17 Νοεμβρίου 2017
 
 
σελίδα υποδοχής
ταυτότητα
αρχείο υλικών
θέσεις - απόψεις
έμμισθοι συνεργάτες   και ασκούμενοι
εισηγήσεις ημερίδας











συνδικαλιστική   επικαιρότητα
πολιτική επικαιρότητα
ημερολόγιο
σύνδεσμοι
επικοινωνία



Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε το μηνιαίο newsletter:
rss

πολιτική επικαιρότητα 2017

στείλτε αυτή τη σελίδα εκτύπωση





5 Νοεμβρίου 2017

εκτύπωση του άρθρου pdf
   ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ


ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ-ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

 

Τρόικα, δανειστές, κυβέρνηση, τράπεζες, funds, κοράκια ετοιμάζονται να πέσουν ως ακρίδες στη λαϊκή περιουσία. Μέσα στους επόμενους μήνες σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από τα λαϊκά στρώματα στο κεφάλαιο μέσα από τη διαδικασία των πλειστηριασμών. Από τη μια νεα κέρδη, από την άλλη δυστυχία, ξεσπίτωμα, χάσιμο των κόπων μιας ζωής. Μέσα σε όλους αυτούς που αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια τους και ξεζουμίζονται από τις τράπεζες και το κράτος –ιδίως μέσω των ασφαλιστικών εισφορών- είναι και η μεγάλη πλειοψηφία των ελευθέρων επαγγελματιών και των δικηγόρων. Στο αμείλικτο αυτό δίλημμα η θέση μας πρέπει να είναι δεδομένη. Κανένα σπίτι, καμιά δουλειά στα ληστρικά χέρια των τραπεζιτών και του κεφαλαίου.

Για την χιονοστιβάδα των κόκκινων δανείων δεν  ευθύνονται οι λαϊκές οικογένειες που πήραν στεγαστικά ή καταναλωτικά δάνεια, ούτε οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες και μικροεπιχειρηματίες που έλαβαν επιχειρηματικά δάνεια. Είναι άλλωστε γνωστό ότι το ποσοστό των κόκκινων δανείων το 2008 ανερχόταν μόλις στο 5% του συνόλου τους (11,9 δις ευρώ), ενώ σήμερα ανέρχεται σε 46% (συνολικό ιδιωτικό χρέος προς τράπεζες, κράτος, ΔΕΚΟ και ταμεία 230 δις ευρώ). Ευθύνεται από τη μια μεριά η τοκογλυφική πολιτική των τραπεζών και η νεοφιλελεύθερη πιστωτική επέκταση που αποκόμισε τεράστια κέρδη στις τράπεζες και τα golden boys και από την άλλη η πολιτική των μνημονίων που στραγγάλισε με την ύφεση κάθε δυνατότητα αποπληρωμής των δανείων. Το δημόσιο χρέος που διογκώθηκε για να σωθούν οι τράπεζες με τις 3 ανακεφαλαιοποιήσεις εξακολουθεί και φορτώνεται στην πλάτη των λαϊκών στρωμάτων με τη φοροεπιδρομή μέσω άμεσων και έμμεσων φόρων,τη μετατροπή των ασφαλιστικών εισφορών σε χαράτσια, την διόγκωση του κόστους παροχής υπηρεσιών από τις ΔΕΚΟ, τη λιτότητα και την ανεργία.

Aυτή την στιγμή δεν υπάρχει καμιά αποτελεσματική προστασία της λαϊκής περιουσίας. Σε αντίθεση με ότι ίσχυε στο παρελθόν καμία μα καμία διάταξη δεν απαγορεύει τον πλειστηριασμό ακόμα και της πρώτης κατοικίας. Ακόμα και η δυνατότητα προσφυγής μέχρι 31-12-2018 στον αναθεωρημένο  και κουτσουρεμένο νόμο Κατσέλη απαιτεί από τον οφειλέτη να αποδείξει ότι έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει   ποσό που  δεν μπορεί να είναι μικρότερο από την αξία που θα πετύχαινε το ακίνητο κατόπιν πλειστηριασμού. Αλλιώς η αίτησή του θα απορριφθεί, όπως και συμβαίνει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Οσο δε για τους εμπόρους που εξαιρούνται από τον νόμο Κατσέλη, δεν θα μπορέσουν να ενταχθούν ούτε στην πλατφόρμα για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, αφού αυτή αφορά μόνο όσους τα τελευταία τρια χρόνια εμφάνισαν καθαρό αποτέλεσμα σε μια έστω χρήση. Και αυτoί δεν είναι άλλοι από μεγάλες επιχειρήσεις  που εκμεταλλεύθηκαν την εσωτερική υποτίμηση και την πτώση των μισθών, για να εμφανίσουν περισσότερα έσοδα από έξοδα. Η συντριπτική πλειοψηφία των μικρών επιχειρήσεων ή έχουν ήδη διακόψει τις εργασίες τους τα τελευταία χρόνια ή συσσωρεύουν χρέη χρόνο με το χρόνο. Αντίθετα, οι μεγάλες επιχειρήσεις, αυτές που πήραν θαλασσοδάνεια και δάνεια που κατευθύνθηκαν σε off shore εταιρίες, που άφησαν απλήρωτους τους εργαζόμενούς τους ή τα ασφαλιστικά ταμεία, έχουν τη δυνατότητα να κουρέψουν τα χρέη τους, να παρακρατήσουν ακόμα και τον εισπραχθέντα ΦΠΑ. Σεισάχθεια για το κεφάλαιο-εξαθλίωση και απόγνωση για το λαό.

Με αυτό τον τρόπο δεν προστατεύεται η πρώτη κατοικία, αλλά τα κόκκινα δάνεια μετατρέπονται σε ένα νέο πεδίο κερδοφορίας για τις ιδιωτικοποιημένες τράπεζες: είτε με την χορήγηση νεων δανείων σε εταιρίες που θα χτυπήσουν τα ακίνητα στον πλειστηριασμό, είτε με την μεταβίβασή τους στις εταιρίες διαχείρισης δανείων και real estates που έχουν ήδη συγκροτήσει οι τράπεζες από κοινού με ξένα funds,  είτε με την τιτλοποίηση των απαιτήσεων από τα δάνεια. Γι’αυτό και δεν νομοθετείται η δυνατότητα του οφειλέτη να εξαγοράσει το δάνειο του στην εξευτελιστική τιμή που πωλείται στο ξένο fund. (αντίθετα θεσμοθετείται η πώληση και ενήμερων δανείων σε αυτές τις εταιρίες).

Και σε αντίθεση με όσα λέγονται, οι μαζικοί πλειστηριασμοί θα οδηγήσουν σε συντριπτική πτώση της αξίας της κτηματαγοράς, άρα και της αξίας των ακινήτων που έχουν οι τράπεζες στο χαρτοφυλάκιο τους (είτε ως κυριότητα, είτε ως εγγυήσεις για δάνεια που έχουν χορηγήσει) με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε 4η ανακεφαλαιοποίηση

Το Αριστερό Ενωτικό Ψηφοδέλτιο Εναλλακτική Παρέμβαση-Δικηγορική Ανατροπή συστρατεύεται με το κίνημα κατά των πλειστηριασμών που έχει αποτρέψει κάθε εκποίηση λαϊκής περιουσίας το τελευταίο χρονικό διάστημα και έχει οδηγήσει και την συντριπτική πλειοψηφία των συμβολαιογραφικών συλλόγων (8 στους 10) να αρνηθούν τη διαχείριση της ηλεκτρονικής πλατφόρμας (γι’αυτό και προς παράκαμψη αυτών των αποφάσεων συζητείται σήμερα-με παρουσία μάλιστα και της ηγεσίας του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών-είτε η υποχρεωτική πιστοποίηση όλων των συμβολαιογράφων στο σύστημα, είτε η κατάργηση της τοπικής αρμοδιότητας των  συμβολαιογράφων)

Συμμετέχουμε στην πανελλαδική κινητοποίηση κατά των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών 4 Νοέμβρη 12:30 στα Προπύλαια και στην πανελλαδική σύσκεψη που θα ακολουθήσει στις 15:00 στο ΤΕΕ

 

 

 
   
   
   
   
5 Νοεμβρίου 2017

εκτύπωση του άρθρου pdf
   ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ Ε.Ε.- ΤΟΥΡΚΙΑΣ : Μια χυδαία όψη της διαχείρισης του προσφυγικού


ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ Ε.Ε.- ΤΟΥΡΚΙΑΣ : Μια χυδαία όψη της διαχείρισης του προσφυγικού

                Σύμβαση της Γενεύης (1951) 

Άρθρον 31. - Αι Συµβαλλόµεναι Χώραι δεν θα επιβάλλουν ποινικάς κυρώσεις εις πρόσφυγας λόγω παρανόµου εισόδου ή διαµονής, εάν ούτοι προερχόµενοι απ' ευθείας εκ χώρας ένθα η ζωή ή η ελευθερία αυτών ηπειλείτο, εν τη εννοία του άρθρου 1, εισέρχωνται ή ευρίσκωνται ήδη επί του εδάφους αυτών άνευ αδείας, υπό την επιφύλαξιν πάντως ότι ούτοι αφ' ενός µεν θα παρουσιαστούν αµελλητί εις τας αρχάς αφ' ετέρου δε θα δώσουν επαρκείς εξηγήσεις περί της παρανόµου αυτών εισόδου ή διαµονής. (...)

Άρθρον 32. - 1. Αι Συµβαλλόµεναι Χώραι δεν θα απελαύνουν πρόσφυγας νοµίµως διαµένοντας επί του εδάφους αυτών, ειµή µόνον δια λόγους εθνικής ασφαλείας ή δηµοσίας τάξεως. (...)

Άρθρον 33. - 1. Ουδεµία Συµβαλλοµένη Χώρα θα απελαύνη ή θα επαναπροωθή, καθ' οιονδήποτε τρόπον, Πρόσφυγας, εις τα σύνορα εδαφών ένθα η ζωή ή ελευθερία αυτών απειλούνται δια λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων.

ΣΥΜΒΑΣΙΣ δια την Προάσπισιν των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ)

Άρθρον 3.- Ουδείς επιτρέπεται να υποβληθή εις βασάνους ούτε εις ποινάς ή μεταχείρισιν απανθρώπους ή εξευτελιστικάς.

                Επί σκοπώ παρατίθενται τα ανωτέρω άρθρα στην καθαρεύουσα, γιατί για την ελληνική κυβέρνηση, όπως και για τις προηγούμενες, έχουν την ισχύ του «Πάτερ ημών». Η ανελέητη πραγματικότητα της εφαρμογής του άρθρου 60 Ν. 4375/2016 δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για τη σωρεία παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου εκ μέρους του ελληνικού κράτους. Το ζήτημα δεν αφορά «φιλοξενία» στους πρόσφυγες. Πρόκειται για διεθνή υποχρέωση του ελληνικού κράτους να δεχθεί στο έδαφός του κάθε άνθρωπο που θέλει να ζητήσει διεθνή προστασία και να του την παράσχει εφόσον πληροί τους όρους του νόμου, αλλά κυρίως να μην τον εκθέσει σε κίνδυνο απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης, είτε κατά την παραμονή του στην επικράτεια, είτε δια της αποτροπής εισόδου του, είτε δια της απέλασής του (σε τρίτη χώρα ή στη χώρα καταγωγής). Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση περιορίζει (χωρίς να εξαλείφει) τις «άτυπες επαναπροωθήσεις» (push-backs), συνεχίζει να εφαρμόζει το Πρωτόκολλο επανεισδοχής Ελλάδας – Τουρκίας (2001) και προσθέτει στο οπλοστάσιό της την κοινή δήλωση Ε.Ε. – Τουρκίας. Δεν είναι όμως απλά σκυλιά της Ευρώπης – Φρούριο, όσο κι αν η Frontex και το EASO συνδράμουν στο έγκλημα. Η ελληνική κυβέρνηση είναι ο φυσικός αυτουργός του εγκλήματος, τόσο δια πράξεων, όσο και δια παραλείψεων νόμιμων πράξεων. Για κάθε νεκρό λοιπόν λόγω των συνθηκών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για κάθε νεκρό στα νερά του Αιγαίου, για κάθε πρόσφυγα θύμα βίας, δεν φταίει η «κατάσταση», υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές που χαράσσονται και εφαρμόζονται από συγκεκριμένους ανθρώπους στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης πολιτικής. Δεν μπορούμε να μιλάμε για απουσία πολιτικής ένταξης, αλλά για εφαρμογή πολιτικής περιθωριοποίησης. Δεν θα κατηγορήσουμε την κυβέρνηση ότι δεν μερίμνησε για την πρόσβαση των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία, την κατηγορούμε για τον αποκλεισμό των παιδιών των προσφύγων από τη δημόσια εκπαίδευση.

                Οι πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ που με την αφορμή των αιτήσεων ακύρωσης δύο Σύρων προσφύγων έκριναν την Τουρκία ως ασφαλή τρίτη χώρα επιβεβαίωσε ότι η δικαστική εξουσία διαπλέκεται και υπηρετεί την εκτελεστική σε κρίσιμες στιγμές (με τη μειοψηφήσασα άποψη να επιβεβαιώνει ότι οι δικαστές που κρίνουν αμερόληπτα παραμένουν μειοψηφία). Μια απλή ανάγνωση των δύο δικαστικών αποφάσεων κάνει φανερό ότι το ζήτημα δεν κρίθηκε στη βάση νομικής επιχειρηματολογίας (που δεν θα μπορούσε να ανευρεθεί).

                Εξάλλου, δεν είναι παρά αυταπάτη η άποψη ότι μια δεξιά ή κεντροδεξιά κυβέρνηση θα τα έκανε χειρότερα. Καμία κυβέρνηση υπ’ αυτή τη συγκυρία δεν θα επιστράτευε το λιμενικό για να ξεφουσκώνει βάρκες. Κοινώς η «δεξιά» διαχείριση του μεταναστευτικού (και όταν λέμε «δεξιά» εννοούμε αυτή που προτάσσει το ιδεολόγημα της εθνικής ασφάλειας έναντι της διασφάλισης της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου, αυτή που προωθεί τη στρατιωτικοποίηση των συνόρων και υπηρετεί την πολιτική της Ευρώπης – Φρούριο, αυτή που θεωρεί ότι οι αξιοπρεπείς συνθήκες υποδοχής και διαμονής είναι pull factor) δεν είναι προνόμιο μιας «δεξιάς» κυβέρνησης.

                Και αντί ανάλυσης παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το ποίημα της Κενυατικής καταγωγής Ουαρσάν Σάιρ:

«(...)
πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται
κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται
κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρομομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε,
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ
»

 

                

 
   
   
   
   
5 Νοεμβρίου 2017

εκτύπωση του άρθρου pdf
   Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Αλληλεγγύη vs Ρατσισμός


              Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Αλληλεγγύη vs Ρατσισμός

Το έτος 2017 μόνο στον Ασπρόπυργο έχουν πραγματοποιηθεί τουλάχιστον 80 ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες από το Πακιστάν. Στη Χίο, Σάμο, Λέρο ομάδες «αγανακτισμένων» πολιτών επιτίθενται σε πρόσφυγες, αλληλέγγυους και εργαζόμενους σε υπηρεσίες προσφύγων και αντίστοιχα υπάρχουν επιμέρους επιθέσεις σε αντιφασίστες, συνδικαλιστές, εργάτες στη Ν.Ιωνία, στο Πέραμα, στο Πειραιά και αλλού. Η αύξηση αυτή των περιστατικών ρατσιστικής βίας  κατά μεταναστών και προσφύγων σε συνδυασμό με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α. είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και απαιτεί εξηγήσεις.

Τα τελευταία πέντε χρόνια μέσα στο γενικότερο κλίμα οικονομικής και πολιτικής κρίσης είδαμε την εκλογική άνοδο της Χρυσής Αυγής με την παρουσία των ταγμάτων εφόδου στους δρόμους, με αποκορύφωμα τον Σεπτέμβρη του 2013 και την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Είδαμε την πολιτική απομόνωση τους με την πίεση του αντιφασιστικού κινήματος , τη σύλληψη και την παραπομπή τους σε δίκη με την κατηγορία της ένταξης σε εγκληματική οργάνωση.

Παράλληλα το 2015, μετά την κυβερνητική αλλαγή, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού είδε ή/και στο μεγαλύτερο του ποσοστό συμμετείχε στο συγκλονιστικό κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες που κατέφθαναν στα νησιά και μετέπειτα στην ενδοχώρα.  Τα συμπεράσματα που μπορούν να αντληθούν μέσα από τη συγκινητική αυτή εμπειρία του κινήματος αλληλεγγύης είναι κρίσιμα στο να αιτιολογήσουν την αύξηση των – τωρινών- ρατσιστικών επιθέσεων. Τι έγινε τότε ; γιατί δεν μας τρόμαζαν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες; Γιατί οι πρόσφυγες δεν ήταν εν δυνάμει τρομοκράτες; Εγκληματίες; Υγειονομικός κίνδυνος και ότι άλλο κατά καιρούς επιλέγει να επονομάζει ο επίσημος πολιτικός λόγος, τα ΜΜΕ, ρίχνοντας νερό στο μύλο των ακροδεξιών;

Το κίνημα αλληλεγγύης αναδείχθηκε σε μια περίοδο που επήλθε η κυβερνητική αλλαγή μέσα από κινηματικές διαδικασίες χρόνων με τη συμμετοχή των ίδιων ανθρώπων και σε ευρύτατες συλλογικές αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές διαδικασίες. Στους πρώτους αυτούς μήνες, οι άνθρωποι αφέθηκαν ελεύθεροι να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες, συμπαρασύροντας ολόκληρη την κοινωνία στην χωρίς όρους υποδοχή των προσφύγων. Ο επίσημος πολιτικός και θεσμικός λόγος βοηθούσε παράλληλα προς αυτή την κατεύθυνση.

Από τον Μάρτιο όμως του 2016 και μετά την υπογραφή της συμφωνίας Τουρκίας και ΕΕ, με πλήρη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης, για την επανεισδοχή των προσφύγων στην Τουρκία και ο συνακόλουθος με αυτή τη συμφωνία εκβιαστικός, απάνθρωπος και σε καταστρατήγηση όλου του διεθνούς δικαίου που αφορά τους πρόσφυγες εγκλωβισμός αυτών στα νησιά,  η εικόνα αρχίζει και αλλάζει. Οι ακροδεξιές ομάδες στηριζόμενες στην κυβερνητική πολιτική αποκλεισμού των προσφύγων , προσπαθούν να ανασυσταθούν και να βρουν περιεχόμενο δράσης στρεφόμενες φυσικά και πολιτικά εναντίον αυτών και όσων τους στηρίζουν.

Όμως η εξαρχής κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναδείκνυε την αντιφατική πολιτική που θα ακολουθούσε η κυβέρνηση και που υλοποιήθηκε στη χειρότερη της έκδοση με τη σύναψη συμφωνίας με την Τουρκία, με την εφαρμογή του Ν.4375/2016 προς υλοποίηση αυτής, με την κυβερνητική παρέμβαση στα ανεξάρτητα όργανα των επιτροπών προσφυγών προς εφαρμογή της συμφωνίας και αναγνώρισης της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας, με τον γεωγραφικό περιορισμό των προσφύγων στα νησιά επί μήνες σε άθλιες συνθήκες, με την κρυφή συμφωνία με τη Γερμανία για περιορισμό του ποσοστού των οικογενειακών επανενώσεων και μια σειρά άλλων επιμέρους πράξεων. Η πολιτική αυτή αντικατοπτρίζεται πλήρως  με την από κοινού παρουσία του Υπουργού Άμυνας Καμμένου, των βουλευτών του Σύριζα και της Χρυσής Αυγής στο Καστελλόριζο. Και δυστυχώς οι τελευταίες δηλώσεις του Υπουργού Μετανάστευσης Μουζάλα «αν δεν βρεθούν νέοι χώροι στα νησιά, θα στείλουμε τους πρόσφυγες σε πλωτά μέσα» αποκαλύπτουν έναν επί της ουσίας ρατσιστικό λόγο και αντίστοιχο έργο, που έχουμε προφανώς να αντιπαλέψουμε.

Σε αυτό το γενικό πολιτικό λόγο και κλίμα, αναδεικνύονται πρόθυμοι δράστες να υλοποιήσουν την πολιτική που χαράσσει ο υπουργός. Σημειωτέον όμως, οι δράστες κυρίως και μέχρι τώρα,  των  τελευταίων ρατσιστικών επιθέσεων κυρίως στα νησιά Σάμος, Χίος, Λέρος, Κως όπως και στον Ασπρόπυργο, καλύπτονται και υποθάλπτονται από τους τοπικούς άρχοντες με ακροδεξιές θέσεις και καταβολές και δρουν  – όπως άλλωστε δρούσε και η Χρυσή Αυγή- με την προστασία της τοπικής αστυνομίας.

Η εμπειρία του κινήματος αλληλεγγύης μας αποτελεί κεκτημένο γιατί μας δείχνει ότι ο ρατσισμός αποτελεί κατά βάση κυρίαρχη πολιτική των από τα πάνω. Γεννιέται μέσα από τις πολιτικές απομόνωσης και διαχωρισμού. Για όσους/ες ζήσαμε έστω και σε μικρό βαθμό την εμπειρία αυτού του κινήματος, γνωρίζουμε ότι ναι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».