής δικηγορίας και τελικά αποσυμφόρησης των δικαστηρίων αν βέβαια αξιοποιηθεί διαφορετικά σε κάποια άλλη νομοθετική παρέμβαση. Ετσι ώστε τουλάχιστον οι υπάρχουσες συμφωνίες των διαδίκων είτε χωρίς να έχει ασκηθεί αγωγή, είτε σε στάδιο συμβιβασμού στη διάρκεια δίκης, είτε στην εκτέλεση, να επικυρώνονται με διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων αυθημερόν (όπως ακριβώς οι συναινετικές προσημειώσεις) και να καθίστανται έγκυρες και εκτελεστές χωρίς καμμία άλλη δικαστική διατύπωση.

 Κατά τα λοιπά η περιβόητη συμβιβαστική επίλυση δεν φάνηκε να εξυπηρετεί τίποτε άλλο εκτός από την πραγματοποίηση μιάς χειρονομίας καλής θέλησης για την ελάφρυνση των δικαστών από υποθέσεις.

Ισως και για αυτό με τόση ευκολία παρατείνεται κάθε φορά η αναστολή της έναρξης ισχύος της διάταξης και περιορίζεται η ρυθμιστέα ύλη της.

Εξέλιπε άλλωστε μετά τη θέσπιση του ν. 2521/1997 για το νέο δικαστικό μισθολόγιο που σε όλο το πλέγμα των διατάξεών της αποτελεί χειρονομία προδήλως περισσότερο " απτή" , η ανάγκη κάθε άλλης χειρονομίας, δικονομικής ή ουσιαστικής προς το δικαστικό σώμα.

Ευκαιρία λοιπόν για στροφή στα πραγματικά προβλήματα της πολιτικής δικονομίας που ούτε λίγα είναι, ούτε λύνονται με την ακατάσχετη βιομηχανία των συνεχών αποσπασματικών τροποποιήσεων και την επερχόμενη πολυνομία και ανασφάλεια δικαίου, χωρίς πυροτεχνήματα....

Ιούνης 1995

 
   
   
   
   
19 Απριλίου 1995

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Εισήγηση του εκπροσώπου της Ε.Π.Δ.Α. στην εκδήλωση - συζήτηση με τίτλο: 'Αποτελεσματική αστυνομία' - αποτελεσματική περιστολή δικαιωμάτων


[Εισήγηση του εκπροσώπου της Ε.Π.Δ.Α. (Δ. Μπελαντή) στην εκδήλωση - συζήτηση, που διοργάνωσε η τελευταία, με τίτλο: «" Αποτελεσματική αστυνομία" - αποτελεσματική περιστολή δικαιωμάτων», την 14η Δεκεμβρίου 1995 στον Δ.Σ.Α.]

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Φίλες και φίλοι,

Η Ε.Π.Δ.Α. σάς ευχαριστεί για την παρουσία σας στη σημερινή μας εκδήλωση.

Ατέλειωτη σειρά περιστατικών, των οποίων καθημερινά όλοι γινόμαστε μάρτυρες, σηματοδοτεί την πορεία σκλήρυνσης του κρατικού αυταρχισμού, ενίσχυσης του αστυνομικού και δικαστικού κράτους, αμφισβήτησης των βασικών κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, εμπέδωσης και νομιμοποίησης της κρατικής καταστολής και των μηχανισμών της. Μιας καταστολής ολοένα και πιο απαραίτητης για την αντιμετώπιση των κοινωνικών αντιστάσεων που γεννά και θα γεννά η κοινωνική περιθωριοποίηση, η ανεργία, η βίαιη αποβολή όλο και περισσότερων από την παραγωγή και την απασχόληση και η συρρίκνωση των απολαβών των υπολοίπων και ακόμα η αμφισβήτηση των κυρίαρχων θεσμών και αξιών, της εμπορευματοποίησης και της show- business, της medio-κρατίας και των κοινωνικών συμπεριφορών που το σύστημα θέλει να επιβάλλει, ιδιαίτερα στη νεολαία:

- Αστυνομικά μπλόκα πολυμελών περιπόλων με τα αυτόματα προτεταμένα σταματούν περαστικούς, εποχούμενους και μη, τους στήνουν όρθιους στον τοίχο για σωματική έρευνα και συχνά τους οδηγούν στο Τμήμα για «εξακρίβωση στοιχείων», ενώ συχνά τους προπηλακίζουν ή τους χτυπούν, ακόμη και δημόσια, καταπατώντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ελευθερίας, επιδεικνύοντας απροσχημάτιστα στον κόσμο ποιος είναι το κράτος, έστω και αν εκείνος που υπέδειξε πρώτος στους Αστυνομικούς ότι «Εσείς είστε το κράτος», έχει πάψει να κυβερνά.

- Εισαγγελικές αρχές αυστηρά επιλεκτικές στην άσκηση αυτεπάγγελτων διώξεων εναντίον όσων κρίνουν ότι ενοχλούν την εξουσία, ποινικοποιούν κάθε αντικαθεστωτικό δημόσιο λόγο ως «εγκωμιασμό εγκλημάτων», την ίδια ώρα που εγκυρότεροι συνομιλητές εγκωμιαστές ένστολων εγκληματιών διαλαλούν σε όλους τους τόνους «Λιώστε τα τα βρωμόπαιδα» και μένουν στο απυρόβλητο. Παραπέμπουν με άνεση διαδηλωτές και καταληψίες, αφήνοντας ακαταδίωκτους εκείνους που αποδεδειγμένα τους ξυλοκοπούν ή και τους τραυματίζουν θανάσιμα, ενώ στις σπάνιες περιπτώσεις που μηνύονται από τους παθόντες, οι δικογραφίες μένουν ανενεργές στα γραφεία. Διώκουν για διέγερση των πολιτών σε διχόνοια όσους τόλμησαν να εκφράσουν μια διαφορετική φωνή για την ονομασία της ΠΓΔΜ και τα μειονότητες, την ώρα που εφημερίδες που καλούν τον Ελληνικό Στρατό να καταλάβει τη Β. Ήπειρο, κυκλοφορούν ελεύθερες και ποινικά ανενόχλητες.

- Δικαστές που γεμίζουν τις φυλακές επιβάλλοντας εξοντωτικές ποινές για μικροαδικήματα, ιδίως σε περιθωριοποιημένους και αλλοδαπούς, παράγουν ανθρώπινα σκουπίδια - αναφλέξιμα στη μεγάλη χωματερή των φυλακών με τα ιδιαίτερα, γνωστά και επίσης ανέγγιχτα χαρακτηριστικά της μικρής αυτής κοινωνίας, που απαντά όλο και πιο συχνά με θύελλες σαν εκείνη του προηγούμενου μήνα. Δίκες, που διεξάγονται όλο και πιο συνοπτικά (φόρτος εργασίας άλλωστε), καθιστώντας σχετικά και διαπραγματεύσιμα ουσιαστικά και δικονομικά δικαιώματα, περιορίζοντας και περιστέλλοντας τον ρόλο του συνηγόρου - υπερασπιστή.

Και ας μην επικαλούνται πάντοτε, το άλλοθι των πιέσεων της εκτελεστικής εξουσίας. Ασκούν ιδία εξουσία, στην ίδια κατεύθυνση, την οποία μάλιστα επιδιώκουν με επιτυχία ως τώρα και να αυτονομήσουν και να ισχυροποιήσουν σε σχέση με τις άλλες. Και δεν έχουν ανάγκη τις πιέσεις κανενός για να αποδώσουν στο έργο τους. Άλλωστε και οι τυχόν παρεκτροπές δεν περνούν απαρατήρητες από το άγρυπνο μάτι της ηγεσίας τους, μια δημόσια σύσταση της οποίας είναι πάντα αρκετή για να επαναφέρει την τάξη, όπως στην πρόσφατη δίκη ων συλληφθέντων του Πολυτεχνείου διαπιστώσαμε.

- Μηχανισμοί ιδεολογικής παρέμβασης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, Μ.Μ.Ε. και «δημόσια πρόσωπα» δείχνουν να κατορθώνουν την εμπέδωση ενός κλίματος ανοχής και συναίνεσης της καταστολής και του αυταρχισμού στην κοινωνία. Μια κοινωνία ιδιώτευσης, εξατομίκευσης, αδιαφορίας και παθητικοποίησης, χωρίς συλλογικά ιδανικά και οράματα.

- Η αστυνομική κατασταλτική βία νομιμοποιείται στη συνείδηση του αδηφάγου καταναλωτή στρεβλών και μισών «ειδήσεων», και συζητήσεων στρογγυλής τραπέζης, όπου γυρολόγοι των καναλιών και επαγγελματίες δημοσιολόγοι καταδικάζουν την κοινωνική αντίσταση σε θάνατο.

- Ο κοινωνικός ρατσισμός διαβρώνει κάθε μέρα και περισσότερο την ελληνική κοινωνία και αναπαράγεται καθημερινά σε κάθε πεδίο («πυροβόλησε, διότι τους πέρασε για Αλβανούς»).

- Η κατάργηση του Πανεπιστημιακού άσυλου συναντά όλο και περισσότερους υποστηρικτές, ακόμη και ανάμεσα στους οπαδούς της Αριστεράς, που εξακολουθεί να μένει αμήχανη και χωρίς αντανακλαστικά. Θρηνούν όλοι τα 25 εκ. των ζημιών της κατάληψης όταν τα δις του Κοσκωτά και της ΑΓΕΤ έχουν πετάξει ενώ οι υπεύθυνοι κυβερνούν ελεύθεροι και παραδίδουν μαθήματα ήθους στη νεολαία.

- Οι χθεσινοί αγανακτισμένοι πολίτες τείνουν να οργανωθούν σε παρακράτος, έτοιμο ακόμη και να επέμβει αναπληρώνοντας την Αστυνομία. Ενώ αλλού, οι δημότες εξεγείρονται, κλείνουν τους δρόμους και ανάβουν φωτιές σε οδοφράγματα, ζητώντας περισσότερη αστυνόμευση στην περιοχή.

- Οι παραδοσιακές φωνές κοινωνικής ευαισθησίας σιγούν. Έχουν και αυτές ενσωματωθεί στη συντηρητικοποίηση της εποχής.

- Ο Δ.Σ.Α. σιγεί και αυτός. Γιατί χάθηκε η άλλοτε συχνή και δυναμική παρέμβασή του Γιατί έπαψε να υπάρχει και δεν συστάθηκε ξανά η Επιτροπή Συνταγματικών Δικαιωμάτων Γιατί οι δικηγόροι αφήνονται μόνοι στην καθημερινή τους πρακτική να αντιμετωπίζουν με ατομικούς όρους τις αυθαιρεσίες

Επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει. Και αν παρ' όλη την ύφεση που περιγράψαμε, η κοινωνία δεν παύει να γεννά τις αντιστάσεις της, όσο και αν μοιάζουν να έρχονται από το πουθενά, νοιώθουμε και εμείς, την ανάγκη να ενεργοποιήσουμε και να συντονίσουμε τις δικές μας.

Ας είναι η σημερινή εκδήλωση μια αρχή.