10 Δεκεμβρίου 2018
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας






θεματικές ενότητες:
1990
1992
1993
- Φεβρουάριος
- Μάρτιος
- Μαϊος
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007
2008
2011











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

θέσεις - απόψεις 1993

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





27 Μαϊου 1993

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Πανδέκτης εκμετάλλευσης νέων δικηγόρων


Είναι κοινός τόπος ότι οι συνθήκες άσκησης δικηγορίας των νέων δικηγόρων χειροτερεύουν από χρόνο σε χρόνο. Κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο δύσκολο ο νέος δικηγόρος να ανοίξει και να συντηρήσει δικό του γραφείο, ιδίως αν δεν προέρχεται από εύπορη οικογένεια (επιδείνωση της θέσης των μισθωτών οικογενειαρχών, αύξηση κόστους ζωής, άνοδος ενοικίων, ακριβό χρήμα που καθιστά δυσχερή την εξόφληση δανείων κ.λ.π.). Ακόμη και η προοπτική της συστέγασης για να μειωθεί το κόστος απομακρύνεται όλο και περισσότερο και τέλος αντικαθίσταται από την πρόσληψη σου ως έμμισθου συνεργάτη.

Η θέση αυτή δεν διαφέρει ουσιαστικά από τη θέση ενός κακοπληρωμένου ανειδίκευτου εργάτη: μισθός 60-70.000 δρχ., επιβάρυνση με το σύνολο των συνεχώς αυξανόμενων ασφαλιστικών εισφορών, συνεχείς επιμηκύνσεις του ωραρίου (πρωί-απόγευμα Σάββατα) που κάνουν ανέφικτη την ενασχόληση με δικές σου υποθέσεις. Τα περιθώρια πρωτοβουλιών σου μειώνονται ακόμα περισσότερο, όταν δουλεύεις σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο, παρότι αυξάνεται ο μισθός. Σε αυτήν την περίπτωση υπαλληλοποιείσαι πλήρως: υποχρεούται να ακολουθείς πιστά τις οδηγίες του επικεφαλή του γραφείου ακόμα και για κοινοτυπίες (αυτοκίνητα), αδυνατείς δε να ορθώσεις λόγο για σοβαρότερες υποθέσεις (π.χ. βιασμός, εργατικά) και δεν απομένει παρά το όραμα της ανόδου στην ιεραρχία του γραφείου. Πολλές φορές ασκείς καθήκοντα γραμματέα, τηλεφωνήτριας, παιδιού για όλες τις δουλειές όσο για τις γυναίκες συν/φους... επαυξάνονται αυτά τα φαινόμενα. Πρόσφατα δε παρουσιάστηκαν φαινόμενα που προσομοιάζουν με το χτύπημα κάρτας στο εργοστάσιο (καθορισμός χρόνου εξωτερικών εργασιών). Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια μπορείς να θυμηθείς το λειτούργημα του υπερασπιστή των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων

Όποιος ασκούμενος αισθάνθηκε να ταυτίζεται με τις πιο πάνω περιγραφές (με χαμηλότερο ή καθόλου μισθό και με λιγότερες ελπίδες), ας μην εκπλήσσεται: ο ασκούμενος δικηγόρος προετοιμάζεται, " μαθητεύει" για να αντιμετωπίσει ακριβώς αυτήν την κατάσταση στη δικηγορία. Οι ασκούμενοι αποτελούν εργατικό δυναμικό υπό εκμετάλλευση, αποκλεισμένο θεσμικά από την άσκηση του επαγγέλματος, αφού ο θεσμός της άσκησης συντελεί στην απόκρυψη της αλήθειας: τυπικά διαμορφώνει τον αυριανό ελεύθερο επαγγελματία, ουσιαστικά εκπαίδευες τον κακοπληρωμένο υπάλληλο / δικηγόρο.

Ο θεσμός των εξετάσεων για την άδεια, ενώ στερείται πραγματικού περιεχομένου, ενισχύει αυτήν την ιδεολογική απόκρυψη.

Αυτές τις συνθήκες τις Βιώνουμε όλοι, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις, παραταύτα μέσα στα πλαίσια της γενικευμένης αδράνειας επικρατούν ηττοπαθείς και αδιέξοδες αντιλήψεις: η αναμονή του καλύτερου αύριο, η συλλογή προσόντων (πληροφορική, γλώσσες, σεμινάρια) δεν οδηγούν στο ποθητό αποτέλεσμα. Απλώς αυτά ζητούν ή θα ζητούν στο μέλλον τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία.

Η κατάσταση αυτή οφείλεται εν πολλοίς και στην αδράνεια των πληττομένων (κατανοητή Βέβαια στα πλαίσια της υφιστάμενης χρονικής και εργασιακής πίεσης). Οι δικηγόροι όμως αποδείξαμε με την μακρόχρονη αποχή μας ότι ξέρουμε να παλεύουμε συλλογικά και να κερδίζουμε: αναβολή του ασφαλιστικού, μείωση εισφορών για τους νέους, μη εφαρμογή " αντικειμενικών" φορολογικών τεκμηρίων (εμφανίζονται πάλι δίνοντας ευκαιρία στον Πρόεδρο να μας " υπερασπίζεται" ), που ευνοούν τους μεγαλοδικηγόρους και συμπιέζουν τους αγκομαχόμενους. Σ' αυτή την προοπτική οι ασκούμενοι και οι συνεργάτες μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους.

Λύσεις υπάρχουν:

•·νομοθετική κατοχύρωση αμοιβής του έμμισθου συνεργάτη, κατά το ν. 1093/80, σε ετήσια αναπροσαρμογή με απόφαση του Δ.Σ.Α.

•·προστασία σε όλα τα πεδία της εργασιακής σχέσης του συνεργάτη: υποχρεωτική κατάρτιση έγγραφης σύμβασης, ασφ. κάλυψη κατά τα 2/3 από τον συν/φο εργοδότη, ελάχιστη διάρκεια σύμβασης, προμήνυση και αποζημίωση κατά την απόλυση.

•·νομοθετική κατοχύρωση ή μέσω ειδικού κώδικα δεοντολογίας (η παραβίαση του να επισύρει πειθαρχικές ποινές από τον Δ.Σ.Α) των εργασιακών υποχρεώσεων μας και του δικαιώματος να έχουμε την κύρια ευθύνη για την νομική κάλυψη όσων υποχρεώσεων αναλαμβάνουμε.

το κατόπιν πιέσεων της Ένωσης Γραφείο Συνεργασίας που ίδρυσε ο Δ.Σ.Α. να εποπτεύει αν τα μέλη του τηρούν τα προηγούμενα και να επεμβαίνει διαιτητικά σε περίπτωση διαφορών.

κατάργηση του αναχρονιστικού θεσμού της άσκησης και αναγνώριση εργ. δικαιωμάτων στους αποφοίτους Νομικής.

•·ίδρυση υπηρεσίας νομικής υποστήριξης (συμβουλές, υποδείγματα κ.λ.π. από τον Δ.Σ.Α.)

κατάργηση των αναχρονιστικών διακρίσεων (παρά πρωτοδίκες κ.λ.π.) και ελεύθερη παράσταση στα δικαστήρια όλης της χώρας.

•·εφαρμογή και στην Ελλάδα του συστήματος νομικής προστασίας " legal aid" και ανάθεσή της στους νέους δικηγόρους.

•·καθιέρωση δανείων για κάθε νέο συμ/φο με λιγότερη γραφειοκρατία.

Χρειάζεται όμως ένα ισχυρό διεκδικητικό όχημα. Τέτοιο μπορεί να είναι η Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων, αρκεί να λειτουργήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Δυστυχώς τον τελευταίο χρόνο υποβαθμίστηκαν τα διεκδικητικά της χαρακτηριστικά (που παλιότερα είχαν οδηγήσει στην α΄ απόφαση του Δ. Σ. Α. τον Φεβρουάριο '92 για την κατοχύρωση κατώτατων ορίων αμοιβών για τον ασκούμενο και τον έμμισθο συνεργάτην και την ίδρυση του γρ. συνεργασίας) και μεταλλάχθηκε:

α. σε σωματείο - σφραγίδα που δεν συγκάλεσε ούτε μια συνέλευση, επικοινωνούσε με τα μέλη της δια αλληλογραφίας και όχι με αφίσσα απευθυνόμενη σε όλους τους συν/φους.

Β. σε μοχλό πίεσης (λόμπυ) προς το Δ.Σ.Α. διεκδικώντας ακόμη και δάνειο για την πιο πάνω αλληλογραφία(...)

γ. σε ντήλερ σεμιναρίων πληροφορικής, νομικών μαθημάτων κ.λ.π.

δ. σε βάθρο προσωπικής ανέλιξης και πελατειακών σχέσεων κάθε είδους για προαλειφόμενους ή επαρκώς επαλειφθέντες γραφειοκράτες - συνδικαλιστές.

Μοναδική λύση είναι η μαζικοποίηση των συνελεύσεων της Ένωσης, η ένταση του διεκδικητικού της χαρακτήρα, η μετατροπή της σε στήριγμα κάθε νέου δικηγόρου που αρνείται να υποταχθεί στο ζοφερό παρόν και στο ακόμα ζοφερότερο μέλλον. Σας καλούμε στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση την 8η Δεκεμβρίου και στις εκλογές την 17η Δεκεμβρίου. Οι μετατροπές αυτές δεν επιτυγχάνονται μόνο μέσω μίας ψηφοφορίας...

Για την Εναλλακτική Παρέμβαση:

Γιάγκου Μ., Ζαφίρης Παν., Ζερβός Γ., Καραγιάννης Β., Κέππας Δ., Κοντομηνάς Δ., Μαργέτης Χρ., Μπέλος Β., Μπουρδάκου Π., Νικολακάκης Α., Ξανθοπούλου Χρ., Παπαδάκης Κ., Παπαδόπουλος Κ., Παπαντωνίου Κ., Σαραφιανός Δ., Σισμίρογλου Μ., Τσίτου Ντ., Τσίτσα Χρ., Φουπάς Β., Φωκάς Κ.

 
   
   
   
   
17 Μαρτίου 1993

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Η ανατομία μιας απεργίας - δρομείς μεγάλων αποστάσεων


Η αποχή μας, η διάρκεια της, η ένταση της και η αποτελεσματικότητα της είναι από τα βασικά σημεία τριβής τόσο ανάμεσα στους δικηγόρους, όσο και ανάμεσα στις παρατάξεις. Όλοι βέβαια συνομολογούν ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος αντίστασης από την αποχή. Η μεγάλη διάρκεια της, που έτσι κι αλλιώς είναι μέσα στις αγωνιστικές παραδόσεις του κλάδου, αποκάλυψε τελικά ποιοι έβλεπαν την αποχή ως στιγμιαίο άλλοθι μιας μακρόχρονης αδράνειας, ποιοί παλινωδούσαν ανάλογα με τους συσχετισμούς των γενικών συνελεύσεων, ποιοι την ασπάστηκαν «ένθερμα» στο τέλος για λόγους εκλογικούς και ποιοί την έβλεπαν ως διαρκή αντίσταση απέναντι σε μια ανάλγητη εξουσία.

Η δύναμη αυτής της αποχής έγκειτο στο ν' αναζητείται μέσα στις γενικές συνελεύσεις η ένταση η κλιμάκωση, η αλληλεγγύη και η κοινωνικοποίηση της, την ίδια στιγμή που η διοίκηση του Δ.Σ.Α. έκανε τα πάντα για να τη μετριάσει, να την αποκλιμακώσει, να την απογυμνώσει και να της στερήσει τα κοινωνικά της ερείσματα.

ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Αν αποπειραθούμε σήμερα έναν μικρό απολογισμό της αποχής, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι θετικός. Μαζικές συνελεύσεις ψηφίζουν την αποχή, οι δικηγόροι στη συντριπτική πλειοψηφία τους υπακούουν στις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και απέχουν. Οι περισσότεροι γιατί θα είναι τα υποψήφια θύματα αυτού του βίαιου εκσυγχρονισμού του δικηγορικού επαγγέλματος και οι λίγοι εκφράζοντας κοινωνική αλληλεγγύη και υπερασπίζοντας τον κοινωνικό ρόλο των δικηγόρων ως υπερασπιστών των δικαιωμάτων των πολιτών.

Η ευρύτητα του μετώπου της αποχής -όσοι συμμετείχαν, όσοι την ψήφιζαν κι όσοι τη στηρίζουν- αποτέλεσε το μεγάλο συν αυτής μας της κινητοποίησης. Αποτέλεσε και αποτελεί έκπληξη για όσους έχουν μάθει νάναι «ρεαλιστές» πριν καν δώσουν τη μάχη, για όσους έχουν μάθει να λυγίζουν μπροστά στην παντοδυναμία της εξουσίας, για όσους έχουν μάθει όχι να κάνουν συνδικαλισμό αλλά λογιστική. Και δυστυχώς τέτοιους είχαμε πολλούς μέσα στο δικηγορικό κλάδο που μετά συνεχή κηρύγματα ηττοπάθειας και «σωφροσύνης» προσπαθούν να κάμψουν τις αγωνιστικές διαθέσεις μας. Οι περισσότεροι είναι και εκπρόσωποι' μας στη διοίκηση του Δ.Σ.Α. Οι άλλοι, που βρίσκονται εκτός δικηγορικού κλάδου, αφού διάλεξαν αρχικά ως στάση τη σιωπή και μόλις τολμούσαν να ψιθυρίζουν, στη συνέχεια και μετά τη θεατρική υπαναχώρηση του πρωθυπουργού, πέρασαν στις τόσο γνώριμες κραυγές ενάντια στους δικηγόρους. Κυβέρνηση και κόμματα είτε γιατί έχουν άλλες προτεραιότητες, είτε γιατί ιδεολογικά και πολιτικά θέλουν το δικηγόρο διακοσμητικό στοιχείο - άλλοθι μιας αυταρχικής δικαστικής εξουσίας, αρχικά κατέγραψαν την αμηχανία τους. Κι όταν οι δικηγόροι κατέγραψαν την επιθυμία τους για ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων, άρχισαν να χρησιμοποιούν το γνωστό φθαρμένο λόγο του λαϊκισμού και της εξουσίας. Μιλάνε για φοροφυγάδες, όταν χιλιάδες νέοι και νέες δικηγόροι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Μιλάνε για συντεχνίες, όταν οι δικηγόροι, απέχοντες, υπερασπίζονται μαζί με την ύπαρξη τους και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα έννομης προστασίας του Έλληνα πολίτη. Μιλάνε για σκοπιμότητες και αποσιωπούν τις αναγκαιότητες που οδηγούν ένα κλάδο ν' απέχει τόσο καιρό.

Βέβαια η θριαμβολογία που καταγράφουμε για την πολύμηνη αποχή μας, δεν μπορεί ν' αποκρύψει τις τεράστιες ευθύνες που υπάρχουν για τη μη νικηφόρα έκβαση της μέχρι σήμερα. Οι ευθύνες και της μειοψηφίας (δηλ. όσων απ' αυτήν πίστεψαν και πιστεύουν στην αποχή) είναι μεγάλες. Αρνήθηκε να πάρει την αποχή στα χέρια της, την οργάνωση της, την προβολή της, την περιφρούρηση της, την καθημερινότητα της ενημέρωσης και της συσπείρωσης των δικηγόρων και ουσιαστικά περιορίστηκε στο ρόλο της παρουσίας στις γενικές συνελεύσεις και μάλιστα όχι με ιδιαίτερο ζήλο κάθε φορά που απειλείτο πραξικόπημα από την πλειοψηφία (Συνέλευση Σπότινγκ - συνέλευση Ακροπόλ).

Η χλιαρή υποστήριξη της πρότασης των νέων για κλειστή απεργία και απεργιακή επιτροπή οδήγησαν στο να χαθεί πολύτιμος χρόνος και στην ουσία μ' όλες αυτές τις παραλείψεις μέχρι σήμερα, η πίεση τόσο προς την πλειοψηφία του Δ.Σ. να κάνει διάλογο, όσο και προς την κυβέρνηση να υποχωρήσει, άρχισε όταν ψηφίστηκε η απεργία διαρκείας, κόντρα σ' όλους τους επίσημους εκπροσώπους μας, κι όταν πλησίασε ο χρόνος των εκλογών.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΡΙΤΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Μέσα στη δίνη της αποχής αναδείχτηκε η ουσία της πολιτικής στρατηγικής της κυβέρνησης και των συνδικαλιστικών παρατάξεων στο Δ.Σ.Α. Η αποχή έριξε τις μάσκες καλύτερα απ' ό,τι θα μπορούσε να το κάνει οποιοδήποτε «προγραμματικό» συνέδριο και κατέδειξε τους επικίνδυνους εχθρούς των δικηγόρων.

1) Απ' τη μια η κυβέρνηση με τα μέτρα της, με την ανάλγητη κωφεύουσα στάση της και οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές - μαριονέτες, που προσπάθησαν καταρχήν να περάσουν τα μέτρα για τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση του δικηγορικού επαγγέλματος εν κρύπτω. Στη συνέχεια επιχείρησαν να καλλιεργήσουν ένα κλίμα ηττοπάθειας μαζί με ορισμένους εκπροσώπους της αριστεράς και να πριμοδοτήσουν μια λογική ατομικής και αδιέξοδης «διεξόδου» από την κρίση: Όποιος μπορέσει να μεταφέρει τα βάρη στους πελάτες του και στους συνεργάτες του θα αντέξει.

Ο κοινωνικός ρόλος του δικηγόρου και το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους των μεγάλων δικηγορικών γραφείων.

•2) Από την άλλη οι παρατάξεις της επίσημης αντιπολίτευσης με διαφορετικό τρόπο η καθεμία, είτε διαβάλλοντας την αποχή, είτε στηρίζοντας την, πρόβαλλαν ως κύριο αίτιο της κρίσης τον υπερπληθωρισμό των δικηγόρων. Ξεχνούν ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στον τρόπο κατανομής της δικηγορικής ύλης, αποκρύπτουν ότι δεν είναι οι δικηγόροι πολλοί αλλά ότι είναι λίγοι αυτοί που τη νέμονται. Προβάλλουν την κοινωνικά ανεύθυνη όσο και αδιέξοδη λύση του αποπληθωρισμού με «κλείσιμο» του επαγγέλματος. Στην ουσία όμως μ' αυτόν τον τρόπο υποβοηθούν στη μελλοντική ενίσχυση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, αφού δεν αντιπαρατίθενται στην υπαλληλοποίηση, ούτε βοηθούν στη βελτίωση των όρων με τους οποίους ασκούν δικηγορία οι έμμισθοι συνεργάτες, αλλά απλώς αναβάλλουν το χρόνο επέλευσης των δεινών.

•3) Η αποχή με τη διάρκεια και τη δυναμική της αποδεικνύει ότι η πλειοψηφία των δικηγόρων δεν συνθλίβεται ανάμεσα σ' αυτές τις δύο στρατηγικές. Αναζητά έναν άλλο δρόμο, αγωνιστικά, ενάντια στο φιλελευθερισμό και το συντεχνιασμό· που θα περνά μέσα από τη συνεργατική αναδιάρθρωση του επαγγέλματος και την κοινωνική συνειδητοποίηση των δικηγόρων που θα χτυπά τα προβλήματα στη ρίζα τους και θ' αναδεικνύει ότι ο δικηγόρος είναι και μπορεί να είναι υπερασπιστής των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, ένα αγκάθι στο μάτι του κράτους και των κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων, αρκεί να έχει τους στοιχειώδεις βιοτικούς και θεσμικούς όρους, ώστε να μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την κοινωνική του ενεργοποίηση.

Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΥ

Η αποχή των δικηγόρων είναι γεγονός ότι θα δώσει άλλη διάσταση στις εκλογές του Δ.Σ.Α. Οι επικείμενες εκλογές θα είναι εκλογές αγωνίας.

Αγωνία για την παράταξη του απερχόμενου προέδρου που τόσο πολύ αποδοκιμάστηκε η πολιτική του από τους δικηγόρους.

Αγωνία για όσους θέλουν να ηττηθεί η αποχή για να δικαιωθούν αναδρομικά για τα κηρύγματα της ηττοπάθειας.

Αγωνία για την κυβέρνηση που θέλει να ελέγχει τον Δ.Σ.Α. ιδιαίτερα σε μια εποχή που πολιτεύεται μέσω της καταστολής, και δεν θέλει τον Δ.Σ.Α. βήμα καταγγελίας των κάθε είδους κρατικών αυθαιρεσιών.

Αγωνία για όσους διεκδικούν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, χωρίς ν' αγωνιούν για τα δικηγορικά προβλήματα.

Αγωνία για όσους διεκδικούν μέσω της εκλογικής τους επιτυχίας στο Δ.Σ.Α. να καταγράψουν ευνοϊκότερους συσχετισμούς για τα κόμματα τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Αγωνία για όσους αδιαφορώντας για την αποχή, προσπαθούν απλά να πάρουν τη ρεβάνς από τα κομματικά επιτελεία, που δεν τους επέλεξαν.

Αγωνία για τους ισόβιους «ανεξάρτητους» του συνδικαλιστικού κατεστημένου, που χρησιμοποιούν την αποχή για να επιβιώσουν συνδικαλιστικά.

Αγωνία για την πλειοψηφία των συμβούλων του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α. που αποτελούν ένα ισχυρό κατεστημένο ως ισόβιοι ( ) σύμβουλοι, έχοντας μετατρέψει το Διοικητικό Συμβούλιο σε μηχανισμό αναδιανομής του εισοδήματος και σε σκαλοπάτι για πολιτική και κοινωνική αναρρίχηση.

Αγωνία τέλος για όλους εμάς που ξέρουμε ότι το αύριο δεν θα 'ναι όπως χθες και ότι το σήμερα είναι η τελευταία μας ευκαιρία για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας και τον κοινωνικό μας ρόλο.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι εχθροί της αποχής μέσα στο δικηγορικό μέτωπο, για να την υπονομεύσουν, αφού απέτυχαν με το ρεαλισμό και την ηττοπάθεια, πέρασαν στη συκοφάντη- σή της ότι δήθεν υπηρετεί προεκλογικές σκοπιμότητες. Κι αυτή όμως η προσπάθεια έπεσε στο κενό, όχι γιατί δεν υπάρχουν κατ' ανάγκη και τέτοιες σκοπιμότητες αλλά γιατί οι γενικές συνελεύσεις και οι χιλιάδες δικηγόροι που ψηφίζουν και στηρίζουν την αποχή είναι ενεργοί πολίτες κι όχι υποχείρια κάποιων κομματικών επιτελείων ή «χαρισματικών» συνδικαλιστών.

Αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε για εκλογικές σκοπιμότητες θέλουν ν' ανασταλεί η αποχή λόγω εκλογών, θέλουν να μετατρέψουν τους δικηγόρους από ενεργούς απεργούς σε αδρανείς ψηφοφόρους. Η τελευταία μεγάλη γενική μας συνέλευση στο Σπόρτινγκ έδωσε την απάντηση σ' όλους όσους επιχειρούν να ηττηθούμε, σ' όλους όσους επιχειρούν για λόγους εκλογικούς να υπονομεύσουν την αυτοπεποίθηση μας.

Σ' αυτές τις εκλογές η ψήφος των δικηγόρων δεν θα 'χει να κάνει με κόμματα, και μεσσίες, αλλά με αρχές και με τη συνέπεια που ο καθένας υπηρέτησε την πλειοψηφία των δικηγόρων και τις ανάγκες τους, τον κοινωνικό ρόλο και τη δημοκρατία στο Δ.Σ.Α. στη δικαιοσύνη και στην κοινωνία.

Η συνέχιση της αποχής μας, είναι η καλύτερη απάντηση σ' όλους όσους επιθυμούν να μας παροπλίσουν, για να εκμεταλλευτούν εκλογικά την αναστολή και να διευκολύνουν την λήψη μέρων κατά των δικηγόρων μετεκλογικά.

Αθήνα, 5-2-1993

ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ

ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

ΒΑΓΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΓΙΟΣΜΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

ΔΙΑΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΖΑΡΙΦΗΣ ΠΑΝΟΣ

ΖΟΡΜΠΑΛΑ ΑΛΕΚΑ

ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΚΑΣΤΡΑΝΤΑ ΦΙΛΙΩ

ΚΟΝΤΟΜΗΝΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ

ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ ΓΙΑΝΝΑ

ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗ ΑΝΤΙΓΟΝΗ

ΜΗΛΙΟΥ ΖΩΗ

ΜΠΕΛΛΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

ΜΠΟΥΡΔΑΚΟΥ ΠΕΠΗ

ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΠΟΛΙΤΑΚΗ ΑΝΝΙΤΑ

ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΣΙΤΑΡΙΔΟΥ ΓΙΤΣΑ

ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΤΖΙΛΙΝΗ ΦΥΛΛΩ

ΦΙΛΗ ΜΑΡΙΑ

 
   
   
   
   
3 Φεβρουαρίου 1993

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Εκλογές 1993


της Τασίας Χριστοδουλοπούλου 

1. Ονειρευόμαστε έναν συνδικαλισμό που θα τροφοδοτεί και θα αναζωογονεί τα κόμματα με ιδέες, πρακτικές και πρόσωπα. Η πραγματικότητα όμως, πολύ απέχει από αυτό που ονειρευόμαστε και διεκδικούμε με την παρουσία μας. Τα κόμματα χρίζοντας τους υποψηφίους, στερούν από την ίδια την οργανωμένη βάση τους τη δυνατότητα να είναι ενεργοί και συμμέτοχοι στις διαδικασίες που τους αφορούν. Έτσι αντί να πολιτικοποιείται η κοινωνική ζωή, αναβαθμίζονται οι μηχανισμοί και οι επιλογές τους. Κατ' αυτό τον τρόπο εξαντλούνται τα περιθώρια για την υπέρβαση της κομματικής γραμμής, της κομματικής πειθαρχίας, των κομματικών σκοπιμοτήτων. Θεωρούμε ως νοσηρό φαινόμενο τη μετατροπή των συνδικαλιστών σε απολογητές των κομμάτων τους, που αποτελεί μια από τις κυρίες αιτίες της κρίσης του συνδικαλιστικού κινήματος και της αποστράτευσης των ενδιαφερομένων από τις συνδικαλιστικές διαδικασίες.

2. Οι άνθρωποι που πλαισιώνουν και υπερασπίζονται τις αρχές και τις απόψεις της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας, είμαστε νέοι, αλλά όχι καινούργιοι. Είναι περίπου δυο δεκαετίες που προβάλλουμε οράματα και ιδέες για έναν αυτόνομο, μαζικό και πολιτικό συνδικαλισμό. Οι προτάσεις των κομμάτων είναι σεβαστές, όταν αντιστοιχούν στην παρουσία τους και στη δράση τους στους κοινωνικούς χώρους αλλά οι αποφάσεις για βασικά ζητήματα πρέπει πάντοτε να εκπηγάζουν από τους ανθρώπους που ενώνονται γύρω από ένα πρόγραμμα, για να το υπερασπίσουν και να το υπηρετήσουν. Έτσι χωρίς ιδέες, προγράμματα και σεβασμό του κοινωνικού χώρου, κανένα χρίσμα δεν πρέπει να είναι επιθυμητό από κανέναν. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συμβαίνει. Είναι διαφορετικό πράγμα τα κόμματα να έχουν γνώμη για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία και διαφορετικό να επιβάλλουν την γνώμη τους, βιάζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες ενός κοινωνικού χώρου. Εάν ενάντια σε όλες αυτές τις αρχές, μου πρότειναν κομματικό χρίσμα, θα έλεγα: «όχι ευχαριστώ».

3. Η αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος από το κράτος και τα κόμματα αποτελεί ανάγκη, επιθυμία και επιταγή μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Πολλοί διακηρύσσουν την πίστη τους στην αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά στην πράξη την καταστρατηγούν. Κανένα κόμμα της κεντρικής πολιτικής σκηνής δεν κατάφερε να αποφύγει τον γνώριμο δρόμο του κομματικού και του κρατικού συνδικαλισμού. Ο Δ.Σ.Α ως χώρος κατεξοχήν πολιτικός, ως χώρος στην περιφέρεια του κρατικού μηχανισμού, πάντοτε μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των κομμάτων. Το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε πράγματι με πολύ ακραίους τρόπους στο χώρο των δικηγόρων. Αναφέρομαι στην υπουργοποίηση του κ. Κουβέλη και στην ανάληψη καθηκόντων γενικού γραμματέα από τον κ . Ρουπακιώτη. Αναφέρομαι στην στάση των κομμάτων το 1985 και το 1992-3 στις απεργιακές κινητοποιήσεις των δικηγόρων, ανάλογα με το ποιο κόμμα ήταν στην κυβέρνηση και ανάλογα ποιους θεωρούσε προνομιακούς συμμάχους η παραδοσιακή αριστερά. Η υποκατάσταση των αναγκών του κοινωνικού χώρου από τις ανάγκες του κόμματος, νομοτελειακά οδηγεί στην περιφρόνηση της δυναμικής του συνδικαλιστικού κινήματος και απογοητεύει όλους όσους υποτίθεται ότι θέλει να ελκύσει. Αυτός είναι ο λόγος που οι υποψήφιοι πρόεδροι, αφού εξασφαλίσουν το «χρίσμα», αλλά και τους μηχανισμούς των κομμάτων για την εκλογή τους, παριστάνουν τους ανεξάρτητους. Εμείς ανήκουμε σε κόμματα, ομάδες και πρωτοβουλίες, που κινούνται στον πολιτικό χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας. Η ίδρυση της Εναλλακτικής παρέμβασης δικηγόρων και η συμμετοχή της στις εκλογές ήταν απόφαση των ανθρώπων που την απαρτίζουν κι όχι των κομμάτων και των ομάδων, στα οποία ανήκουμε οι περισσότεροι από μας.

4. Η πολύπλευρη ιδεολογική, πολιτική και κοινωνική κρίση, που βιώνουμε όλοι, κάποιους αποθαρρύνει και κάποιους τους ενθαρρύνει να αναζητήσουν νέες προτάσεις, μια άλλη στάση, μια εναλλακτική στρατηγική. Εμείς χωρίς αυτάρεσκες βεβαιότητες θέλουμε να προβάλλουμε μια εναλλακτική αντίληψη για τον συνδικαλιστικό χώρο των δικηγόρων, για τον κοινωνικό ρόλο του δικηγόρου, για το δίκαιο και την απονομή του, καθώς και για τα προβλήματα των δικηγόρων και τη λύση τους. Σήμερα που όλο και περισσότεροι διαπιστώνουν ότι οι διαφορές των κυρίαρχων δυνάμεων στην άσκηση της πολιτικής, όπως και στην άσκηση της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, τείνουν να εξαφανισθούν, τώρα που όλοι υποχρεώνονται να κάνουν συγκρίσεις και ανακαλύπτουν ταυτίσεις, τώρα που υπάρχει ανάγκη μιας εναλλακτικής αντίληψης για τον συνδικαλισμό, εμείς προβάλλουμε την ανάγκη σεβασμού της δυναμικής των κοινωνικών χώρων, προκειμένου να αναδειχθούν σε πρωταγωνιστές οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι.